25-11-13

Recensie: Vrouw in de rouw - Petra Possel

Titel: Vrouw in de rouw
Auteur: Petra Possel
Genre: Columns
Uitvoering: Paperback
139 pagina’s | Uitgeverij Podium | oktober 2013

Petra Possel:
Petra Possel (Harderwijk, 1963) is journalist. Ze presenteert de radioprogramma’s Kunststof (over kunst en cultuur) en Mangiare! (over eten, wijn en koken) en schrijft reisgidsen over de Antillen. Ze beschreef het levensverhaal van de Antilliaanse  schrijver Tip Marugg in de bundel Niemand is een eiland.

Het verhaal:
Op haar negenenveertigste verliest Petra Possel haar man. Plotseling moet ze leven met zijn afwezigheid. In Vrouw in de rouw schrijft ze over haar 'rouwavonturen'. Van een zoekgeraakte trouwring in het ziekenhuis tot de lachwekkende postume administratieve rompslomp. Van het kiezen van een passende grafsteen tot de onvoorziene geldzorgen. Van een onmetelijk gemis tot de vraag wie toch die onbekende vrouwen op de begrafenis waren. Door de snedige, pure toon waarop ze haar nieuwe leven beschrijft, maakt ze haar rouw invoelbaar. 'Opeens zie ik overal weduwen. In iedere ooghoek duikt er een op, alsof ze ruiken wat er met mij aan de hand is. Gaat dit net als bij zwanger zijn, dat je dan opeens alleen maar zwangere vrouwen ziet?'

Mijn mening:
Een aangrijpend, hartverscheurend boek over het verlies van een dierbare. Petra Possel schrijft in korte columns over haar eerste jaar als weduwe na het overlijden van haar man Jan. Zij schrijft openhartig over de rollercoaster van emoties waarin ze terechtkomt na zijn overlijden. 

"Ik kon me niet voorstellen hoe het zou zijn om losgesneden te worden van je geliefde. Ik vierde het leven en dacht niet aan later. Later was voor later, later was voor losers. Nu ben ik er zelf een, een echte verliezer. Ik verloor hem."

Naast het enorme gemis, het verdriet, de pijn, haar moedeloosheid en wanhoop, wordt Petra ook geconfronteerd met allerlei praktische zaken: de begrafeniskosten, het kiezen van een passende grafsteen, administratieve zaken als verzekeringen, abonnementen, de woning van Jan en het uitzoeken van zijn spullen. Enkele columns zijn zó hartverscheurend, ik las ze met een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen.

„Ik denk aan die laatste uren voor hij onder zeil werd gebracht en nooit meer wakker zou worden. En dat hij toen zo alleen is geweest, dat ik er niet was om zijn hand vast te houden. Dat ik zijn hand pas weer vasthield toen hij aan het doodgaan was, toen er geen weg terug was. Toen hij niets meer tegen mij kon zeggen en ik niets meer tegen hem. En dat ik nu nooit meer iets kan zeggen tegen hem.”

„...het is een grote donkergrijze wolk die boven mijn hoofd hangt. Een wolk die af en toe mijn hoofd binnendrijft. Ik begin te twijfelen over het concept dat leven heet, over het nut van het bestaan. Is dit dolen op een donkere wolk zelfmedelijden of valt dit onder het kopje rouwverwerking? Ik was altijd zelfstandig. En nu? Nu moet ik mezelf opnieuw uitvinden. Op tafel ligt het bouwpakket met mijn losse onderdelen. Ik ben onmachtig en onhandig, hoe krijg ik mezelf ooit weer netjes tot een geheel?”

Andere columns bezorgen je weer een glimlach op je gezicht zoals de columns over de schadevrije jaren, de weduwe die weer sjans heeft, de plastisch chirurg, de Griekse weduwe. Het lukt Petra om haar leven weer op de rit te krijgen. Ze wordt opnieuw verliefd, maar dit blijkt een onbereikbare liefde te zijn. Ook hem moet ze loslaten.

„Ik weet sinds Jan dat dood bij leven hoort. Dat dood niet gek of wreed of oneerlijk is, dat het precies is wat het leven te bieden heeft: van leven ga je dood. Bij doodgaan hoort verdriet. Bijna niet te bevatten, zo groot is mijn verdriet. Maar ook verdriet heeft een achterkant. Ik weet nu zeker, meer dan ooit, dat ik wil leven.”

Vrouw in de rouw: een aangrijpend, meeslepend boek welke je leest met een lach en een traan. Soms hilarisch, vaak ontroerend en hartverscheurend. Een boek welke voor mensen die in een soortgelijke situatie zitten of hebben gezeten, een stukje herkenning zal zijn. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen