14-08-13

Recensie: Voor ik afscheid neem - Susan Spencer-Wendel

Titel: Voor ik afscheid neem
Auteur: Susan Spencer-Wendel
Genre: Waargebeurd: gezondheid
Uitvoering: Paperback
352 pagina's | A.W. Bruna Lev. | juni 2013

Susan Spencer-Wendel:
Susan Spencer-Wendel werkte meer dan twintig jaar als rechtbankverslaggever voor The Palm Beach Post, tot ze in 2011 na de diagnose ALS haar functie moest neerleggen. Ze woont met haar man John en hun kinderen Marina (15), Aubrey (11) en Wesley (9) in Florida.

Het verhaal:
Bij Susan Spencer-Wendel journalist, echtgenote en moeder van drie kinderen werd in 2011 de ziekte ALS vastgesteld. Susan kan het uitvallen van haar lichaam en haar onvermijdelijke dood niet stoppen, maar ze weigert het leven op te geven: ze is 45 jaar oud en vastbesloten om van elke dag het beste te maken voor zichzelf en haar gezin. In Voor ik afscheid neem beschrijft ze op inspirerende en hartverwarmende wijze hoe ze mooie herinneringen en levenslessen achterlaat voor haar vrienden en familie, en de wereld.

Voor ik afscheid neem is de vertaling van Until I Say Good-Bye dat in maart 2013 uitkwam in de Verenigde Staten en daar meteen een bestseller werd: het boek stond meteen in de top 10 van The New York Times-bestsellerlijst en de filmrechten werden al voor verschijning aangekocht door filmmaatschappij Universal.

Mijn mening:
Een aangrijpend en ontroerend verhaal, het verhaal van Susan. Wat doet het met jou en je naasten als je te horen krijgt dat je lijdt aan de ongeneeslijke ziekte ALS? Wetende dat je nog maar kort te leven hebt? Susan beschrijft dit in haar boek en hoe ze ondanks haar ziekte het leven wil omhelzen. Ze wil de tijd die haar nog gegeven wordt, gebruiken om mooie herinneringen voor haar dierbaren te creëren. Ze maakt daarom met elk van haar dierbaren een unieke reis.

"Ik had mijn kinderen alle drie een reisje in de zomer beloofd, allemaal naar een bestemming die ze zelf mochten uitkiezen. Een moment waarop we samen konden zijn. een moment om herinneringen te zaaien, die in de toekomst van mijn kinderen tot bloei konden komen. De reisjes maakten deel uit van een groter plan: een jaar dat ik wijdde aan vreugdevol leven. Een jaar waarin ik zeven keer op reis ging met zeven mensen die centraal staan in mijn leven. En ook een jaar van reizen naar binnen: plakboeken maken van een heel leven van foto's, schrijven, een veilig toevluchtsoord voor mezelf in mijn eigen achtertuin maken, waar ik herinneringen opriep en vrienden uitnodigden". 

Ze gaat met haar vriendin Nancy op zoek naar het noorderlicht in Yukon, reist met haar man John naar Boedapest, Hongarije, de stad waar ze eerder gewoond hebben. Met haar 14-jarige dochter Marina gaat ze in New York bruidsjurken passen, op zoek naar de perfecte bruidsjurk, een jurk die Susan haar dochter nooit zal zien dragen. Haar zoon Wesley wil graag zwemmen met dolfijnen en de wens van zoon Aubrey was om met het gezin een week naar Sanibel Island te gaan. Naast deze reizen komt Susan ook meer te weten over haar afkomst. Zo leert ze haar biologische moeder Ellen kennen en komt ze meer te weten over haar overleden vader Panos. Ze reist naar Cyprus waar ze de familie van haar vader ontmoet. 

"Mijn reizen verzwakten me. Ze maakten spieren kapot die zich nooit meer zouden herstellen. Maar ze maakten mijn geest en mijn hart sterker. Een eerlijke ruil?"

De ziekte openbaart zich het eerst in 2009 als ze op een dag tot de ontdekking komt dat haar linkerhand er verschrompeld uitziet. Bezoeken aan artsen eindigen in vragen in plaats van antwoorden. Het zal duren tot 2011 voordat de diagnose ALS gesteld wordt. Uit het verhaal spreekt zoveel kracht, als lezer kun je dan ook alleen maar bewondering voor haar hebben. Zo schrijft Susan haar verhaal grotendeels op haar iPhone, alleen gebruikmakend van haar rechterduim. "Dan typte ik de tekst letter voor letter met mijn rechterduim - tik! tik! -, de enige vinger die ik onder controle had".

Ze krijgt steeds meer last van uitval, zo kan ze haar vlees
niet meer zelf snijden, heeft ze last van een trillende tong, wordt spreken steeds moeilijker, heeft ze geen kracht meer in haar handen en laten haar benen haar in de steek. John moet steeds meer verantwoordelijkheden binnen het gezin op zich nemen. "Koken. Schoonmaken. Ervoor zorgen dat onze kinderen stopten met kibbelen en meehielpen. John kleedde me aan en douchte me. Betaalde de rekeningen. Maakte het eten klaar. Voerde me als ik te moe was om een vork vast te houden, praatte voor me als mijn tong zo moe was dat ik te erg brabbelde en hij de enige was die me nog verstond. Hij onthield onze afspraken. Hij ging naar ouderavonden. Hield de agenda van het gezin bij. Hij had mijn rol als organisator en informatiecentrum van het gezin overgenomen. Hij was nu de ouder die altijd wist wat er moest gebeuren. Hij was degene die zijn modebewuste vrouw moest aankleden. De knoopjes, ritsen, drukknopen, haakjes, touwtjes, sjerpen, riemen, vullingen, gespen...".

Susan laat haar kinderen de herinneringen na, ze laat haar verhaal na. Het verhaal waaraan ze elke dag gewerkt heeft.

"Sinds mijn diagnose had ik geschreven. Eigenlijk mijn hele leven al, maar sinds ik wist dat ik ALS had over mezelf: mijn overwinningen, de dingen die niet lukten, mijn pogingen om in vreugde te leven en te sterven. Ik had het verhaal van mijn leven geschreven, gezien door één geweldig jaar"

Voor ik afscheid neem: een aangrijpend en ontroerend verhaal welke ik regelmatig las met een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen. Bewonderenswaardig hoe Susan met haar ziekte omgaat, hoe zij het leven blijft omhelzen en gericht is op het nalaten van mooie herinneringen voor haar dierbaren. Voor ik afscheid neem; een aanrader om te lezen!
 
 

1 opmerking: