15-11-13

Recensie: Snoepreis - Victor Meijer

Titel: Snoepreis
Auteur: Victor Meijer
Genre: Roman
Uitvoering: E-book
240 pagina’s | Uitgeverij Meulenhoff | september 2013
Victor Meijer:
Victor Meijer (1975) schreef eerder toneelstukken, publiceerde gedichten in Bunker Hill, illustreerde kinderboeken en bracht onder de naam Carmona een cd uit met Nederlandstalige popmuziek. Zijn debuutroman Miskend talent verscheen in 2008 en stond op de longlist van de Academica Debutantenprijs.

Het verhaal:
De vader van de tienjarige Boris is een klootzak, een flessentrekker, een halve moordenaar en een gehaaide manipulator die eropuit is zijn moeder het gekkenhuis in te krijgen. Volgens zijn moeder dan. Om dit te voorkomen neemt zij haar zoon mee naar Spanje. Maar wat begint als een spannend avontuur, blijkt al snel een onbezonnen vlucht, zonder doel en zonder geld. Boris zoekt houvast in wilde fantasieën en dagdromen, en ontwikkelt een hallucinante verslaving aan snoep en chocola. Uiteindelijk stort zijn moeder in en kan een confrontatie niet uitblijven.

Mijn mening
Victor Meijer werd als kind zelf ontvoerd door zijn moeder naar Spanje. Het boek is volgens de auteur deels autobiografisch. We lezen het verhaal vanuit het perspectief van de tienjarige Boris, verslaafd aan snoep en vluchtend in zijn fantasieën en dagdromen. Het verhaal is prettig en kleurrijk geschreven en laat zich vlot lezen.

Boris is tien jaar, hij houdt van stripboeken, superhelden én snoep. De ouders van Boris zijn verwikkeld in een vechtscheiding, met Boris als inzet. Boris denkt regelmatig terug aan de ruzies tussen zijn ouders en aan die bewuste avond. 

„De Avond waarop ik door mijn moeder wakker werd gemaakt. De Avond waarmee alles eindigde en tegelijkertijd begon. Ze zei dat ik me moest voorbereiden, dat mijn vader straks zou langskomen en dat deze avond alles voorgoed zou veranderen. Want vanavond zou de waarheid boven tafel komen. Vanavond zou ik alles met mijn eigen ogen zien.”
Zijn moeder maakt Boris wijs dat zijn vader niet deugt, hij is een klootzak, een flessentrekker, een halve moordenaar en een gehaaide manipulator die eropuit is zijn moeder het gekkenhuis in te krijgen. 
„Ik kan niet meer. Ik ben op. Volledig gesloopt, zei ze. En dat weet hij. Een kwestie van wachten voor je me kunt komen opzoeken in het gekkenhuis. Misschien een half jaar. Misschien twee jaar. Dan is de kolder definitief in mijn kop geslagen. En als het zover is, doet je vader wat hij het liefst wil. Jou van mij afpakken. Dit is wat er dan zal gebeuren: je vader krijgt een vriendin, een vriendin die je mama moet noemen, en jullie drieën worden zielsgelukkig. In het begin denk je nog wel eens aan me, maar dat wordt langzamerhand minder. En uiteindelijk ben je me vergeten, en daarmee heeft je vader dan ook meteen zijn doel bereikt. We moeten weg, Boris. Jij en ik, wég. Deze week nog. Voor ik doordraai. Of voor hij me vermoordt. En dan ben je me voorgoed kwijt. Voorgoed. Is dat wat je wilt?”
Boris en zijn moeder vluchten liftend naar Spanje. Aanvankelijk ziet Boris dit als een groot avontuur; tijdens hun vlucht voorziet zijn moeder hem van snoepgoed, waarbij vooral de koekjes Phoskitos erg in de smaak vallen. Op hun reis door Spanje komen ze op avontuurlijke plekken en ontmoeten er allerlei mensen. 
„Ik speel nu met jongens en meisjes in de steden waar we soms een dag of soms een week blijven, altijd onderweg, altijd die korte ontmoetingen, hallo, tot ziens, snelweg roept.”
Boris voelt zich verscheurd, hij houdt van zijn moeder met wie hij op de vlucht is, maar hij houdt ook van zijn vader die in Nederland achterbleef, hij mist hem. Zijn moeder laat echter geen moment onbenut om zijn vader in een kwaad daglicht te zetten en hem te manipuleren om tegen zijn vader te liegen tijdens telefoongesprekken. Van haar moet hij zeggen dat hij boos is op zijn vader en moet hij liegen over de plek waar ze zich bevinden. 
„Ik wil zeggen dat ik bang ben hem te vergeten, dat hij in het Zwarte Gat van mijn geheugen dreigt te verdwijnen. En dat ik hem toen we pas een week onderweg waren overal dacht te zien. Een ober. Een verkoper. Iemand in een menigte. Zomaar een voorbijganger zorgde voor een schok: mijn vader. Daar, in dat zwarte shirt en die gestreepte broek! Maar iedere keer was het een mislukte dubbelganger.”
Boris probeert zich staande te houden en vlucht in zijn fantasieën en dagdromen én in zijn verslaving aan snoepgoed. Schuimbanaantjes, gomkikkers, colaspeentjes, groene en rode dynamietstaafjes, winegums, zure matten en vooral een flinke hoeveelheid Spaanse chocoladekoekjes, Phoskitos.
„Ik denk aan Phoskitos, aan de sponsachtige biscuit met de romige vulling en de krokante buitenlaag van chocola. Eén hap, twee happen, en de vulling wordt zacht in mijn mond, de chocolade blijft stroperig aan mijn gehemelte plakken: wat een hemelse, heerlijke, fenomenale schijf chocola. Je hebt de crispyreep, de chocodonut, de moorkop, de negerzoen, de chocotrein, maar het is drie keer niks vergeleken met een Phoskitos. Alsof je een hap uit de zon neemt, een zon van chocola. Ze zouden ze groter moeten maken, ongeveer zoals de ronde aluminium tafelbladen uit dat café waar we geregeld zitten. Onder je arm mee naar bed, slapend oppeuzelen, zielsgelukkig als een muis met een bol kaas in zijn knuistjes. Dromend over rivieren van chocola.”
Boris en zijn moeder reizen van plek naar plek en eindigen hun reis uiteindelijk bij opa en oma. Hier vangt Boris een gesprek tussen zijn moeder en haar ouders op. Zijn moeder kan niet meer, het steeds maar weer op de vlucht zijn, van de ene plek naar de andere plek moeten gaan én het zorgen voor Boris. Boris loopt weg, zijn moeder zal geen last meer van hem hebben. Hij verschuilt zich in een leegstaande woning. De volgende dag wordt hij gevonden door zijn opa en zijn moeder. Boris geeft aan terug naar Nederland te willen. Zijn moeder neemt hem de volgende dag mee naar een telefooncel en vraagt hem dit tegen zijn vader te vertellen aan de telefoon. Boris vertrekt naar zijn vader en laat zijn moeder achter.
Snoepreis: een verhaal over een vechtscheiding met het kind als inzet, hoe actueel blijkt dit verhaal te zijn, gezien het familiedrama van afgelopen week. Het verhaal van Boris is ontroerend, maar toch raakte het verhaal me niet helemaal, het pakte me regelmatig, maar er waren ook momenten dat ik het boek aan de kant wilde leggen, dat mijn aandacht vervloog. Wel leefde ik mee met Boris, de jongen die loyaal wil blijven aan beide ouders maar door zijn moeder gedwongen wordt een keuze te maken. 

2 opmerkingen:

  1. Ik vond dit een aangenaam boek. De focalisatie ligt bij de jonge Boris, en dat levert grappige en interessante inzichten op. Het verhaal eindigde wat mij betreft iets te abrupt.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik heb dit boek onlangs gezien in de boekhandel. Heb hem op mijn verlanglijstje gezet voor de winactie van Polare. Waarvan morgen de uitslag komt. Dus als ik dat boek niet win, koop ik hem alsnog. Maar dan bij Bol.com, want daar heb ik nog kortingsbonnen van. =3

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.