13-12-13

Recensie: Vuurvogel - Nancy Mostrey

Titel: Vuurvogel
Auteur: Nancy Mostrey
Genre: Young Adult
Uitvoering: Hardcover
157 pagina’s | Clavis Uitgeverij | oktober 2013
Nancy Mostrey:
Nancy Mostrey (1971, Roeselare) studeerde architectuur en deed via diverse jobs al heel wat ervaring op. Samen met haar echtgenoot en dochter woont ze in Egem. Het is dankzij haar dochter dat Nancy's interesse voor het lezen terugkwam. Toen haar dochter nog klein was, lazen Nancy en haar man veel voor en de liefde voor het boek is gebleven. Naast leeskriebels kreeg Nancy ook schrijfkriebels.

Het verhaal:
Emelie mag na een lang herstel weer naar huis. Brandwonden hebben haar behoorlijk verminkt en het zal nog lang duren voor ze went aan haar nieuwe situatie. Daarenboven heeft ze erg veel verdiet. Het lijkt wel of het ongeval met de brand op de boot haar leven volledig verwoest heeft. De brand heeft haar vriend voorgoed van haar weggenomen. Maar langzaam herneemt het leven zijn gang, ook voor Emelie.

Mijn mening:
Een aangrijpend, ontroerend en meeslepend verhaal over Emelie en haar strijd om na een traumatische gebeurtenis haar leven weer op te pakken en haar nieuwe ik te leren accepteren. Het leven lachte Emelie toe. Ze ging naar school, maakte vrienden en werd verliefd op Frederik, een klasgenoot. Maar haar dromen over de toekomst veranderden in een nachtmerrie. 

Bij een vreselijk ongeluk, welke haar vriend Frederik noodlottig is geworden, heeft Emelie ernstige brandwonden opgelopen. Na een langdurig verblijf in het brandwondencentrum, waar ze zich veilig, begrepen, getroost en vertroeteld voelde, is het nu tijd om weer naar huis te gaan en haar leven op te pakken. Ze ziet er erg tegenop, naar school te gaan en iedereen weer onder ogen te komen.

„Ik wil hen niet zien. Dan zie ik „het” in hun ogen: het medelijden, de angst, de schuld, het ongeloof, het verdriet, de afkeer. Alles wat ik in mijn eigen ogen zie als ik in de spiegel kijk. Mijn oude klasgenoten voor de eerste keer terug te moeten zien na al die tijd, het maakt me bang.”

Haar vriendin Lore steunt haar en helpt haar door die eerste schooldag heen. Zij was ook betrokken bij het ongeluk en wil hier graag met Emelie over praten, maar zij kan het niet, nog niet. Emelie vindt het moeilijk om haar leven weer op te pakken en verder te gaan. Elke dag wordt ze geconfronteerd met de gevolgen van het ongeluk. Zo moet ze een jaar lang een drukpak dragen, moet haar moeder haar helpen met wassen, haren kammen, haar lichaam insmeren en haar in haar drukkleren helpen. Ze kan het nog niet aan om naar zichzelf te kijken en te accepteren dat de oude Emelie er niet meer is. 

„Ik moet ontwaken uit deze nachtmerrie, opnieuw worden zoals ik was. Ik kan mezelf niet loslaten, nu nog niet.”

Lange tijd heeft Emelie voor zichzelf ontkend dat Frederik niet meer leeft, ze wilde zijn dood niet aanvaarden. Zijn rouwkaart heeft ze nog niet durven lezen. Maar ze kan het niet langer ontkennen, ze zal het onder ogen moeten zien, hij leeft niet meer.

„Dit is het dan, nu kan ik niet meer terug. Zwart op wit staat hier wat ik al lang wist, maar niet heb willen aanvaarden. De druk van het ontkennen en de last van het mezelf voorliegen, vallen van mijn schouders. Ik dacht dat ik geen verdriet voelde, maar het is er altijd al geweest. Sinds de dag dat ik deze brief kreeg, wist mijn lichaam dat hij dood was. Alleen mijn hersenen wilden het niet geloven. Nu ook zij zich bij het onvermijdelijke hebben neergelegd, is mijn lichaam weer één. Eén in mijn verdriet.”

Emelie weet dat het tijd is om verder te gaan, om naar zichzelf te kijken, naar het lichaam welke verstopt zit onder het drukpak. Het is tijd om haar lichaam te accepteren en de oude Emelie los te laten. 

