21-04-14

Recensie: Kortsluiting - Christine Kliphuis

Titel: Kortsluiting
Auteur: Christine Kliphuis
Genre: Jeugd (10+)
ISBN: 9789051169874
116 pagina's | De Vier Windstreken | jan. 2014
Christine Kliphuis:
Christine Kliphuis (1957) publiceerde al 19 kinderboeken, waaronder een medische serie voor kinderen. Ze werkt als communicatieadviseur en klachtenbemiddelaar in de gezondheidszorg. Christine schreef voor volwassenen het autobiografische Mijn hoofd is hol. Als voorbereiding op het schrijven van Kortsluiting sprak Christine met kinderen en volwassenen die nu of in hun jeugd te maken hebben (gehad) met een ouder met MS. Ook kon ze putten uit haar eigen ervaringen met haar chronisch zieke vader.

Het verhaal:
MS is een slopende ziekte die vaak moeilijk te begrijpen is voor de buitenwereld. De ene dag voel je je goed, de andere dag kun je niet lopen van de pijn of de vermoeidheid. Dat is lastig voor degene die aan de ziekte lijdt én voor de mensen in hun omgeving.

De twaalfjarige Isabel bijvoorbeeld weet nu een paar jaar dat haar moeder MS heeft, maar dat maakt het niet gemakkelijker. Ze moet veel helpen in huis en uitstapjes gaan soms ineens niet door omdat het te veel is voor haar moeder. Isabel wordt heen en weer geslingerd tussen de frustratie over het verloop van de ziekte en het onbegrip in haar omgeving, maar ook tussen de liefde voor haar moeder en haar eigen gevoelens. Gelukkig kan ze tijdens het hardlopen even alles vergeten én heeft ze haar dagboek.

Mijn mening:
„Hé mam, heb je weer last van kortsluiting? vroeg Mees pas, toen mama in de keuken een vork uit haar handen liet vallen. Dat kun je wel zeggen, ja, zei mama. Ze kon er wel om lachen. Nu zeggen we elke keer als er bij mama iets misgaat: kortsluiting! Dan weten we allemaal wat er aan de hand is en hoeven we het niet steeds over MS te hebben. Het is wel leuk om samen ook eens om MS te lachen. Dan is het ineens allemaal niet meer zo verdrietig."

Een boeiend en meeslepend verhaal welke duidelijk maakt wat de impact van een zieke ouder op een kind en het gezinsleven kan zijn. In verhaalvorm wordt in eenvoudige taal, toegespitst op de beoogde leeftijdsgroep, tevens informatie over de ziekte MS en de mogelijke gevolgen gegeven. Het boek is in een prettige schrijfstijl geschreven en laat zich dan ook vlot lezen. Het verhaal is geschreven vanuit het perspectief van de 12-jarige Isabel die haar gedachten en gevoelens toevertrouwt aan haar dagboek. Via haar dagboek leren we Isabel en haar thuissituatie kennen. 

„Vanaf nu ga ik hier vaker dingen in opschrijven die ik meemaak en waarover ik wil vertellen. Met papa en mama kan ik niet overal over praten, en zeker niet over mama’s MS. Soms maak ik me zorgen over hoe het verder zal gaan of ik word verdrietig of boos, maar dat kan ik niet tegen mama zeggen. Zij kan er ook niks aan doen en ik heb ook wel medelijden met haar. Maar in dit dagboek kan ik alles zeggen wat ik denk en wat ik moeilijk vind. Of wat ik leuk vind, dat kan natuurlijk ook. Ik ben lekker zelf de baas over wat ik opschrijf en niemand mag het zomaar lezen.” 

Isabel’s moeder heeft MS en is aan huis gekluisterd. Isabel vindt het moeilijk om het ziek zijn van haar moeder een plekje te geven. Ze worstelt met haar gevoelens en wordt emotioneel heen en weer geslingerd tussen frustraties over haar moeders ziekte, het onbegrip in haar omgeving, de liefde voor haar moeder en haar eigen gevoelens van verdriet, machteloosheid en boosheid. Ze probeert het ziek zijn van haar moeder te begrijpen, maar dat is niet altijd gemakkelijk. Isabel en haar broer Mees moeten veel meehelpen in het huishouden omdat hun moeder hiertoe niet meer in staat is. Dit maakt dat Isabel soms boos wordt op haar moeder. Op andere momenten leeft ze mee met haar moeder die zo veel dingen moet missen. 

„Ik weet wel dat mijn moeder er ook niks aan kan doen dat ze ziek is, en dat het voor haar ook heel moeilijk is. Ze heeft ook pijn en ze is altijd heel erg moe, dus ik vind haar ook zielig. Daarom mag ik van mezelf niet boos op haar worden. Maar soms vind ik het ook heel stom dat ze MS heeft en dan wil ik zo graag een moeder die alles kan. En dan doe ik gemeen tegen haar…” 

Ook vindt Isabel het lastig om aan anderen uit te leggen wat haar moeder heeft, ze snapt het zelf ook niet helemaal, maar ze wordt boos als mensen zeggen dat haar moeder zich aanstelt. Voor buitenstaanders is het moeilijk te begrijpen, de ene dag zien ze haar moeder fietsen of lopen en de volgende dag kan ze haast niets van de pijn of vermoeidheid. 

"De ene dag voelt mama zich goed, de andere niet. Andere mensen snappen dat niet, die weten niet dat bij MS elke dag onzeker is. De ene dag kan mama goed lopen, de dag erna heeft ze soms zoveel last van haar benen dat ze bijna niet vooruitkomt en een stok nodig heeft. De ene dag heeft ze energie, de andere dag is ze zo moe dat ze niks kan. Mama vindt het heel erg dat mensen dat niet snappen. Ze denken zelfs weleens dat ze zich aanstelt. Dat vind ik echt stom."

Isabel houdt een spreekbeurt in haar klas over de ziekte MS en legt aan haar klasgenootjes uit wat deze ziekte is en met iemand doet. Er wordt door de school een sponsorloop georganiseerd waarbij het opgehaalde geld bestemd is voor de Stichting MS Research. 

„Maar weet je wat ik nog het allerfijnste vond vandaag? Vlak voordat ik begon met mijn rondjes, zag ik ineens papa en mama aankomen. Ik denk dat ik extra hard gelopen heb om mama te laten zien wat ik kon. Het is zo supersuperfijn dat mama ook is geweest! Dat had ik niet verwacht. Ze had er niks over gezegd en ik had het ook niet gevraagd. Want ik was bang dat het dan toch ineens niet door zou kunnen gaan, zoals zo vaak gebeurt als mama een plannetje heeft. En nu was ze er zomaar de hele tijd bij!” 

In haar dagboek kan Isabel al haar gevoelens kwijt zonder dat iemand er weet van heeft. Naast schrijven over de ziekte van haar moeder, schrijft Isabel ook over andere dagelijkse dingen die haar bezighouden, zoals school, vriendinnen, verkering, zoenen, de brugklas waar ze volgend jaar naar toe zal gaan, de eindmusical van groep 8 en atletiek waarbij ze haar gedachten voor even kan verzetten. 

Zon 
Als het kon 
Gaf ik mama een zon 
Zodat ze kon stralen 
Zonder pieken of dalen 
En dat ze alles weer kon 
Gewoon door die zon

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen