23-12-13

Recensie: Toen ik je zag - Isa Hoes

Titel:Toen ik je zag
Auteur: Isa Hoes
Genre: Waargebeurd: gezondheid 
Uitvoering: Paperback
278 pagina’s | Uitgeverij Artemis & co  | november 2013
Isa Hoes:
Isa Hoes (1967) is toneel-, film-, televisie- en stemactrice en scenarioschrijfster. Zij volgde de Toneelacademie van Maastricht en speelde onder andere in De Minnaar, Nachtmoeder, Volmaakt geluk en Verlies, naar het boek van Nicci French. Isa Hoes werd bij het grote publiek bekend door haar rol van Myriam in de soap Goede Tijden, Slechte Tijden. Zij speelde ook in Medisch Centrum West, Vrouwenvleugel, All Stars – De serie, Windkracht 10 en Rozengeur & Wodka Lime. Samen met Barry Atsma schreef zij Doordraven en overeind blijven.

Het verhaal:
Het verhaal over leven met een echtgenoot die leed aan depressiviteit, maar bovenal een portret van twee mensen die zielsveel van elkaar hebben gehouden.

Isa Hoes en Antonie Kamerling ontmoeten elkaar voor het eerst tijdens de audities van Goede Tijden, Slechte Tijden. De soap wordt een groot succes en Antonie is als hartenbreker Peter Kelder al snel razend populair. Antonie en Isa worden verliefd en leiden samen een vrijgevochten leven, terwijl ze de ene rol na de andere spelen in televisieseries, speelfilms, toneelstukken en musicals. De buitenwereld ziet een stralend stel voor de camera s, maar privé gaat Antonie gebukt onder een zware neerslachtigheid. Terwijl deze depressies zich steeds vaker voordoen, probeert Isa haar gezin bij elkaar te houden, tot Antonie op 6 oktober 2010 besluit zijn leven te beëindigen.

Mijn mening:

Wat schrijf je over iemand die er niet meer is? 
Ik wil je niet tekortdoen. 
In je hoofd kijken kon ik niet, had ik dat maar gekund. 
Of was het voor mij dan net zo verschrikkelijk geweest als voor jou?

In dit aangrijpende boek vertelt Isa Hoes openhartig over haar leven met Antonie Kamerling. Ze schrijft over hun eerste ontmoeting bij een auditie van GTST, hoe ze verliefd op elkaar worden, gaan samenwonen, hun huwelijk en hun kinderen Merlijn en Vlinder. 

„Hoe kon ik toen weten dat we nog een hele lange en moeilijke weg gingen bewandelen? Ik, het verlegen meisje uit Den Bosch, dat droomde van een prins en hem toen tegenkwam. Het leven levend van een prinsesje… En dan, na vele gelukkige en soms ook ongelukkige jaren val ik plotsklaps keihard op de grond. En daar sta ik dan, met twee kinderen, zonder prins…”

Ook schrijft ze over hun opbloeiende carrières met rollen in televisieseries, speelfilms, toneelstukken en musicals. De buitenwereld ziet een stralend stel voor de camera’s en het geluk lijkt hun toe te lachen. Maar privé ziet hun leven er heel anders uit. „Antonie laat het aan de buitenwereld niet zien, maar eenmaal thuis verdwijnt het masker van vrolijkheid en wordt hij totaal lusteloos en onbereikbaar.” Antonie lijdt aan een manisch-depressieve stoornis, een ziekte welke een steeds grotere stempel drukt op hun relatie en het gezin. 

„Antonie trekt zich steeds vaker terug, terwijl ik doorga. Met werken, met het gezin draaiende houden en proberen er nog iets leuks van te maken. Want dat heb ik mezelf inmiddels beloofd. Dat Antonie het zwaar heeft betekent niet dat we het allemaal zwaar moeten hebben. Juist niet. Ook Antonie wil dat absoluut niet, maar zijn zwaarmoedigheid drukt toch op me. Ik vind het heel lastig me voor hem af te sluiten en het kost me veel moeite om mijn eigen weg te blijven volgen.” 

Isa probeert haar gezin bij elkaar te houden, maar Antonie raakt echter steeds verder in de greep van zijn ziekte en verliest zijn strijd hiertegen. Op 6 oktober 2010 beëindigt hij zijn leven.

„Hoe vaak heb ik dat niet tegen je gezegd? ‚Zet die knop eens om’. Nu kan ik mezelf wel voor m’n kop slaan. Zoiets kun je niet zeggen tegen iemand die depressief is. Maar ik wist het niet. Ik begreep er helemaal niets van. Hoe kon het toch dat je het ‚slachtoffer’ was van je eigen buien? Want zo zag ik het. Ik vond het zwak, al zei ik dat niet tegen je. Misschien voelde je dat wel, en vond je het zelf ook? Hoe kon het toch dat juist jij, die zoveel discipline toonde in je werk, in je privé-leven zo kon instorten? Wist je diep vanbinnen dat het een kwestie van tijd was? Niet dat je dood wilde, daarvan ben ik nog steeds overtuigd, maar je wilde er wel van af zijn. Van het verschrikkelijke monster dat jou langzaam opvrat, hoe hard je er ook tegen vocht. Daarom was je op je goede dagen zo productief, werkte je keihard en bereikte je zo ontzettend veel. Maar op het moment dat het toesloeg kon je niet anders dan je eraan overgeven. Omdat je wist dat je toch niet kon winnen. Of verzin ik dit allemaal”?

