05-08-13

Recensie: Blauw voor Leonore - Linda van Mieghem

Titel: Blauw voor Leonore
Auteur: Linda van Mieghem
Genre: Jeugd 10+
Uitvoering: hardcover, gebonden
128 pagina's | Clavis Uitgeverij | juni 2013

Linda van Mieghem:
Linda van Mieghem (1948) haar eerste boek ‘Tovenaar Martijn en de regenboogpoes’ verscheen in 1989 en werd bekroond door ‘Kinder- en Jeugdjury Vlaanderen’. Later kreeg ook ‘Kleuren tegen een tiran’ deze prijs, en behaalde ‘Lila piekhaar en groene sproeten’ de tweede prijs. 
Het verhaal:
Esmeralda’s leven wordt helemaal overhoop gehaald als haar jongere zus Leonore met een rubberbootje op zee verdwijnt. Was het haar schuld? Had ze bij Leonore moeten blijven? Het zijn vragen die haar niet loslaten. Ook haar ouders zijn kapot van verdriet. Vooral haar moeder geeft Esmeralda het gevoel dat ze niet meer bestaat. Haar moeder vlucht in pianospel, soms triest, soms furieus. Alex, een vriend, geeft haar een blauw boekje waarin ze haar verdriet kan stoppen. Esmeralda creëert een nieuwe Leonore, een zeemeermin. Ze schrijft brieven en elke brief begint met een zeewoord, tot alle woorden op zijn.

Mijn mening:
Wat een mooi maar tegelijkertijd aangrijpend en ontroerend verhaal. Het verhaal van Esmeralda, wiens zusje Leonore op een dag verdwenen is, verdronken in de zee. Esmeralda voelt zich schuldig, zij zou immers op haar zusje letten die dag. 

"Als ik toen, piekerde ze, niet naar schelpen had gezocht, als ik niet was blijven kletsen met Vero, als ik niet bij het bootje was blijven rondhangen, als ik alleen maar dag gezegd had tegen Alex, als .. dan was ik misschien op tijd gekomen om Leonore tegen te houden". 

Ze mist haar zusje heel erg maar kan bij niemand terecht met haar verdriet. Voor haar moeder is ze doorzichtig geworden, haar moeder zit gevangen in haar eigen verdriet en vlucht in furieus pianospel. Ook haar vader heeft geen luisterend oor voor Esmeralda's verdriet. Alleen bij Alex, een vriend en verliefd op haar, kan ze met haar gevoelens terecht. Van hem ontvangt ze een blauw notitieboekje om haar gevoelens in kwijt te kunnen. Voorin het boekje heeft hij geschreven: "Ik weet dat je verdrietig bent om Leonore. Misschien kun je je verdriet kwijt in dit boekje. Als je het dichtslaat, zit de pijn gevangen. En daarna kun je misschien weer lachen. Dat zou ik fijn vinden". Esmeralda besluit in het notitieboekje brieven aan haar zusje te schrijven. In deze brieven schrijft ze over alles wat haar bezighoudt, haar verdriet, pijn en boosheid.

"Ik ben boos, Leonore, verschrikkelijk boos. Waarom heb je niet naar pap geluisterd? Waarom ben je met dat stomme bootje de zee op gegaan? Waarom, Leonore? Als mam piano speelt, klinkt het nooit meer vrolijk. En ze maakt lijstjes, massa's lijstjes. Omdat ze anders alles vergeet. Ze kijkt ook nooit meer echt naar mij. Soms heb ik het gevoel dat ik helemaal doorzichtig ben geworden. Een Esmeralda van glas. En pap…die vergadert tot 's avonds laat. Ook op zaterdagen. En als hij eens thuis is, zit hij achter de computer. Eigenlijk zie ik hem alleen aan tafel, soms. Wanneer ik in bed lig, hoor ik hen ruzie maken. Ik denk dat ze niet meer verliefd zijn. En dat is allemaal jouw schuld, Leonore!"

"Daarnet op straat wist ik het plots heel zeker: ik kan jou nooit meer iets laten zien, horen, ruiken of proeven. Het is zo'n trieste gedachte. Ik kan je alleen nog schrijven. Of schrijf ik eigenlijk naar mezelf?"

Alex vindt dat ze moet ophouden met doen alsof, dat ze moet aanvaarden dat Leonore dood is. "Ik weet natuurlijk wel dat ik mijn zus nooit meer zal zien. Maar ik denk altijd; nog even, nog even hopen dat we op een keer weer samen zijn en krankzinnige dingen doen. Ik loop dikwijls tegen haar te praten, zomaar te vertellen wat ik zie of meegemaakt heb". 

Als haar vader op een dag tegen Esmeralda vertelt dat haar moeder iedere keer als ze Esmeralda ziet aan Leonore denkt, besluit Esmeralda dat het beter is als ze vertrekt zodat ze haar moeder niet meer verdrietig maakt. Ze laat een briefje achter voor haar ouders en voor Alex en vertrekt. Ze wordt opgevangen door een agente en naar het bureau gebracht. Haar vader komt haar ophalen en vertelt haar dat hetgeen hij tegen haar zei niet zo bedoeld was. Haar moeder heeft veel verdriet en voelt zich schuldig dat Esmeralda van huis is weggelopen. Esmeralda weet dat ze verder moet met haar leven, een leven zonder Leonore. Voordat ze met een nieuw begin kan starten, schrijft ze nog een laatste brief aan Leonore. Hierna scheurt ze alle brieven uit het boekje en bindt deze vast aan de staart van de vlieger die van haar en Leonore was. Op het strand laat ze vervolgens deze vlieger los over zee. "Daar ging de vlieger. Ergens in zee zou hij neerstorten, samen met de brieven aan Leonore. Dag Leonore .. Dag kleine zeemeermin".

Blauw voor Leonore: een aangrijpend verhaal welke kinderen laat zien wat het met je doet als je broer(tje) of zus(je) overlijdt; het verdriet, het gemis, de pijn en de boosheid. Hoe moeilijk het is om verder te gaan met je leven, een leven zonder je dierbare. Het boek is geschreven voor kinderen in de leeftijd van 10+ en sluit in taalgebruik uitstekend aan bij deze leeftijdsgroep. Het boek laat zich makkelijk lezen. Een moeilijk en heftig thema maar zo mooi beschreven, het verhaal blijft nadat het gelezen is nog een tijdlang in je hoofd rondspoken. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.