21-10-13

Recensie: Khaddafi's slavin - Annick Cojean

Titel: Khaddafi's slavin
Auteur: Annick Cojean
Genre: Mens en Maatschappij
Uitvoering: E-Book
288 pagina's | Uitgeverij Boekerij | september 2013

Annick Cojean:
Annick Cojean (Brest, 1957) is buitenlandcorrespondente voor Le Monde. Daarnaast schrijft ze non-fictie en is ze werkzaam voor de Franse televisie en radio. Toen ze in contact kwam met Soraya, schreef ze in eerste instantie een artikel over haar in Le Monde. Voor het boek Khaddafi's slavin ging ze ook op zoek naar andere slachtoffers van Khaddafi's harem.

Het verhaal:
Zonder twijfel Khaddafi’s best bewaarde geheim. En het schokkendste. Soraya is veertien als Khaddafi haar middelbare school met een bezoek vereert. ’s Avonds vertelt ze haar moeder hoe het is gegaan en ze is mateloos trots op het feit dat Khaddafi haar haren heeft gestreeld. Wat zij en haar familie op dat moment nog niet weten, is dat dat ene, teder overkomende gebaar haar lot heeft bezegeld. De volgende dag wordt Soraya onder valse voorwendselen meegenomen om plaats te nemen in Khaddafi’s harem. Zeven helse jaren lang is ze het slacht­offer van verkrachting, lichamelijk en geestelijk misbruik en marteling. Tot ze tijdens de volksopstanden van 2011 weet te vluchten…

Mijn mening:
Een schokkend, verbijsterend en aangrijpend verhaal over de slachtoffers van Khaddafi's perversie. Het boek bestaat uit twee gedeelten; het eerste deel vertelt het schokkende verhaal van Soraya. Het verhaal van het 15-jarig meisje die in handen viel van een pervers, gewelddadig onmens en zijn seksslavin werd. In het tweede deel van het boek doet de auteur onderzoek naar de verzwegen kwestie van de seksuele misdrijven van Khaddafi, op zoek naar bewijzen voor Soraya's verhaal. 

"Want zij was slachtoffer. Zo'n slachtoffer van wie de Libische samenleving niets wil weten. Zo'n slachtoffer van wie de schending en de vernedering de hele familie en zelfs de hele natie raakt. Zo'n slachtoffer dat een last is en dat zo'n onrust veroorzaakt dat het gemakkelijker zou zijn de schuld bij het slachtoffer zelf te leggen. Schuldig omdat ze slachtoffer waren .."

Soraya is net vijftien als Moammar Khaddafi, genaamd de Gids, een bezoek brengt aan haar school. Zij wordt uitgekozen om hem een boeket te overhandigen. Wanneer hij voor haar staat om het boeket in ontvangst te nemen, bekijkt hij haar van top tot teen. "Hij gaf me een kneepje in mijn schouder, legde een hand op mijn hoofd en streelde over mijn haar. En daarmee was mijn leven voorbij."

De volgende dag wordt Soraya opgehaald door medewerkers van Khaddafi. Nadat haar bloed is gecontroleerd, wordt ze bij Khaddafi gebracht. Hij laat haar sexy kleden en verkracht haar zeer gewelddadig. Soraya wordt gevangen gehouden en naar Bab al-Aziza, het complex van Khaddafi in Tripoli, gebracht. Keer op keer, elk moment van de dag en nacht wanneer hij het maar wenst, wordt ze naar hem toegebracht om op brute wijze door hem verkracht te worden. Hij vernedert haar, scheld haar uit, urineert tegen/op haar, dwingt haar tot roken, drinken, het snuiven van cocaïne en het kijken van porno.

"Wat hij met mij had gedaan was onvoorstelbaar. Het was zo vernederd, zo weerzinwekkend en zo ongelooflijk. Ongelooflijk! Dus zou niemand me geloven! Ik zou mijn verhaal nooit kunnen vertellen. Omdat hij Moammar was. Ik was niet alleen onteerd, maar ik zou ook nog voor gek versleten worden. Hij had mijn dromen kapotgemaakt en mijn leven afgenomen. Hij was weerzinwekkend. En hij was de president."

In Bab al-Aziza maakt ze deel uit van een harem van meisjes, overgeleverd aan de grillen, de fantasieën en alle verlangens van Khaddafi. Ze verblijft er in het souterrain, in een kamertje zonder ramen. De leiding van de harem is in handen van Mabrouka, een vrouw met ijzeren discipline. Soraya's ontvoerster, cipierster en beul. De "hoerenmadam in al haar gruwelijkheid". De harem gaat ook mee op staatsbezoek in Afrikaanse landen. Ze worden vermomd als soldaten en vormen de vrouwelijke lijfwachten van Khaddafi. Ze waren zijn vlagvertoon en ze lieten hem schitteren. Khaddafi wilde speciaal zijn. Hij verdroeg absoluut geen concurrentie en hij wilde met niemand worden vergeleken. Het idee om als enig staatshoofd de wereld te verblinden met een keurkorps van uitsluitend vrouwen was het opperste bewijs van zijn ambitie.

Soraya weet op een gegeven moment te ontkomen, ontsnapt naar Parijs, maar het lukt haar niet daar een leven op te bouwen. Ze keert weer terug naar Libië. "De nachtmerrie was weer begonnen. Ik wist waar we naartoe gingen. Ik wist wat me te wachten stond. Maar wat moest ik anders, als ik niet wilde dat mijn hele familie het slachtoffer werd?" Pas tijdens de opstand tegen Khaddafi weet ze definitief te ontkomen. 

"En toen was hij dood. Zonder voor het internationale gerecht te hoeven verschijnen. Voor de internationale gemeenschap. En vooral voor mij". 

In de proloog schrijft de auteur dat geen enkele rechtbank Soraya in het gelijk zou stellen. In het tweede deel van het boek doet Cojean onderzoek naar de verzwegen kwestie van de seksuele misdrijven van Khaddafi, op zoek naar bewijzen voor Soraya's verhaal. Ze heeft gesprekken met lotgenoten van Soraya, docenten, ouders, Khaddafi's voormalige medewerkers. 

"Alles wat Soraya had verteld, bleek te kloppen. De ontvoeringen, de opsluitingen, de verkrachtingen, de maskerade van de lijfwachten en de instroom van jonge vrouwen en mannen in de slaapkamer van een ziekelijk geobsedeerde en gewelddadige dictator." 

Er waren vele jonge vrouwen die werden ontvoerd en met geweld of door chantage, werden gedwongen zich te onderwerpen aan de seksuele fantasieën en seksueel geweld van Khaddafi. Hij hield er netwerken op na bestaande uit diplomaten, militairen, lijfwachten, ambtenaren en zijn protocollaire dienst, die allemaal als voornaamste opdracht hadden hun meester van vrouwen en  jongens te voorzien voor zijn dagelijks gebruik. De vrouwen werden overal vandaan gehaald. Kapperszaken, schoonheidssalons, scholen, bruiloften en zelfs de gevangenis. Seks was voor hem een middel om zijn macht te tonen, maar ook om zijn macht te vergroten. Beroemde actrices, zangeressen, danseressen, journalistes, vrouwen van zijn generaals en ministers, en zelfs de vrouwen van zijn zonen en neven, niemand was veilig voor hem. Hij werd gedreven door de obsessie om de vrouwen en dochters van staatshoofden en vorsten te bezitten. Hij was bereid hiervoor zijn prijs te betalen. Elke prijs. Hij was tot alles in staat. 

"Zijn naasten waren op de hoogte van wat Khaddafi allemaal bekokstoofde. Sommigen vonden het jammerlijk, maar niemand deed er iets tegen. Wat de leider deed met vrouwen, al dan niet militairen, was zijn zaak. Wie daar anders over dacht en dat ook zei riskeerde zijn nek. Degenen die echter begrip toonden, de ziekelijke obsessie van hun meester aanmoedigden en faciliteerden hadden binnen het systeem veel macht verworven."

De gebruikte vrouwen moeten zich, verborgen onder hun sluiers, schuilhouden of emigreren en hun pijn meetorsen in hun bagage. Over hun leed mag niet gesproken worden in het nieuwe Libië. Men vind het beschamend en beledigend voor het land. De Libiërs voelen zich collectief bezoedeld en willen de zwarte bladzijde van het verleden omslaan. 

"Khaddafi heeft van ons allemaal slaven gemaakt! Hij heeft al die beproevingen over ons uitgestort, hij heeft onze cultuur vernietigd, onze geschiedenis uitgewist en hij heeft van Tripoli een woestenij gemaakt! Sommige westerlingen zwijmelden dat hij zogenaamd zo gecultiveerd was, terwijl hij kennis en wetenschap minachtte. Hijzelf moest het middelpunt van de wereld zijn! Ja, hij heeft de Libische samenleving verminkt. Hij heeft de bevolking slachtoffer en medeplichtige tegelijk gemaakt en zijn ministers veranderd in marionetten en zombies. Ja, seks was in Libië een machtsmiddel: Mond houden en doen wat ik zeg, anders verkracht ik jou, je vrouw en je kinderen. En dat deed hij ook en daarmee veroordeelde hij iedereen tot zwijgen. Verkrachting was al een politiek wapen voordat hij er ook een oorlogswapen van maakte."

Khaddafi's slavin: een erg aangrijpend en schokkend verhaal. Het verhaal van de vele slachtoffers van Khaddafi's perversiteiten. Zoveel vrouwen en meisjes die niet over het leed wat hun is aangedaan openlijk kunnen spreken, bang voor de gevolgen. Na het lezen van dit boek vraag ik mezelf af; wist de westerse wereld wat er in Libië speelde? En indien zo, waarom liet men het gebeuren, waarom liet men deze waanzinnige, perverse man zijn gang gaan? Had hij niet gestopt kunnen worden om zo het leed van velen te kunnen voorkomen? Het is een hele natie welke gebukt gaat onder het leed aangedaan door Khaddafi. Een boek zo indrukwekkend en schokkend, na het lezen spookt het verhaal van Soraya en haar lotgenoten door mijn hoofd...

3 opmerkingen:

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.