27-11-13

Recensie: Zwarte Stilte - Hilde E. Gerard

Titel: Zwarte stilte (Portretreeks)
Auteur: Hilde E. Gerard
Genre: Young Adult
Uitvoering: Gebonden, Hardcover
176 pagina’s | Abimo Uitgeverij | september 2013
Hilde E. Gerard:
Hilde Opgenhaffen, auteursnaam Hilde E. Gerard, werd op 6 feb. 1965 in St.-Niklaas geboren. Ze studeerde Latijn-Griekse en daarna Oosterse filologie en geschiedenis. Ze is docente geschiedenis, Engels en Duits. 

Het verhaal:
Een doorsnee tiener kun je de vijftienjarige Richard Moons niet noemen. Hij is gevat en gevoelig en een meester in het doorgronden van mensen. Een groot zwak heeft hij voor zijn twee jaar oudere buurmeisje Marlies. Wat ooit begon als een vriendschap, groeide uit tot verliefdheid. Tenminste voor hem. Een relatie zit er alleen niet in, want Richard lijdt aan een genetische ziekte die hem lam en blind maakt.

Als Marlies hem minder begint te bezoeken, vindt hij steun bij zijn oma en zijn verpleegster Eva. En dan is er nog zijn nieuwe buurman, die rechercheur bij de federale politie is en wel geïnteresseerd is in Richards scherpe geest. Maar terwijl zijn buurman een zaak van verdwenen tienermeisjes onderzoekt, takelt Richard verder af...

Mijn mening:
De Portretreeks is een ontroerende en hartverwarmende Young Adult reeks voor lezers vanaf 13 jaar. Elk boek van deze reeks is geschreven door een bekende Young Adult schrijver. Iedere schrijver geeft je een intieme blik in het hoofd en het hart van gewone, maar tegelijkertijd heel bijzondere jongeren.

„Ik heb altijd al geweten dat ik vermoord zou worden in bed”.  

Het verhaal van Richard is een aangrijpend en meeslepend verhaal. We lezen het verhaal vanuit het perspectief van de 15-jarige Richard. Zijn ouders zijn gescheiden, zijn vader ziet hij niet meer, af en toe een telefoontje, een kaartje met zijn verjaardag. Richard lijdt aan een ernstige ziekte die hem aan huis gekluisterd houdt. Zijn gezondheid gaat steeds verder achteruit en maakt dat hij blind is geworden. Via braille kan hij nog lezen en communiceren met de buitenwereld. Zitten of schrijven gaat hem steeds moeilijker af. Zijn wereldje is klein en donker geworden en hij raakt steeds meer afhankelijk van anderen. Hij trekt zich op aan de dagelijkse bezoekjes van zijn buurmeisje Marlies, op wie hij verliefd is. Maar Marlies komt steeds minder vaak op bezoek, hij mist haar vrolijke lach, haar grapjes.  

„Vijfentachtig tellen heeft Marlies nodig om van haar voordeur tot bij mij te komen. Bij driehonderdtwintig geef ik het op. Ook vandaag blijf ik alleen achter. Als ik mijn hart eindelijk opberg, staan de vingers van mijn rechterhand krom. Het houten hart is niet gebroken, niet gescheurd. Het mijne wel.”

„Behalve Marlies komt geen enkele leeftijdgenoot op bezoek. Waarom zouden ze ook? In het beste geval zijn mijn vroegere klasgenoten enkel blind en wonen ze aan het andere eind van het land. In het slechtste geval brengen ze een legertje virussen en bacteriën met zich mee.”

Hij voelt zich eenzaam, de enige mensen die hem steunen zijn de verpleegster Eva, zijn moeder en zijn oma. Hij raakt bevriend met  zijn nieuwe buurman Versmissen, die als rechercheur bij de afdeling vermiste personen een zaak van verdwenen tienermeisjes onderzoekt. Richard laat zijn gedachten over deze zaak gaan en geeft, zonder het zelf te beseffen, de gouden tip die leidt tot de arrestatie van de dader. Het bezig zijn met deze zaak leidt hem even af van zijn eigen situatie. Richard komt in het ziekenhuis terecht na een allergische reactie op medicijnen en verliest zijn spraakvermogen. „Niet zien, niet lopen, niet zitten, niet spreken, amper voelen. Wat blijft er nog over?”

Zijn gezondheid holt steeds verder achteruit. Marlies komt nog eenmaal op bezoek bij Richard.

"Ik kan het niet aan, Richard. Ik was zo gelukkig met jou. In jouw .. Met jouw handicap zou jij tenminste niet zulke domme dingen doen en me in de steek laten. Op jou kon ik rekenen. En kijk, nu... Hoe je hier ligt. Ik weet niet wat je denkt, of je me hoort. Ik kan het niet. Sorry. Vergeef me, Richard."

Richard verliest de strijd tegen zijn ziekte. De woorden waarmee het verhaal begon, blijken waarheid te zijn geworden; „Ik heb altijd al geweten dat ik vermoord zou worden in bed”. 

„Mijn adem ontsnapt tussen mijn lippen door naar de wereld die niet langer de mijne is. Nog één keer denk ik aan Marlies. Dan is het voorbij. Er is geen licht aan het einde van de tunnel. Er is zelfs geen tunnel. Er is .. niets. En zo hoort het ook. Eindelijk rust.”

Zwarte stilte: een aangrijpend verhaal over de ongeneeslijk zieke Richard. Een verhaal welke me diep raakte. De eenzaamheid van Richard, het afhankelijk worden van anderen, het wegvallen van vrienden, helaas zo herkenbaar als chronisch zieke.  Zwarte stilte: een must-read én hopelijk een eye-opener voor velen! Wanneer een vriend, een naaste, ernstig ziek wordt, blijf niet weg, maar ben degene juist tot steun. Ook al weet je niet wat te zeggen, hoe te handelen, door er gewoon te zijn voor die persoon, ben je een steun die zo hard nodig is.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen