01-11-13

Recensie: Spijbelen doe je maar thuis - Trudy Coenen

Titel: Spijbelen doe je maar thuis
Auteur: Trudy Coenen
Genre: Mens & Maatschappij
Uitvoering: Paperback
224 pagina's | Artemis & co | september 2013

Trudy Coenen:
werkt sinds 1992 als docent Nederlands op het Montessori College Oost, een zwarte vmbo-school in Amsterdam. Ze werd in 2010 gekozen tot Leraar van het Jaar, en is een regelmatig terugkerende gast in actualiteitenprogramma's op radio en tv. Trudy Coenen vertelde haar verhaal aan Louise Koopman die het optekende in een levendig geschreven boek.

Het verhaal:
Meer dan de helft van de kinderen gaat ernaartoe, maar toch zitten veel ouders in zak en as als hun kind vmbo-advies krijgt. De opleiding wordt gezien als het afvoerputje van het onderwijs waar je niks leert en waar alleen maar rotkinderen op zitten. Trudy Coenen is het daar hartgrondig mee oneens, want op het vmbo zitten net zoveel getalenteerde, lieve, stoute en leuke kinderen als op elke andere vorm van voortgezet onderwijs. Met aandacht, creativiteit en humor haalt ze het beste uit 'haar kinderen'. Haar doel: het diploma, omdat dat de beste kansen biedt voor de toekomst. Haar bemoeienissen met de leerlingen strekken zich uit tot buiten de muren van de klas, of de kinderen dat nu willen of niet.

Spijbelen doe je maar thuis laat zien hoe Trudy Coenen voor haar leerlingen opkomt, niet alleen op school, maar ook in de media, de politiek en het bedrijfsleven. Maar het gaat vooral over hoe Trudy zich tot haar leerlingen verhoudt en over de kinderen zelf, die met positieve aandacht en werkelijke interesse telkens weer blijken te beschikken over een onverwoestbare veerkracht.

Mijn mening:
In Spijbelen doe je maar thuis doet Trudy Coenen verslag over bijzondere momenten die ze met haar leerlingen op een zwart vmbo in Amsterdam meemaakt tijdens diverse situaties; een schoolreis, examens, tijdens de les, etc. De verhalen geven een beeld over de manier waarop zij met haar leerlingen omgaat en hoe zij in de bres springt voor haar leerlingen. Zij wil bij elke leerling het onderste uit de kan halen met uiteindelijk als doel het diploma. "want een diploma is een mogelijkheid op een vervolgopleiding, en een vervolgopleiding is een mogelijkheid voor een betere toekomst." Haar uitgangspunten bij het lesgeven zijn; vertrouwen, structuur, strengheid en humor, maar bovenal aandacht en werkelijke interesse. "Interesse in de leerling, niet alleen voor wat betreft de schoolresultaten maar ook interesse in de leerling als geheel, waarom die doet wat-ie doet." De verhalen zijn boeiend, prettig geschreven en laten zich vlot lezen. 

"Het boek zou moeten laten zien dat een zwart vmbo vol zit met kinderen die barsten van het talent, die leuk en lief zijn, of ook stout, die goede en slechte dingen doen, maar die in een heleboel opzichten niet zoveel verschillen van leerlingen op andere scholen: ze willen een plek in de wereld en ze zijn bereid daar hun best voor te doen, ondanks moeilijke omstandigheden, waar kinderen op een zwart vmbo over het algemeen vaker mee te kampen hebben dan andere kinderen. Ze hebben het doorzettingsvermogen om iets van hun leven te maken, te willen maken. Dat is mijn sterke overtuiging, en ik wilde dat het boek daarover zou gaan."

Als haar leerlingen spijbelen, zit Trudy Coenen er bovenop. Verschijnen ze niet op school zonder geldige reden, belt ze de leerlingen na. Lukt het niet om telefonisch met de leerling en of de ouders in contact te komen, schroomt ze niet om bij de leerling thuis op bezoek te gaan. Zoals we kunnen lezen in het schrijnende verhaal van Stefano, die naar later blijkt voor zijn zieke moeder zorgt. Door de bemoeienis van Trudy haalt hij uiteindelijk toch zijn diploma. Trudy zit haar leerlingen achter de vodden, laat ze niet los en wil er alles aan doen om ervoor te zorgen dat de leerlingen hun diploma kunnen halen. Zoals een van de leerlingen het ooit formuleerde: "Juf Coenen is net je geweten, met dit verschil dat je háár niet kunt negeren."

Schokkend was het verhaal over de excursie naar Auschwitz (in het kader van het project over WOII, de jodenvervolging, racisme en antisemitisme), en de problemen met grensdocumenten van leerlingen bij de grens Duitsland/Polen, waarbij een van de douaniers de opmerking maakte "Zijn er ook normale kinderen bij?"

Alle verhalen in het boek zijn stuk voor stuk bijzondere verhalen, het ene verhaal is grappig, luchtig, het andere verhaal schrijnend, leerzaam of een eye-opener. Uit elk verhaal blijkt de enorme betrokkenheid van Trudy Coenen bij haar leerlingen. Achterin het boek vinden we een kort overzicht over het vmbo onderwijs.

"Spijbelen doe je maar thuis is een poging om te laten zien dat het vmbo en alle kinderen die erop zitten er echt toe doen. Ze zijn belangrijk, ook zonder juf Coenen. Maar het laat vooral zien hoe Trudy de kinderen beziet, hoe ze hun laat voelen dat ieder kind telt, dat ieder kind iemand is die aandacht verdient, dat er heel leuke dingen gebeuren op het vmbo en soms ook heel trieste."

Spijbelen doe je maar thuis: een boeiend, meeslepend boek met bijzondere verhalen over Trudy Coenen en haar leerlingen van een zwart vmbo in Amsterdam. Een boek welke een aanrader is voor iedereen die meer wil weten over het vmbo onderwijs maar zeker verplichte literatuur zou moeten zijn voor elke leraar en Pabo-student. 

1 opmerking:

  1. Ik heb het boek ook gelezen (recensie komt nog). Ik heb er enorm van genoten. :D

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.