09-12-13

Recensie: De dag dat ik doodging - Tania Bongers

Titel: De dag dat ik doodging
Auteur: Tania Bongers
Genre: Waargebeurd: gezondheid
Uitvoering: Paperback
304 pagina’s | Uitgeverij Mistral | oktober 2013
Tania Bongers:
Tania Bongers (1978) groeide op in Limburg. Met een Nederlandse vader en een Spaanse moeder leefde ze in twee culturen. Tania studeerde toerisme aan de NHTV in Breda en Brand & Reputation management aan de Erasmus Universiteit. Ze woonde en werkte in onder andere Mexico, Grand Cayman en Barcelona en spreekt 5 talen. Sinds 2005 is Tania werkzaam als PR manager voor verschillende internationale modemerken vanuit Amsterdam.
Het verhaal:
Het aangrijpende relaas van een jonge vrouw die tijdens haar zwangerschap ontdekt dat ze baarmoederhalskanker heeft. De reactie van de artsen is eenduidig: checken of er geen uitzaaiingen zijn, de baby aborteren en de baarmoeder met de tumor verwijderen, alleen dan heeft ze een overlevingskans. Maar Tania denkt er niet over om abortus te plegen. Vσσr alles zal ze proberen het kindje te laten overleven. De dag dat ik doodging is het genadeloos eerlijke verhaal van een moeder die vecht voor haar kind. Een verhaal over kanker, liefde, onmacht, zwangerschap en ethische keuzes.

"Ik begrijp het ook niet zo goed. Wat ik eet, eet jij ook. Wat ik drink, drink jij ook. Wij delen onze bloedbaan. Dan kan het toch niet anders dat jij ook chemo in je aderen krijgt? Chemo zoekt in je lichaam snel delende cellen en stopt dat proces. Want dat is wat kanker is. Cellen die niet meer ophouden met delen en zich snel vermenigvuldigen. Een kindje dat in je buik groeit ondergaat ook een snelle deling van cellen, zo word je gemaakt. Valt de chemo jou dan niet aan? Is het goed wat ik doe?"

Mijn mening:
Een heftig en aangrijpend verhaal, het verhaal van Tania Bongers. In verwachting van haar kindje bevindt Tania zich op een roze wolk. Maar al snel verandert deze roze wolk in een donderwolk, welke als een zwaard van Damocles boven haar hoofd hangt, als blijkt dat ze ernstig ziek is en haar leven en dat van haar kindje in gevaar is. 

Tania blijkt baarmoederhalskanker te hebben. Haar artsen adviseren haar, gezien de grootte van de tumor en de prilheid van haar zwangerschap, om haar kindje weg te laten halen en zich te laten opereren waarbij de tumor en haar baarmoeder verwijderd zullen worden. Tania wil echter haar kindje behouden en besluit zelf op onderzoek uit te gaan. Er moet een andere oplossing mogelijk zijn. „Ik zoek, simpelweg, een wonder. Een wonder dat jou en mij, samen, kan redden.”

„Het is een wonder dat ik zwanger ben geworden. En als ik niet zwanger was geworden had ik niet geweten dat ik ziek was. Ik had geen symptomen. Deze baby heeft mij gewaarschuwd. Dan kan ik dit kindje toch nooit opgeven? Zonder dit kindje was ik steeds zieker geworden tot het te laat was geweest. Al weten we nog niet of ik het red, heb ik een kans gekregen om iets te doen.”

„Ik wil niets liever dan leven, mét dit kindje. Te moeten leven terwijl ik weet dat ik hem vermoord heb…voor mezelf gekozen heb…Ik denk niet dat ik dat kan. Dan zou ik zó ongelukkig zijn. Dan kan ik net zo goed niet leven.”

Wanhopig zoekt Tania naar informatie op internet. Dan komt ze een artikel tegen over een vrouw die chemotherapie onderging terwijl ze zwanger was. Zou dit de oplossing voor haar kunnen zijn: chemotherapie tijdens de zwangerschap? In het ziekenhuis in Leuven heeft men hier ervaring mee en Tania besluit zich te laten adviseren door de specialisten aldaar. Zij zien inderdaad mogelijkheden voor Tania en haar kindje. Gezien de afstand wordt besloten de behandeling volgens behandelplan en onder toezicht van de specialisten van Leuven, in het AMC uit te voeren. Het behandelplan is om zes chemokuren te ondergaan tot de baby groot genoeg is om gehaald te worden, dit zou met 35 weken zwangerschap kunnen plaatsvinden. De specialisten in het AMC willen echter uitgaan van vijf chemokuren, omdat hun ervaring is dat na vijf kuren de kans op resistentie zeer groot is. Tania wil zich graag houden aan het behandelplan van Leuven en indien het verantwoord blijft, voor zes kuren gaan.

