15-01-14

Recensie: Val - Tupla M.

Titel: Val
Auteur: Tupla M
Genre: Thriller (Misdaadroman)
ISBN: 9789461090973 
311 pagina’s | De Crime Compagnie | november 2013

Tupla M:
Wendela de Vos en Atie Vogelenzang vormen samen het schrijfduo Tupla M. Atie Vogelenzang werkt sinds een paar jaar bij de Amsterdam University Press. Wendela de Vos is sinds 2012 voorzitter van het bestuur van het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs. Daarnaast is zij juryvoorzitter van de Schaduwprijs. Hun debuut, de literaire thriller Vrouwelijk Naakt, verscheen in mei 2005. Het boek stond op de longlist van de Gouden Strop 2005 en de Diamanten Kogel en ontving de Schaduwprijs 2006 voor beste thrillerdebuut. 

Het verhaal: 
Caro van Soerendonk was ooit een veelbelovende juriste, nu is ze een overwerkte echtscheidingsadvocaat die te veel drinkt, paniekaanvallen heeft en fouten maakt. Als er een officiële klacht tegen haar wordt ingediend, wordt ze tot nader order op non-actief gesteld. Dan vraagt een onbekende vrouw om haar hulp. Haar dochter Valerie is verongelukt in een oude Belgische mijn, maar de verzekering wil niet uitbetalen. In een poging haar gevoel voor eigenwaarde terug te winnen neemt Caro de zaak aan. Dan wordt duidelijk dat men niet zit te wachten op de inmenging van Caro. Wat in eerste instantie op een simpel klusje leek, verandert al snel in een levensechte nachtmerrie.
Mijn mening:
„Soms kun je onheil zien naderen. Het komt als een dreigende onweerswolk dichterbij en je kunt er, als je snel bent, nog voor schuilen. Veel vaker heb je niets in de gaten. Je bent bezig met je eigen besognes, je eigen kleine en grote zorgen en opeens staat het voor je en kun je het niet meer ontwijken. Caro van Soerendonk zag het gevaar niet aankomen.”

Ik begin met lezen van het verhaal en word al snel meegenomen op onderzoek naar de ware toedracht van het overlijden van Hannie’s dochter Valerie (Val). Valerie is omgekomen door een val in een schacht in een vervallen mijngebouw in België. Haar ongevallenverzekering weigert uit te keren. De analfabete Hannie heeft de hulp van Caro ingeroepen en wil weten wat er gebeurd is en waarom de ongevallenverzekering weigert uit te betalen. 

„Het bleef vreemd dat er nog steeds niet uitbetaald was. En Hannie wist wel erg weinig van de omstandigheden waaronder haar dochter om het leven was gekomen. Het leek wel alsof ze bewust was weggehouden bij haar gestorven dochter. Maar Hannie Leenderts had er als moeder recht op om te twen wat er precies gebeurd was. En zolang Caro veroordeeld was tot thuis zitten kon ze net zo goed iets doen om de zaken wat duidelijker te krijgen. Het verzette de zinnen en leidde haar gedachten af.”

Het verhaal is boeiend en meeslepend, maar na ongeveer 100 pagina’s gelezen te hebben merk ik dat ik nog steeds wacht op .. ja, op wat eigenlijk? Ik vraag me telkens af wanneer begint het nu, wanneer komt er vaart in het verhaal en gebeurt er iets spannends? Mijn verwachtingen vooraf kloppen niet met hetgeen ik lees, spanning ontbreekt nog in het verhaal. Dan kijk ik nog een keer naar de cover van het boek en ineens zie ik het. Het is geen spannende thriller zoals mijn verwachting is maar een misdaadroman. Ik begrijp dat ik mijn verwachtingen over het verhaal enigszins bij moet stellen.

Een misdaadroman waarbij de geschorste echtscheidingsadvocate Caro van Soerendonk als privédetective op onderzoek uitgaat om de waarheid achter het noodlottige ongeluk van Valerie te achterhalen. Is het inderdaad een noodlottig ongeluk? Of is er sprake van een misdaad, een moord? En wie is dan de dader, verbergt Hannie iets en is zij de dader om zo het verzekeringsgeld op te kunnen strijken? Is het Valerie’s partner Patrick, zijn ouders of iemand anders? En eindelijk, wanneer ik het niet meer verwacht, krijgt het verhaal een spannende wending wanneer Caro tijdens haar onderzoek in een levensgevaarlijke situatie belandt.

„...De brandlucht werd sterker, onder de deur door kwam een eerste sliertje rook...”

De personages en hun interacties maken het verhaal boeiend en meeslepend. Er wordt alle tijd genomen voor het uitwerken van de personages. Zo leren we stukje bij beetje meer over Caro, de ooit succesvolle echtscheidingsadvocate, maar nu op non-actief gesteld wegens een officiële klacht. Ze maakte de laatste tijd teveel fouten, werd geteisterd door paniekaanvallen en vluchtte in de drank. Mede hierdoor heeft ze ook problemen op het thuisfront, haar man Rollo verzocht haar te vertrekken en op zichzelf te gaan wonen. Hun veertienjarige dochter Julia bleef achter bij Rollo. Zij wil niets meer van haar moeder weten en voelt zich in de steek gelaten.
„Maar het idee dat haar dochter haar niet meer wilde zien, bezorgde haar een gevoel dat ze niet eens kon benoemen. Daarom wilde en kon ze het niet toelaten. Als ze dat zou doen zou ze vallen. Dieper dan Valerie Leenderts, dieper dan welke geschorste advocaat dan ook.”

Behalve het halverwege het verhaal bijstellen van mijn verwachtingen, vraag ik me na het uitlezen ervan ook af wat nu de rol, de toegevoegde waarde van het personage van de Afrikaanse Solo is geweest. Ik krijg het gevoel alsof de auteurs het verhaal hiermee even op een zijspoor willen parkeren, om vervolgens de draad van het verhaal weer op te pakken. Voor mij werkte de persoon Solo als een afleiding van de eigenlijke verhaallijn, ik vraag me dan ook af of dit de bedoeling was?

Val: een misdaadroman welke mede door de goed uitgewerkte personages en de interacties onderling een boeiend verhaal is geworden. Een verhaal waarbij ik mijn verwachtingen halverwege enigszins bij heb moeten stellen. Ik dacht een spannende thriller te lezen en was in afwachting van spannende gebeurtenissen, ontwikkelingen, waarbij je op het puntje van je stoel gezeten snel het verhaal verder wilt lezen, maar dit bleek niet het geval te zijn. Wanneer ik het niet meer verwacht, krijgt het verhaal een spannende wending en kom je als lezer achter de waarheid rondom Valerie’s overlijden.

1 opmerking:

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.