01-03-13

Recensie: De meisjes van mevrouw De Wit - Patricia Perquin

Titel: De meisjes van mevrouw De Wit
Auteur: Patricia Perquin
Genre: Waargebeurd
Uitvoering: Paperback
288 pagina's | Prometheus | februari 2013

Patricia Perquin:
schreef de bestseller Achter het raam op de Wallen, over haar ervaringen als prostituee, en werkte voordien in de mediawereld. Daarnaast schrijft ze columns en bijdragen voor verschillende kranten en weekbladen.

Het verhaal:
Pas sinds een paar jaar is er in Nederland serieuze aandacht voor een van de ernstigst denkbare misdrijven: het dwingen van jonge, vaak minderjarige meisjes om seks te hebben met andere mannen. De daders worden loverboys genoemd, maar zijn in wezen keiharde, gewetenloze criminelen. Schrijfster en journaliste Patricia Perquin kwam in aanraking met slachtoffers van loverboys in het opvanghuis van Anita de Wit, een van de zeer weinige Nederlanders die dag in dag uit hun best doen deze meisjes weer een menswaardig bestaan te geven. Perquin wist dat ze geconfronteerd zou worden met vreselijke verhalen, maar dat de misstanden zo gruwelijk zouden zijn, had ze nooit kunnen bevroeden. 
De meisjes van mevrouw De Wit is een onthutsend boek. Patricia Perquin is erin geslaagd om de meisjes, die de meest mensonterende ervaringen hebben ondergaan, een eigen stem te geven. Ze zijn beschadigd, maar ze hebben ook dromen en willen weer kunnen lachen, iets waartoe Perquin hen uitnodigt. De meisjes van mevrouw De Wit is een eerlijk, van binnenuit beschreven portret van een groep meisjes die weigeren te erkennen dat hun levens voorgoed verwoest zijn, en die vol goede moed proberen de draad weer op te pakken.
Mijn mening:
Na het lezen van de laatste pagina van het verhaal sla ik het boek dicht en kijk in stilte voor me uit. Geschokt, verbijsterd en aangegrepen door het verhaal welke ik zojuist uitgelezen heb. Minderjarige meisjes, blootgesteld aan de gruwelijkste praktijken, door loverboys en lovergirls gedwongen in de prostitutie terechtgekomen, het is niet te bevatten dat dit in Nederland gebeurt.

Patricia schrijft in de inleiding dat ze de slachtoffers van loverboys een stem wil geven, zodat ze hun verhaal aan iedereen kunnen vertellen. "Verhalen die stuk voor stuk verschillend zijn, maar die wel één gemeenschappelijke noemer hebben; uitbuiting door de meest weerzinwekkende figuren"

We lezen hoe de kwetsbare meisjes vaak op zeer jonge leeftijd in de ban van loverboys raken, blootgesteld worden aan chantage, buitensporig geweld, bedreigingen aan eigen adres of dat van hun naasten, verslaafd gemaakt worden aan drugs om zo in een afhankelijkheidspositie terecht te komen, met als enige doel; gedwongen prostitutie. Angelique, de dochter van Anita de Wit, gebeurde dit tot drie maal toe en moest de vreselijkste dingen ondergaan. Maar ook lezen we over de falende hulpverlening van jeugdzorg en de lage straffen die aan loverboys worden opgelegd, als het al tot een berechting komt.

Samen met twee andere moeders van loverboyslachtoffers richt Anita de Wit de Stichting StopLoverboysNU op. Het doel van deze stichting is om de loverboyproblematiek en de schade die loverboys bij hun slachtoffers aanrichten, onder de aandacht te brengen en te behouden. En ook om hulp te bieden aan de slachtoffers en hun omgeving. De reguliere hulpverlening aan deze meisjes faalt en laat te wensen over. In plaats van een plek van veiligheid en geborgenheid te bieden, komen de meisjes in de opvangcentra regelmatig in contact met loverboys, zeker als zowel het slachtoffer als de loverboy in een en dezelfde opvang (jeugdgevangenis) terechtkomen. Ook is er vaak een veel te lange wachtlijst voordat de slachtoffers daadwerkelijk geholpen worden. Of worden de meisjes zelfs hier blootgesteld aan seksueel misbruik zoals met Marjolein gebeurde, die gedurende een half jaar seksueel misbruikt werd door een groepsleider. 

Angelique kiest er op een gegeven moment vrijwillig voor om weer terug te keren naar de prostitutie. Maar in hoeverre is hier, gezien hetgeen er met haar gebeurd is in het verleden, sprake van echt vrije keuze? Anita krijgt steeds meer verzoeken om hulp van slachtoffers en ouders en begint met het opvangen van enkele meisjes bij haar thuis. Het zijn de verhalen van deze meisjes die, naast het verhaal van haar dochter Angelique, in het boek worden verteld. Schokkende verhalen over wat deze minderjarige meisjes mee moesten maken. In de laatste hoofdstukken van het boek geeft Patricia in het kort aan hoe het tegenwoordig met deze meisjes gaat en verstrekt ze informatie over belangrijke instanties in deze.

De meisjes van mevrouw De Wit: dat minderjarige meisjes in Nederland dit kan overkomen, het is niet te bevatten. Ik vroeg mezelf af hoe het toch kan dat slachtoffers, eindelijk verlost van hun loverboy en zijn praktijken, de neiging hebben om terug te keren naar deze loverboy. Zoekend naar een antwoord op internet, kwam ik het volgende hierover tegen (bron): "En zelfs dan komt het voor dat een meisje na het weglopen bij een loverboy weer naar haar loverboy terugkeert. Ze heeft geen vrienden meer en is vervreemd van haar oude leven. De meisjes lijken verslaafd te zijn aan hun relaties en de aandacht die ze van hun vriendje krijgen. Zonder hem voelen ze zich niets, hij heeft ze helemaal afhankelijk van hem gemaakt. Hun vriendje is hun identiteit geworden en zonder hem voelen ze zich waardeloos". Patricia heeft door het optekenen van de verhalen van de meisjes van mevrouw de Wit, deze meisjes een stem gegeven, de lezer is nu aan zet...

Noot: Op zaterdag 9 maart verscheen er een artikel over Patricia Perquin in de Volkskrant. Uitgeverij Prometheus schreef op hun website een reactie op dit artikel, zie hiervoor www.uitgeverijprometheus.nl. Maakt het recente gebeuren in de media dat ik mijn recensie van haar boek De meisjes van mevrouw De Wit aan zal passen of wellicht zal verwijderen van mijn blog? Nee zeker niet. Toen ik het boek las en mijn recensie schreef, ging ik uit van de gegevens zoals ze bij mij bekend waren. Voor mij doet hetgeen in de media naar voren gebracht is, niets af aan het verhaal van de minderjarige meisjes, aan het gegeven dat uitbuiting van minderjarige meisjes die gedwongen in de prostitutie terecht komen iets vreselijks is dat in Nederland of waar dan ook niet hoort te gebeuren en op wat voor manier dan ook bestreden moet worden. Vandaar ook dat ik mijn recensie laat zoals hij in eerste instantie geschreven is en ik deze ook niet zal aanpassen cq zal verwijderen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.