28-11-12

Recensie: Supergelukkig - Tatjana van Zanten

Titel: Supergelukkig
Auteur: Tatjana van Zanten
Genre: Roman
Uitvoering: Paperback
320 pagina's | Thomas Rap | november 2012

Tatjana van Zanten:
Tatjana van Zanten (1966) schreef met Een man voor mijn moeder haar waargebeurde debuutverhaal. Supergelukkig is haar tweede roman die in 2012 uitkwam.

Het verhaal:
Tatjana van Zanten verhuist met haar man en schoolgaande kinderen vanuit haar geboortestad Amsterdam naar het idyllische hockeydorp Bloemendaal. Haar vrienden en familie verklaren haar voor gek, maar Tatjana wil inmiddels wel iets anders dan het voorspelbare grotestadsleven. Bovendien woont haar nicht Lot ook in Bloemendaal, dus waar maakt iedereen zich druk om? Als de verhuisdozen zijn uitgepakt wordt Tatjana op sleeptouw genomen door haar schatrijke buurvrouw Babs, het ‘koninginnetje van het dorp’. Met de Porsche – aan fietsen doet Babs niet – scheuren Tatjana en haar nieuwe vriendin naar de partijtjes van de Bloemendaalse happy few. Ze maakt kennis met een wereld van onmetelijke rijkdom en de bijbehorende extravagante levensstijl, waar goede manieren en overspel elkaar in balans houden en waar elk nieuw feest duurder moet zijn dan het vorige. Alles verandert als Lot door een ingrijpende gebeurtenis op gespannen voet komt te staan met het dorp. Tatjana kiest de zijde van haar nicht en leert een andere, grimmige kant van Bloemendaal kennen, het dorp waar het alle dagen feest is en waar zelfs bij regen nog de zon schijnt.

Mijn mening:
Het verhaal is vlot en zeer beeldend geschreven en geeft een openhartig en onthullend inkijkje in het leven van de rijken in Bloemendaal. Het verhaal leest lekker weg, is doordrenkt met humor en heeft wel iets weg van "Gooische vrouwen". Het laat het oppervlakkige leven van de happy few in Bloemendaal zien; een leven wat vooral bestaat uit feestjes, uiterlijk vertoon en materialisme. Achter al deze façaden van rijkdom en uiterlijk vertoon blijkt deze happy few eigenlijk heel arm te zijn; door hun gebrek aan datgene waar het in het leven daadwerkelijk om gaat; het accepteren en respecteren van de ander zonder deze uit te sluiten van wat dan ook. Het nichtje van Tatjana, Maartje, wordt gepest op de eliteschool van Bloemendaal. De school en de omgeving laten Maartje en haar ouders barsten en willen niets aan dit pesten doen. Of zoals de moeder van Tatjana het verwoordt: "ze zijn alleen maar met zichzelf bezig. En maar schijnheilig lachen, maar ondertussen laten ze met z'n allen zo'n kind gewoon stikken". Als het pesten zo erg wordt dat Maartje niet meer naar school wil, zijn de ouders gedwongen een andere school te zoeken, wat niet meevalt, omdat scholen niet zitten te wachten op ‘zorgleerlingen’. Maartje gaat uiteindelijk naar een andere school waar ze het naar haar zin heeft en niet gepest wordt. Dan komt Maartje op een dag weer de pestkoppen tegen die haar meteen beginnen uit te schelden. Maartje heeft er schoon genoeg van en geeft de grootste pestkop een klap. De ouders van die pestkop doen aangifte. Opeens is Maartje dader in plaats van slachtoffer. Gelukkig krijgt men tijdens het onderzoek door wat er aan de klap voorafging en wordt de zaak geseponeerd.

Supergelukkig: een boek welke zich leest als Gooische vrouwen, een verhaal doordrenkt met humor dat een inkijkje geeft in het leven van de  happy few van Bloemendaal. Maar ook een verhaal dat de andere kant van deze happy few laat zien; een kant van pesten, egoïsme en wegkijken. 

"...een juf in New York die haar leerlingen aan het begin het van jaar een vel papier gaf met de opdracht het te verkreukelen, erop te springen en ermee te gooien. Er zo veel mogelijk vouwtjes in te maken. Daarna moesten ze het papier weer zo netjes mogelijk proberen te maken en het weer zo glad mogelijk strijken, wat natuurlijk niet goed lukte. Vervolgens moesten ze sorry, sorry zeggen tegen het papier, maar ook dat deed de kreukels en vouwen niet verdwijnen. Kijk, zei de juf dan tegen de kinderen, zo gaat het ook met kinderen die gepest worden. Ook al zeg je sorry, die vouwtjes en deukjes gaan er nooit meer uit. Daarom mag je niemand pesten...".

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen