23-08-13

Recensie: Ademloos verlangen - Marion Thomas

Titel: Ademloos verlangen
Auteur: Marion Thomas
Genre: Waargebeurd: gezondheid
Uitvoering: Paperback
170 pagina's | Kaft Media | mei 2013

Marion Thomas:
Marion (23) woont in Den Helder aan de kust. Hier heeft ze haar astma beter onder controle dan in haar vorige woonplaats Woerden. En blijkt schrijven haar uitlaadklep voor haar chronische ziekte. Ademloos verlangen is haar eerste boek.

Het verhaal:
"Ik wil zo graag doen, wat andere meiden van mijn leeftijd ook doen. Een bijbaantje, school volgen zonder constant ziek te zijn en ook eens spontaan uitgaan. Waarom lukt me dat nou niet? Waarom moet ik leren accepteren dat ik chronisch ziek ben? Ik wil dat helemaal niet!"

Marion is pas achttien jaar als blijkt dat ze ernstig astma heeft. Een leven zoals haar leeftijdsgenoten leven, zit er niet in voor haar. Dat doet pijn. Maar wat lukt nog wel? Hoe gaat ze ermee om? Lees haar dagboek en zie hoe ze keer op keer weer terug vecht om ook mee te kunnen draaien in de maatschappij.

Mijn mening
Een aangrijpend en ontroerend verhaal in dagboekvorm welke zich vlot laat lezen. Hoe is het om als jonge meid geconfronteerd te worden met een chronische ziekte en de beperkingen die dit met zich meebrengt in het dagelijks leven. Wat voor impact heeft deze ziekte op je leven, waar loop je tegenaan, hoe ga je ermee om? Marion Thomas geeft in dit verhaal een inkijkje in haar leven, een leven met de chronische ziekte astma.

Het voorwoord in het boek is geschreven door Marion's longarts. "Soms komt een ziekte niet zoals je verwacht. Het beinvloedt je leven zonder dat je het merkt. Langzaam maar zeker wordt het een onderdeel van je leven en ga je het normaal vinden dat je dingen niet meer kunt doen". Marion's verhaal begint met een heftige gebeurtenis; opname in het ziekenhuis volgt na een ernstige astma-aanval. Na een verblijf van enkele dagen mag ze naar huis. Maar de schrik zit er goed in, het gevoel te zullen stikken dat wil ze nooit meer meemaken. Marion stelt een lijst samen met haar wensen en verlangens. Ieder punt van deze lijst wil ze nog meemaken, voordat haar leven misschien zal eindigen. Wanneer dat zal zijn weet niemand. Ze hoopt dat ze het allemaal nog mee kan maken.

"Ik wil zo graag doen, wat andere meiden van mijn leeftijd ook doen. Een bijbaantje, school volgen zonder constant ziek te zijn en lessen te moeten missen, spontaan uitgaan en gezellig naar verjaardagen. Op dit moment is het allemaal erg lastig om vol te houden, ik ben constant op zoek naar wat ik wel en niet aankan. Op school ben ik vaak afwezig door mijn ziekten, vanwege mijn astma, prikkelbare darm syndroom, fibromyalgie of mijn chronische vermoeidheid. Als ik een schooldag al volhoud, heb ik geen energie om daarnaast nog een bijbaantje te hebben, zoals vele andere jongeren wel hebben. Ook spontaan uitgaan gaat mij niet goed af, als ik uit ga moet ik het vooraf helemaal inplannen, net als verjaardagen. Dit kost mij zoveel energie en zorgt voor een gigantische prikkel in mijn longen, zodat ik de uren bijna kan aftellen voordat ik weer benauwd ben. Ik zou zo graag gewoon een opleiding willen afmaken en aan het werk willen gaan!"

Bij alles wat Marion doet, onderneemt, moet ze altijd rekening houden met haar ziekte. Even een boekenplank afstoffen of pepernoten bakken kan al leiden tot benauwdheid door de stofjes die in de lucht komen. 

"Het is wel vervelend om bij elke situatie vooruit te denken. Soms zou ik willen dat ik een gewoon leven kan leiden, zonder dat ik bij alles vooraf moet bedenken wat er mis kan gaan als ik mijn medicijnen niet op tijd inneem".

Haar arts komt met het voorstel om een revalidatieprogramma in het astmacentrum Davos, Zwitserland te gaan volgen. Samen met haar zus Nathalie, ook lijdende aan astma, vertrekt ze naar Davos waar ze 15 weken zal verblijven. In Davos blijkt Marion minder medicijnen nodig te hebben en gaat haar conditie met sprongen vooruit. Maar terug in Nederland gaat het al snel weer mis, een opname in het ziekenhuis volgt. Marion wil zo graag verder maar haar gezondheid laat haar in de steek. Ze stopt met haar opleiding, het gaat niet meer. Ze zal het verplichte aantal stage-uren niet kunnen volbrengen. 

Naast het strijden tegen haar ziekte, het leren omgaan met de beperkingen die dit met zich meebrengt en het leren bepalen van haar grenzen, moet ze ook strijden tegen de vooroordelen, onbegrip van mensen. 

"Is er dan niemand die me begrijpt? Ja, ik voel me tachtig in het lichaam van een twintigjarige. Astma is een ziekte die voor de buitenwereld vaak niet zichtbaar is, behalve wanneer je een pufje moet pakken of snel buiten adem bent na inspanning. Ik wil ook kunnen werken of het huishouden doen maar daar heb ik de energie niet voor. De meeste mensen weten niet dat ik 's middags even rust om de dag vol te kunnen houden". 

Voor haar gezondheid besluit Marion te verhuizen naar een plek aan de kust. Samen met Nathalie betrekt ze een woning in Den Helder. "Ik merk dat ik meer kan ondernemen nadat ik naar de kust ben verhuisd. Ik ben blij dat die keuze gemaakt is en ik hier duidelijk verschil merk, ik heb gewoon meer lucht".

In de epiloog van het boek blikt Marion terug naar haar lijst met wensen en verlangens. Zijn haar wensen en verlangens van de lijst uitgekomen?

"Op dit moment ben ik een gelukkig mens. Sinds ik aan de kust woon, ben ik wie ik zo graag wil zijn: een jonge meid die geniet van het leven. Waarschijnlijk niet zoals anderen van mijn leeftijd doen, maar ik doe het op mijn eigen manier. Ik heb het nog niet volledig geaccepteerd dat ik chronisch ziek ben, maar ik kan er nu wel mee omgaan. Ik zie niet langer meer alleen maar beperkingen, maar ook mogelijkheden".

Ademloos verlangen: een aangrijpend maar helaas ook herkenbaar verhaal. Het leven met een chronische "onzichtbare" ziekte is niet gemakkelijk. Naast de strijd tegen en met deze ziekte en de beperkingen die het met zich meebrengt, is het vaak ook strijden tegen het onbegrip en de vooroordelen uit de omgeving. Mensen zien aan de buitenkant niet dat je ziek bent en dus ben je het in hun ogen ook niet. Bewonderenswaardig hoe Marion met haar ziekte omgaat, hoe ze ondanks alle tegenslagen positief in het leven blijft staan. Marion begint een hoofdstuk in haar boek met een gedicht, een gedicht welke uiting geeft aan haar gevoelens, gedachten. Ik wil hier eindigen met een gedicht van haar, een gedicht welke de droom van vele chronisch zieken verwoordt:

Dromen
Beetje bij beetje,
voel ik me beter.
Word ik weer
wie ik wil zijn.
Beetje bij beetje
word ik beter.
Wat is dat gevoel toch fijn.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.