Tussen het verhaal door lezen we, weergegeven in cursief gedrukte tekst, fragmenten die Isa rechtstreeks aan Antonie richt. Fragmenten waarin we haar worsteling met zijn ziekte kunnen lezen. Haar verdriet, pijn, haar eenzaamheid, schuldgevoelens en woede. Maar vooral ook haar machteloosheid. Niet weten hoe om te gaan met Antonie die steeds vaker „verdwijnt” in zijn eigen wereldje, onbereikbaar voor iedereen. Hoe ze vecht voor hem, hun relatie en probeert het gezin bij elkaar te houden. Juist deze fragmenten komen binnen en raken me diep. 

„Ik ben verdrietig. Ik zou willen dat ik een engel was geweest die er altijd voor je was. Een engel die jou in haar zachte, grote vleugels had genomen en had gezegd dat het allemaal wel goed zou komen. Die je elke dag weer had gesteund en geholpen. Om de juiste keuzes te maken, om te zorgen dat je intens gelukkig zou zijn geweest. Elke dag, elke minuut. Maar ik ben geen engel, ik ben Isa. En daarom huil ik. Omdat ik zielsveel van je hield en houd. Omdat ik had gehoopt dat wonderen wel bestaan en dat we nu samen op een bankje met een glas wijn in de zon zouden zitten en intens veel van elkaar zouden houden. Tot de dood ons scheidt.”
„Al die jaren wilde ik het zelf oplossen, het zelf uitzoeken. Waarom toch? Had ik zo’n sterkte bewijsdrang dat ik moest laten zien dat ik dit prima alleen aankon? Schaamde ik me? Schaamde ik me voor je depressie? Schaamde ik me dat het me maar niet lukte om er samen uit te komen? Vragen die ik mezelf nu stel, toen niet. Ik denk inderdaad dat ik me schaamde. Niet voor jouw ongelukkig-zijn, hoewel… misschien daarvoor ook een beetje, hoe stom dat ook klinkt. Maar vooral omdat ik je niet kon helpen. God, dat was zo frustrerend. Ik kon het niet. Ik kon je niet begrijpen, niet helpen en niet loslaten.”
Isa pakt samen met Merlijn en Vlinder met vallen en opstaan de draad van het leven weer op. „Het dagelijks leven vraagt zoveel aandacht en ik heb heel sterk het gevoel dat ik het gezellig moet maken. Niet te veel bij de pakken neer mag zitten en door moet gaan, zoveel mogelijk leuke dingen doen. Het is al zwaar genoeg geweest. Dat Antonie niet meer kon genieten, wil niet zeggen dat wij dat nu ook niet meer mogen. Het is goed om juist wel te genieten, om het leven te vieren, plezier te hebben. Dat wordt mijn nieuwe motto: vier het leven.”

„We gaan nooit meer samen fietsen, nooit meer golven, nooit meer ruziemaken en nooit meer liefhebben. Niet samen naar een diploma-uitreiking, niet samen onze kinderen troosten als ze liefdesverdriet hebben, we staan niet samen bij hun huwelijk, zien niet onze kleinkinderen. Van nu af aan doe ik het allemaal alleen. Zonder jou, zonder degene die mij zo goed kent. Jij hebt me laten groeien, door jou mocht ik worden wie ik nu ben. Alles gunde je mij, nooit was je jaloers, jouw liefde heeft mij gevoed en twee ongelooflijk lieve, mooie, vrolijke, innemende en eerlijke kinderen gegeven. Ik zal altijd van je blijven houden, tot aan de maan, tot aan de sterren, tot ik je weer zie.”

Toen ik je zag: op een openhartige wijze schrijft Isa Hoes over haar leven met Antonie. Ze schetst een beeld van Antonie’s ziekte en wat voor impact dit op hun relatie en het gezin heeft gehad. Niet alleen besteedt ze aandacht aan Antonie's worsteling met het leven, maar ook verwoord ze haar eigen gevoelens. Het resultaat is een aangrijpend, ontroerend en meeslepend verhaal.  

1 opmerking:

  1. Mijn mening begint wel te veranderen over dit boek. Eerlijk gezegd dacht ik dat het om de verkeerde redenen uitgegeven was (makkelijk te verkopen als het over BN'ers gaat), maar als ik deze stukken lees dan denk ik dat veel mensen die in dezelfde situatie zitten hier iets aan hebben. Wie weet dat ik het nog ga lezen.

    BeantwoordenVerwijderen