08-11-13

Recensie: Billy - Phil Earle

Titel: Billy
Auteur: Phil Earle
Genre: Young Adult
Uitvoering: E-book
221 pagina's | Uitgeverij Callenbach | oktober 2013
Phil Earle:
Phil Earle kreeg voor zijn debuutroman Billy lovende recensies in de Engelse pers. Hij schreef het boek vanuit zijn eigen ervaringen als begeleider in een tehuis voor uit huis geplaatste kinderen. Earle is momenteel commercieel directeur van uitgeverij Bloomsbury.

Het verhaal:
Billy Finn is een klier, een lastige tiener. Een etterbak van de hoogste orde. Hij schopt, slaat, spijbelt van school en is ook nog agressief. Billy is een last voor zijn begeleiders in het tehuis waar hij woont. Maar toch. Iéts in Billy intrigeert. Wat zit er achter zijn agressie? Als lezer krijg je sympathie voor hem en dat voelt raar; zo raar dat je door blijft lezen. Billy grijpt je bij de lurven en laat je niet meer los. Je gaat van hem houden. Een onvergetelijke ervaring.
Mijn mening:
Een aangrijpend en hartverscheurend verhaal, geschreven vanuit het perspectief van de 15-jarige Billy. Billy; een agressieve, onhandelbare jongen, een vechtersbaasje, kwaad op de hele wereld maar vooral op zijn moeder Annie, zijn stiefvader Shaun en Ronnie (genaamd de Kolonel), een van de begeleiders van het kindertehuis waar hij woont. 

"Het is inmiddels al meer dan acht jaar geleden, dat Billy bij ons kwam wonen. Hij was toen net zes. Hij kwam samen met de tweeling. Hun leven was niet bepaald stabiel. De moeder en haar vriend, Shaun, die de vader is van de tweeling maar niet van Billy, hadden alcohol- en drugsproblemen, en er waren duidelijke tekenen van zowel geestelijke als lichamelijke mishandeling."

Billy voelt zich eenzaam, in de steek gelaten door iedereen, hij vertrouwt niemand. Hij voelt zoveel woede van binnen. Woede om wat hem en de tweeling is aangedaan. Hij is kwaad op zijn moeder Annie, omdat ze hem niet beschermde en hem opgegeven heeft. Zijn stiefvader Shaun omdat hij hem mishandelde. De Kolonel omdat hij voor hem moet zorgen, maar na zijn dienst wel naar zijn eigen huis en gezin gaat en hem alleen achter laat. En boos op al die maatschappelijk werkers die hem in de steek lieten, de leiders die altijd zoveel beloofd hebben, voordat ze weer naar een andere baan vertrokken. 

De enige mensen die hij vertrouwt, toelaat in zijn leven en waarvoor hij zorgt, is de 10-jarige tweeling Lizzie and Louie. Voor hen is hij niet alleen maar een broer maar ook hun vader en moeder. Hij blijft bij ze wanneer ze niet kunnen slapen, leest een boek voor en stopt ze elke avond in zodat ze geen koude voeten krijgen. Hij bewaakt zelfs de badkamerdeur als Lizzie bang is dat iemand anders binnenkomt terwijl ze daar is.

"Tien worden ze dit jaar en ik vind het vreselijk dat dit alles is, wat ze ooit gekend hebben. Ze weten niet wat het is om thuis te zijn, om niet onderworpen te zijn aan een dagelijkse routine, die meer weg heeft van een militaire operatie. Het enige wat ze hebben ben ik, en dat is wat ik zo erg vind."

Billy heeft als elfjarige een kans gekregen op een leven buiten het tehuis, de familie Scott wilde hem graag adopteren. Bij hen voelde hij zich veilig, voelde hij zich voor het eerst thuis. Maar op een dag loopt het heel erg uit de hand en Billy wordt terug naar het tehuis gestuurd. Billy voelt zich ook door hen in de steek gelaten. 

Billy leert Daisy kennen, ook een tehuiskind, wiens ouders zijn overleden. Ze vertelt niet veel over zichzelf maar het klikt tussen hen en ze worden vrienden. Hun ontmoetingsplek is het bankje, de plek waar Billy haar te hulp schoot toen enkele jongens haar lastigvielen. Het is hun plekje, waar ze na schooltijd heen gaan, of soms ook tijdens schooltijd. Haar vertrouwt hij en vertelt hij uiteindelijk zijn verhaal. 

Nu het na jaren beter met zijn moeder gaat en ze niet meer drinkt, wil zij de tweeling weer in huis nemen. Voor de tweeling is plek in haar huis, in haar leven, maar niet voor Billy. Zijn moeder had hem, toen de familie Scott hem permanent wilde opnemen, opgegeven voor adoptie. Dit zou juridisch gezien moeilijk terug te draaien zijn. Op een dag confronteert hij zijn moeder met al zijn woede. 

"..Door de enige persoon, die er altijd voor ze geweest is, van ze af te nemen? Je bent alleen maar bang dat ik ze de waarheid over je zal vertellen. Over wat een zuipschuit je bent. Over hoe je daar zat en toekeek hoe je vriendje mij in elkaar sloeg, alleen maar omdat ik niet zijn kind was! Dat is waarom je destijds die papieren ondertekend hebt, niet waar? Daarom wilde je dat ik naar Jan en Grant ging! Omdat Shaun me niet wilde. En met mij uit de weg geruimd zou de tweeling jou misschien gaan zien als iemand, die je nooit geweest bent - een fatsoenlijke moeder. Je keek toe hoe Shaun mij helemaal in elkaar sloeg. En je hield hem nooit tegen. Nooit. Je was straalbezopen. En het was makkelijker om bezopen te zijn dan om een moeder te zijn, en daarom bleef je bij hem. Omdat hij je kon geven wat je nodig had. Hij zorgde voor de drank."

De tweeling vertrekt naar hun moeder en Billy blijft alleen achter in het tehuis. Hij heeft het moeilijk zonder de tweeling. Hij breekt in bij de familie Scott. "Ik wil niets liever dan naar binnen, heb behoefte aan de troost van mijn oude kamer, het comfort van mijn oude bed, ook al is het maar voor een minuut of twee." Maar als hij "zijn slaapkamer" ziet, blijkt dat er iemand anders woont. Zijn plek bij de familie Scott is ingenomen door iemand anders. Billy haalt de kamer overhoop, hij wil erachter komen wie er in zijn kamer slaapt, zodat hij diegene kan laten boeten voor het inpikken van zijn kamer. Dan blijkt dat het Daisy is, Daisy zijn vriendin die hij vertrouwde, het meisje aan wie hij zijn verhaal vertelde. Zij woont nu in het huis, bij de familie waar hij zich zo veilig voelde. 

"Na alles wat er gebeurd was, na alle gesprekken en alle beloftes van er voor me zijn, bleek ze uiteindelijk net zoals de rest. Erger nog zelfs. Ze wist wat deze plek voor me betekende, maar toch had ze hem afgepikt."

Billy hoort de familie Scott met Daisy thuiskomen, gaat de confrontatie aan, maar als hij hoort dat Grant met de politie telefoneert, wordt hij kwaad, duwt zijn pleegmoeder Jan omver, grist op zijn vlucht naar buiten de autosleutels van Grant mee en vlucht in de auto van Grant. Onderweg wordt hij gebeld door een angstige Louie. Billy's stiefvader Shaun is terug. 

"Wat hij me aangedaan had, droeg ik nu al tien jaar lang, elke dag met me mee. Het had aan me gevreten, mijn woede gevoed, ervoor gezorgd dat ik niemand en niets meer kon vertrouwen. En nu was hij terug, maar ik zou ervoor zorgen dat de geschiedenis zich niet zou herhalen met de tweeling."

Billy valt Shaun aan maar voordat hij hem helemaal te grazen wil nemen, komt hij tot het besef dat het niet goed is. "De blik in hun ogen is vol van angst en het is een angst die ik maar al te goed ken. Het is de angst die ik elke keer voelde als Shaun bij me in de buurt gekomen was. En nu is dit ook hun angst geworden, terwijl ze naar me kijken, de lamp in mijn hand, klaar om toe te slaan." 

"Dat is het. Al het geweld, al het vechten. Klaar. Ik wil het niet meer, wil niet dat ze er getuige van zouden zijn, zouden gaan denken dat dit normaal is."

Billy moet mee naar het politiebureau, maar Ronnie weet er uiteindelijk voor te zorgen dat de familie Scott hun aanklacht tegen hem intrekt. Daisy probeert Billy diverse keren te bereiken. Maar Billy reageert niet op de berichtjes op zijn telefoon. Dan schrijft Daisy hem een brief waarin ze hem het een en ander vertelt over haar leven en dat ze er echt geen weet van had dat de familie Scott zijn pleegouders waren. Ook vraagt ze hem haar te vertrouwen en contact met haar op te nemen. 

"De tweeling is terug, maar vertrekt waarschijnlijk ook weer. De Kolonel is er en ik weet dat hij om ons geeft, maar ook dat hij over een paar uur weer terug naar zijn gezin gaat. En wat mijzelf betreft, nou ja, daaraan is ook weinig veranderd. Ik ben Billy Finn, tehuiskind. Ik woon nog altijd in Oldfield House en blijf daar totdat ik er op mijn achttiende uitgetrapt word. Maar ik weet dat ik een kans gekregen heb. Nog niet wat ik ermee ga doen, maar ik weet dat de kans er is. Ik zou me moeten bewijzen, aan de tweeling, aan Annie en aan Ronnie, en hoewel ik het eng vind, weet ik dat het nu in mijn handen ligt. De boodschap die ik echt wil overbrengen, voor Daisy, ik weet dat ik haar hoe dan ook moet laten weten dat het me spijt."

Billy: een meeslepend, aangrijpend en hartverscheurend verhaal over een overlever, kwaad op de hele wereld, onhandelbaar en een vechtersbaasje. Maar óók een jongen die diep van binnen maar één wens heeft; een veilig thuis voor hem en de tweeling. Billy, een jongen die je in je hart sluit. Het verhaal over Billy heeft een diepe indruk achtergelaten en mij tot tranen toe geroerd. Billy: een must-read! 

3 opmerkingen:

  1. Hele mooie recensie Thea! Toegevoegd aan mijn nog-te-lezen-lijst :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik heb dit boek gelezen en het is Super Tof
    Een aanrader dus !!

    BeantwoordenVerwijderen