31-03-14

Recensie: Amberwoede - Natalie Haynes

Titel: Amberwoede
Auteur: Natalie Haynes
Genre: Literaire Thriller
ISBN: 9789044625530
320 pagina's | Uitgeverij Prometheus | febr. 2014

Natalie Haynes:
Natalie Haynes studeerde klassieke talen in Cambridge en schreef het boek The Ancient Guide to Modern Life. Ze maakte internationaal furore als cabaretier, onder meer op het beroemde Fringe-festival in Edinburgh. Ze maakt regelmatig deel uit van jury's van literaire prijzen, recent nog voor de Man Booker Prize 2013. Amberwoede is haar debuutroman.

Het verhaal:
Nadat Alex Morris haar verloofde onder gruwelijke omstandigheden verliest, verhuist ze verdoofd van Londen naar Edinburgh om te breken met het verleden. Ze accepteert een baan op een speciale school voor onhandelbare leerlingen. Het zijn lastige jongeren en Alex is een onervaren docente, bang voor waar ze aan begonnen is. Er is één klas, een groep van vijf tieners, die bijzonder intimiderend is. Maar met hulp van de Griekse tragedies die ze onderwijst, weet Alex tot haar eigen verbazing een band met hen op te bouwen. Als ze ziet hoe geboeid haar leerlingen zijn door de verhalen over het gruwelijke noodlot en de wrede wraakacties, vreest ze dat haar lessen hun te veel aan het hart gaan. Alex beseft dat zich voor haar ogen een geheel nieuwe tragedie begint af te spelen - en wel een die zo afschuwwekkend is dat er zelfs geen Griekse tragedie over bekend is. 

Mijn mening:
Amberwoede, een boek waar ik met enthousiasme in begin te lezen. Maar hoe verder ik in het boek kom, des te minder er van mijn enthousiasme overblijft. Ligt het aan mijn verwachtingen over het verhaal, het ontbreken van het spanningselement, zit er te weinig vaart in het verhaal, of is het wellicht een combinatie van factoren? Het verhaal is verdeeld in vijf bedrijven, geschreven in een prettige schrijfstijl en laat zich dan ook vlot lezen.

Dat er iets tragisch gebeurd is, is vanaf het begin van het verhaal reeds duidelijk, mede doordat Alex zich samen met haar advocate Lisa Meyer voorbereidt op besprekingen met advocaten. Maar het hoe, wat en waarom blijft lange tijd de hamvraag. Dat het iets te maken heeft met Alex en haar klas van vijf leerlingen is vrij snel duidelijk. Alex blikt terug op haar periode op Rankeillor Street, een centrum voor onplaatsbare kinderen en probeert de gebeurtenissen die leidden tot deze tragedie te reconstrueren. Deze terugblikken worden afgewisseld met (cursief weergegeven) dagboekfragmenten van Mel, een van haar leerlingen.

Alex Morris vlucht na de moord op haar verloofde Luke naar Edinburgh. Haar vroegere docent Robert heeft haar een baan aangeboden op Rankeillor Street waar zij dramatherapie aan enkele klassen zal geven. Een klas in het bijzonder heeft Alex aandacht, een klas bestaande uit de vijf tieners Annika, Mel, Carly, Ricky en Jono. Zij onderricht deze klas over de Griekse tragedies van Euripides en Sofokles. Aan de hand van deze Griekse toneelstukken behandelt Alex met haar leerlingen vraagstukken als het noodlot, schuld, rechtvaardigheid, wraak en mogelijke keuzes in het leven. Alex bouwt langzaamaan een band op met haar leerlingen en weet ze te betrekken bij haar lessen. Alex heeft echter te laat in de gaten dat ze met haar leerlingen een grens overschrijdt doordat ze hen te dichtbij laat komen. Totdat er een tragedie plaatsvindt…

„Ik had geen flauw vermoeden van de waarheid. Ik ben nog nooit zo blind geweest als die week. Ik heb nooit een flauw vermoeden gehad.”


„We zijn allemaal verantwoordelijk voor onze daden, en dat geldt ook voor mij. Achteraf gezien heb ik alles fout gedaan, bijna vanaf het moment dat ik in Edinburgh aankwam. Ik was zwak, onoplettend en egocentrisch. Ik dacht dat ik hen hielp, ik wist mezelf tenminste wijs te maken dat ik dat deed. Maar de onloochenbare waarheid is dat ik alles wat er gebeurde, had kunnen veranderen als ik maar even de moeite had genomen naar buiten te kijken, naar die kinderen, in plaats van naar binnen. Op dat moment was er niemand voorbestemd om te sterven.”


Ik merk dat halverwege het verhaal mijn aandacht begint te verslappen, ik vraag mezelf steeds af: wanneer gebeurt hét nu eens? Wat dat hét dan ook mogen zijn. Er wordt voortdurend een onderhuidse spanning gesuggereerd die maar niet tot uiting komt. In het verhaal ontbreekt vaart, het kabbelt zich rustig voort, té rustig naar mijn mening. Dit zorgt er mede voor dat het verhaal haar aantrekkingskracht verliest. Het verhaal krijgt mij niet meer in haar greep, mijn aandacht is vervlogen.

Naar mijn mening is het boek dan ook geen literaire thriller zoals vermeld staat op de cover, maar een psychologische roman met een fragiel thrillerlaagje. Hoewel ik enthousiast begon aan het boek, kan ik na het uitlezen van het verhaal niet anders concluderen dan dat Amberwoede geen verhaal is welke mij kan bekoren.

1 opmerking:

  1. Mooie recensie! Ik ben het grotendeels met je eens, zeker wat het etiket literaire thriller betreft.

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.