03-12-12

Recensie: Wonderkind - Sanne Kloosterboer

Titel: Wonderkind
Auteur: Sanne Kloosterboer
Genre: Waargebeurd; gezondheid
Uitvoering: Paperback
183 pagina's | A.W. Bruna Uitgevers BV | november 2012

Sanne Kloosterboer:
werkt als eindredacteur bij Het Financieele Dagblad. Daarnaast blogt ze wekelijks op de website van J/M voor Ouders. In haar blogs vertelt ze over haar belevingen met haar dochter Yaël. Ze is in 2007 getrouwd met Hanno, Yaëls vader. Yaël was hun bruidsmeisje.

Het verhaal:
In 2005 bevalt Sanne Kloosterboer van een gezonde dochter, Yaël. Al gauw blijkt dat Yaël zich niet normaal ontwikkelt. Als Yaël twee jaar oud is, wordt duidelijk dat ze epilepsie heeft. Een jaar later blijkt bovendien dat ze autistisch en verstandelijk beperkt is. De klap is groot. In de jaren die volgen leert Sanne met vallen en opstaan om te gaan met het idee dat haar dochter nooit een zelfstandig leven zal leiden. Niet alleen leert ze te berusten in Yaëls beperkingen en de zware zorg die Yaël vraagt, maar ze ontdekt ook wat Yaël allemaal nog wel kan. Op liefdevolle wijze doet Sanne verslag van haar leven als moeder van een zwaar gehandicapte dochter. Ze beschrijft de nieuwe wereld die ze betreedt, de tegenslagen die ze met haar gezin te verwerken krijgt en de vreugde als Yaël weer een kleine mijlpaal bereikt.

Mijn mening:
Sanne schrijft openhartig over haar leven met haar dochter Yaël. Ze schrijft over haar twijfels, haar angsten, het verdriet, de tegenslagen, de vele ziekenhuisbezoeken en hun zoektocht naar een juiste diagnose. Het leven van Sanne en Hanno staat op zijn kop door de ontwikkelingsachterstand van Yaël en vooral als later blijkt dat Yaël zwaar gehandicapt is. "Yaël heeft niet langer een ontwikkelingsachterstand, zoals dat de afgelopen twee jaar neutraal heette. Ze heeft niet langer iets wat overgaat, wat ze kan inlopen. Wat goed komt. De ontwikkelingsachterstand is met één uitspraak overgegaan in de diagnose 'ernstig verstandelijk gehandicapt'". Juist omdat Sanne heel openhartig over haar leven met Yaël schrijft, wordt je als lezer meegevoerd in het verhaal en wil je hun beter leren kennen. Het verhaal van Sanne en Yaël is meeslepend en ontroerend. Uit het verhaal spreekt ook kracht en als lezer kun je alleen maar bewondering hebben voor Sanne en Hanno. Zorgen voor je gehandicapt kind is zwaar, heel zwaar. Altijd bezig zijn met zorgen en regelen, overal achteraan moeten gaan qua vergoedingen, aanpassingen etc., nooit eens de boel de boel te kunnen laten, tijd voor jezelf wordt schaars, heel schaars. Ga er maar aan staan als ouders zijnde. 

"Yaël is een mens. Een kwetsbaar mens, dat wel, honderd procent afhankelijk van anderen en zonder woorden, maar: een mens. Ze lijdt een menswaardig leven. Ze lacht, huilt, geniet van aanrakingen, van lekker eten, van samenzijn. Ze verheugt zich op dingen, op paardrijden, zwemmen. Ze hoort er helemaal bij. Bij mij, bij ons, bij de wereld. Bij haar eigen, woordeloze gehandicaptenwereld, maar ook bij onze wereld, de wereld van de denkenden en sprekenden".

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen