07-01-13

Recensie: Wildernisjaren - Linda Nijlunsing

Titel: Wildernisjaren
Auteur: Linda Nijlunsing
Genre: Waargebeurd
Uitvoering: digitale drukproef
272 pagina's | Artemis & Co | januari 2013


Linda Nijlunsing:
Linda Nijlunsing (1955) vertrekt op haar zesentwintigste naar het buitenland en reist over alle continenten. In 1987 komt zij in Alaska aan, waar ze trouwt met de pelsjager Jim. In 1993 wordt hun zoon geboren. Het huwelijk loopt stuk. Linda gaat, alleen met haar zoon Michael, terug naar Nederland. Ze bouwen een nieuw leven op. Op dit moment wonen ze op een schip in Groningen. Naast haar werk als docent bij een regionaal opleidingscentrum, runt ze haar eigen bedrijf. 

Het verhaal:
Na het overlijden van haar moeder vertrekt de Groningse Linda Nijlunsing uit Nederland. Na vele omzwervingen belandt ze in Alaska, waar ze Jim ontmoet, een boomlange man die zich teruggetrokken heeft in de natuur en in zijn levensbehoeften voorziet door de jacht op pelsdieren en vissen. Linda valt als een blok voor Jim en gaat bij hem wonen in zijn hut aan de Yukon-rivier, tientallen kilometers van de bewoonde wereld. Linda beheert de moestuin, ze vangt zalm, ze leert sledehonden mennen, stekelvarkens schieten en elanden villen. Samen met Jim zet ze klemmen voor marters en wolven. Ze past zich volledig aan zijn leven aan en trotseert de barre omstandigheden. Makkelijk is dat niet, ze voelt zich soms eenzaam en bang. Jim windt er geen doekjes om; hij zoekt een vrouw die zijn leven makkelijker maakt. Als Linda zwanger wordt realiseert ze zich dat ze die uitspraak veel letterlijker had moeten nemen dan ze aanvankelijk dacht. 

Mijn mening
Het had een happy liefdessprookje kunnen zijn, ware het niet dat het geen "en ze leven samen nog lang en gelukkig" einde heeft, iets wat meteen in het begin van het boek duidelijk wordt gemaakt; Linda wordt door Jim naar de luchthaven in New York gebracht om, samen met hun zoontje, haar vlucht terug naar Nederland te nemen. Hun huwelijk is voorbij, Jim wil geen deel van een gezin zijn. Het verhaal is in een prettige, vlotte en beeldende schrijfstijl geschreven waardoor het verhaal lekker leest. Als lezer word je nieuwsgierig naar het hoe en waarom van het stranden van hun huwelijk. Dit komen we langzaamaan te weten als Linda terugblikt in de tijd en haar verhaal vertelt.

Het verhaal bestaat eigenlijk uit 2 gedeeltes; de periode voorafgaand aan haar leven met Jim; de jaren waarin Linda, om het gevoel van leegte welke na het overlijden van haar moeder is ontstaan kwijt wil raken, gaat reizen over de hele wereld en hier en daar allerlei baantjes heeft, om uiteindelijk in Alaska terecht te komen waar ze met sledehonden gaat werken en in de ban van Alaska raakt. Via vrienden komt ze in contact met Jim de pelsjager, die haar uitnodigt om bij hem op bezoek te komen om zo te ervaren hoe het is om in de wildernis te wonen. "Kom een week of twee, dan zal ik je alles leren over het leven aan de Yukon. Vallen zetten, sporen lezen, konijnen strikken… een cursus overleven in de wildernis, zeg maar". Linda besluit hierop in te gaan en reist even later af naar het kamp aan de Yukon, Birch Creek, naar Jim. En hier begint het tweede gedeelte van het verhaal; Linda's leven met Jim. 

Van Jim leert Linda hoe het is om te overleven in de wildernis, hij leert haar spoorzoeken, vallen, klemmen en strikken zetten, hout hakken, villen van dieren, etc. Wat ze niet verwacht had, gebeurt; ze wordt verliefd op Jim. Linda blijft bij Jim wonen en past zich volledig aan zijn leven aan en trotseert de barre omstandigheden. Om niet elke 3 maanden het land uit te moeten omdat haar verblijfsvergunning verloopt, besluiten ze te trouwen. Als haar zus Yvonne bij haar op bezoek komt en haar confronteert met haar kleine wereldje zet dit Linda aan het denken. "Sinds het bezoek van Yvonne zoemde het "Wat doe ik hier in godsnaam?" vrijwel dagelijks door mijn hoofd." De eerste scheurtjes in de relatie tussen Jim en Linda beginnen te ontstaan. "Jim had toen gezegd; ik ben op zoek naar een vrouw die mijn leven makkelijker maakt. Ik zoek een vrouw voor het gezelschap, het werk en de seks" dat waren zijn letterlijke woorden geweest. Ik had ze wel gehoord, maar ik had ze uitgelegd als; behoefte aan vriendschap, samen iets opbouwen en intimiteit. Maar zo langzamerhand begon ik aan mijn interpretatie te twijfelen. In de praktijk kreeg ik alleen aandacht als het hem uitkwam. Van zorgzaamheid voor mij was niet veel te merken. Het leek erop dat ik voor hem meer een soort ploegmaat was dan partner, degene tegen wie je lief bent en met wie je het voorzichtigst bent van de hele wereld" Als Linda onverwachts zwanger raakt, is dit het begin van het einde. Jim wil het kind niet en stelt een abortus voor. Linda gaat bij hem weg en gaat bij vrienden in Nenana wonen. Na 2 maanden staat Jim plotseling voor haar deur en vraagt haar met hem mee terug naar Birch Creek te gaan. Linda besluit het een kans te geven. Als Linda bevallen is van hun zoontje Michael, en ze aangekomen zijn in Yukonville waar ze volgens afspraak enkele weken zullen wonen, laat Jim haar en hun zoontje hulpeloos en alleen achter en reist zelf verder naar het kamp. Linda's hart is gebroken, dit komt nooit meer goed. Als Jim op een middag weer voor haar deur staat, vertelt ze hem dat ze terug gaat naar Nederland, samen met hun zoontje Michael, en dat ze wil scheiden.

Wildernisjaren: wat een prachtig, meeslepend en ontroerend verhaal! Met bewondering lees je het verhaal van Linda, wat een krachtige vrouw! Ga er maar aan staan; als Nederlandse midden in de wildernis van Alaska zich staande weten te houden en werkzaamheden als hout hakken, klemmen en strikken zetten, vis schoonmaken/snijden etc. verrichten alsof ze er mee opgegroeid is. Zelf een husky gehad hebbende en de verhalen van mijn vriend, met in het verleden een eigen sledehondenteam, gehoord hebbende, vond ik het geweldig om hierover te lezen en was dit enigszins herkenbaar. De ruige en ongerepte natuur van Alaska is zo ontzettend mooi en beeldend beschreven, als lezer krijg je het gevoel zelf in Alaska in deze ruige natuur rond te lopen. Wat ontzettend jammer dat het verhaal zo geëindigd is, als lezer had je hun een "ze leven samen nog lang en gelukkig" gegund.

2 opmerkingen:

  1. WAUW, DANK JE WEL, BOOKGIRL!
    Linda Nijlunsing, Lydia Tuijnman...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een geweldige recencie!!! Trots op Linda en Lydia

    BeantwoordenVerwijderen