„Het is tijd om naar mijzelf te kijken. Ik had duizenden excuses om het niet te doen. Ik heb al die tijd met oogkleppen op gelopen, als een koppige ezel, maar nu is het tijd om die af te doen. Frederik is er niet meer, en ik ook niet.” 

Emelie worstelt met haar gevoelens. Ze is kwaad op Frederik maar tegelijkertijd mist ze hem enorm. „Hoe kan ik haar uitleggen wat ik zelf niet begrijp? Waarom ik zo kwaad op hem ben, terwijl ik hem mis met ieder vezeltje van mijn lichaam, elke seconde van iedere dag. Dat hij niet naar me heeft geluisterd op het moment dat het ertoe deed? Dat hij mij in de steek heeft gelaten door te sterven? Dat ik hem verantwoordelijk acht voor wat mij is overkomen? Er is zoveel wat ik hem kwalijk neem. Zoveel wat ik hem wil vragen, zoveel wat ik hem wil uitleggen, zoveel uit te praten, maar dat kan nu niet meer.”

Lore stelt voor om een herdenking voor Frederik te organiseren, als een stukje verwerking voor Emelie. Terwijl zij in het brandwondencentrum verbleef, is iedereen verder gegaan met zijn of haar leven. Emelie daarentegen is nog niet aan verwerking toe kunnen komen. De herdenking zal op de plek van het ongeluk plaatsvinden. Emelie heeft het tijdens de herdenking moeilijk, ze wil hier niet zijn, hier waar ze haar vriend en haar oude ik verloor. 

„Bij iedere stap die ik zette, voelde ik de hitte van het vuur dichterbij komen. De huid rond mijn schouder kromp in elkaar alsof het een eigen leven leidde en voelde dat de oorzaak van de pijn hiervandaan kwam. De geur van verbrand plastic vulde mijn hersenen en deed me kokhalzen. Ik schuifelde met gesloten ogen vooruit, totdat de voetstappen uitdoofden en een met klotsend water en fluitende vogeltjes gevulde stilte viel. Langzaam opende ik mijn ogen en ik gluurde tussen mijn wimpers door. Niets! Er was niets! Ik deed mijn ogen verbaasd open en staarde onderzoekend naar het water. Niets! Alleen een lege plaats in het water. Was ik daarvoor zo bang geweest, een lege plek in het water? Er was niets meer om bang voor te zijn.”

Emelie realiseert zich dat het niemand zijn fout was, het ongeluk, ook niet die van Frederik. „Hij heeft een stomme beslissing genomen op een cruciaal moment, maar dat is ook het enige wat hij heeft gedaan. Het was een dom ongeluk en ik moet hem zijn fout vergeven als ik verder wil met mijn leven.”

Het lukt haar uiteindelijk om haar leven op te pakken, ze sluit het laatste jaar middelbare af, slaagt voor haar examens en krijgt een nieuwe vriend. Voordat ze verder gaat, wil ze bij het graf van Frederik afscheid van hem nemen.  

„Mijn laatste jaar op de middelbare, het jaar dat ons leven zou veranderen. Frederik en ik hadden het allemaal zo mooi gepland, maar nu sta ik hier bij zijn graf en neem ik afscheid. Niet echt vaarwel, tot nooit meer, want hij zal altijd een plaats in mijn hart houden. Frederik blijft voor altijd mijn vriend en mijn eerste liefde, dat kan niemand van ons afnemen, zelfs de dood niet.”

Samen met haar nieuwe vriend Robbert begint ze aan een nieuwe toekomst. „Langzaamaan begint het leven weer naar me te glimlachen.”

Vuurvogel: een aangrijpend en meeslepend verhaal over de worsteling van Emelie met het verlies van haar vriend Frederik, het loslaten van haar oude ik en het leren accepteren van de nieuwe Emelie. Vanaf de eerste pagina word ik meegenomen in het verhaal en voel ik met Emelie mee. Haar worsteling met haar nieuwe ik, en het moeten accepteren dat de oude Emelie verdwenen is, raakt me. Achterin het boek vind je een miniquiz over het voorkomen van brandwonden. Ook wordt er verwezen naar de Stichting Brandwonden. Het boek is geschreven in samenwerking met deze stichting. 

4 opmerkingen:

  1. Reacties
    1. Heel ontroerend boek. Heb het gelezen met af en toe tranen in mijn ogen
      Het verdriet en de woede van Emilie worden goed beschreven.

      Verwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.