22-10-12

Recensie: De nieuwe arme - Sascha Meyer

Titel: De nieuwe arme - blijven lachen in tijden van nood
Auteur: Sascha Meyer
Genre: Waargebeurd
Uitvoering: Paperback
208 pagina's | Bertram + de Leeuw Uitgevers Bv | oktober 2012

Sascha Meyer:
Sascha Meyer, 1965 is al acht jaar een alleenstaande ouder. Het freelance bestaan ruilde ze in voor een redactiebaan. Na twee jaar stond ze op straat en belandde ze in de ziektewet door een enkelbreuk. Tachtig sollicitaties, de kinderalimentatie die wegviel en een inkomensverlies van vijftig procent zorgde ervoor dat ze bij de Voedselbank belandde. Om zinvol bezig te zijn, ging ze schrijven over haar ervaringen als armlastige.

Het verhaal:
Gescheiden, baan kwijt, ex-man die geen alimentatie meer kan betalen en drie opgroeiende pubers. Zo kwam Sascha Meyer bij de Voedselbank terecht. Openhartig vertelt ze over haar bestaan als arme sloeber die ooit zo’n succesvolle freelance-carrière had als styliste en journaliste. Dat doet ze geestig en zonder medelijden, maar juist daardoor weet ze je diep te raken. 

Mijn mening:
Hoe is het om door een fors inkomensverlies noodgedwongen bij de voedselbank aan te moeten kloppen? Wat doet dit met je? Hoe is het  om de eindjes aan elkaar te moeten knopen? Hoe red je het als alleenstaande moeder met 3 opgroeiende kinderen met zo weinig inkomen? Sascha Meyer beschrijft in korte hoofdstukken over haar ervaringen hieromtrent. "Mijn bankrekeningen staan in de min, mijn geestelijke vermogen een beetje meer in de plus. Voor innerlijke rijkdom heb je geen pincode nodig. Door te doen wat ik als kind graag deed, ben ik aan het landen in mezelf" In het boek tref je tevens enkele recepten aan, vaak naar aanleiding van een bepaalde gebeurtenis of ervaring. Ik vind het jammer dat er in de door haar beschreven ervaringen geen duidelijke lijn of een logische volgorde van vertelling zit, de korte hoofdstukken lezen zich als op zichzelf staande columns. Zelf had ik ook meer verdieping in de door haar beschreven ervaringen willen lezen, vind dat het nu wat aan de oppervlakte is blijven hangen, er wordt als voorbeeld niet echt ingegaan op wat het nu écht met haar deed, die eerste keer naar de voedselbank toe te moeten gaan, geen geld hebben voor dingen die eerst zo vanzelfsprekend waren, keuzes te moeten maken waaraan het geld besteed word, wat doet het met opgroeiende kinderen om op te groeien in een gezin waar niet alles zo maar gekocht kan worden; ik had er graag meer over gelezen. 

Was het boek om de bovenstaande redenen slecht? Nee zeker niet, maar geraakt heeft het boek me ook niet. Het bleef voor mij teveel aan de oppervlakte, te weinig diepgang over wat het nu écht met haar gedaan heeft. Misschien lag het ook aan mijn verwachtingen van het boek; ik had gedacht een doorlopend verhaal te gaan lezen en moest dan ook wennen aan de gekozen manier van beschrijven van haar ervaringen.

1 opmerking:

  1. Ik vond het een leuk boek, al moest ik ook een beetje wennen aan de staccato stijl in eerste instantie. De openhartigheid sprak me erg aan en de situaties waren ook raak omschreven.
    Het zet je tot nadenken over hoe makkelijk mensen oordelen over anderen en hun persoonlijke omstandigheden.

    BeantwoordenVerwijderen