„Mijn controle over mijn leven is verdwenen. Mijn leven is veranderd in een tikkende tijdbom. Hoe lang voor hij afgaat? Heb ik nog genoeg tijd om jou veilig geboren te laten worden?

„Vier maanden geleden reisde ik de wereld nog over. Vier maanden geleden had ik een mooie toekomst voor me. Vier maanden geleden hoopte ik dat ik zwanger zou worden zodat we een mooi gezinnetje zouden vormen. Vier maanden geleden kon ik zorgeloos lachen… Ik moet het loslaten. Die persoon bestaat niet meer. Die persoon zal nooit meer terugkomen.”

Er vangt een zware en moeilijke periode aan tijdens de chemokuren, maar Tania heeft één doel voor ogen: vechten voor haar kindje en zichzelf. Ze krijgt hierbij alle steun van haar partner Antonie, familie en vrienden. 

„Ik koester het kleine wezentje in mijn buik, dat af en toe van zich laat horen, als de kostbaarste schat ter wereld. Ik realiseer me hoe bijzonder dit is. Hoe bijzonder het is dat wij dit samen mee mogen maken, dat er überhaupt een oplossing voor ons is. Iedere dag vier ik, in stilte, dat je een dagje ouder bent geworden. Hoe ouder, hoe groter de kans op leven.”

Discussiepunt blijft hoeveel kuren Tania zal ondergaan, zij wil zich houden aan het behandelplan van Leuven en voor zes kuren gaan, terwijl de artsen, Antonie en mensen uit haar omgeving voor vijf kuren willen gaan, zij vinden de zesde kuur te riskant. 

„Het blijft mijn keuze. Jij groeit in mijn buik. Zij voelen jou niet bewegen, zij voelen de liefde niet tussen ons. Zij hoeven het zichzelf straks niet te vergeven als het een verkeerde keuze blijkt te zijn geweest. Het is jij en ik tegen de wereld.”

Dan blijkt dat de tumor resistent is geworden. De tumor is gegroeid en qua formaat bijna net zo groot als op moment van ontdekking. Alle chemokuren zijn tenietgedaan. Tania moet zo snel mogelijk geopereerd worden. Van een zesde kuur is geen sprake meer. 

Tania besluit op de vooravond voordat hun kindje gehaald zal worden en de operatie zal plaatsvinden, een brief aan haar kindje te schrijven. Mocht zij de operatie niet overleven, laat ze haar kindje een persoonlijke brief na. Ze vraagt Antonie, mocht zij het niet overleven, hun kindje deze brief te geven als ze daar oud genoeg voor is, zodat ze weet wie haar moeder geweest is. 

Hun kindje is 33 weken als zij gehaald wordt via een keizersnede. Alles is goed met hun kindje, een meisje genaamd Eva, adem van het leven. Ook de operatie van Tania is gelukt, de tumor is verwijderd. 

„Dit, realiseer ik me, is de dag dat ik doodging. Vandaag is de oude ik definitief gestorven. Ik ben herboren. Dit is mijn tweede kans. Samen met Eva.”

De dag dat ik doodging: Vanaf de eerste pagina was ik in de ban van dit ontroerende, aangrijpende verhaal. Het verhaal van Tania die vecht voor haar ongeboren kind terwijl haar eigen leven op het spel staat. Tania eindigt haar verhaal met de woorden „Ik hoop dat ik je heb geïnspireerd met mijn verhaal. Dat je even stilstaat bij je leven, en een moment neemt om je bewust te zijn van wat je in handen hebt. Het leven kan zomaar voorbij zijn. Geniet zoveel je kunt. Probeer gelukkig te zijn en leef bewust. Koester je kinderen. Geef je dromen nooit op.”  Haar verhaal heeft mij zeker geïnspireerd en liet me stilstaan bij mijn leven en beseffen dat er, ondanks mijn ziekte, nog zoveel is om voor te strijden, om gelukkig te zijn. Ze schreef in haar verhaal ergens de woorden, waarmee ik hier wil eindigen: „Gezondheid is het allerbelangrijkste. Het is de basis van een gelukkig bestaan.”

5 opmerkingen: