28-05-14

Recensie: Dat wat je meekrijgt - Claire Bidwell Smith

Titel: Dat wat je meekrijgt
Auteur: Claire Bidwell Smith
Genre: Waargebeurd
ISBN: 9789400504004
352 pagina's | A.W. Bruna LeV. | april 2014

Claire Bidwell Smith:
Claire Bidwell Smith woont met haar man en twee dochters in Los Angeles. Ze is psychotherapeut, gespecialiseerd in rouw, en schrijft o.a. voor The Huffington Post. Ze is vrijwilliger voor de non-profitorganisaties van Dave Eggers, 'Literacy Center 826LA' en stervensbegeleider in een hospice. Dat wat je meekrijgt zal verfilmd worden met Oscarwinnares Jennifer Lawrence in de hoofdrol.

Het verhaal:
In dit prachtige debuut krijgt Claire Bidwell Smith, enig kind, op veertienjarige leeftijd te horen dat haar beide ouders zijn gediagnosticeerd met kanker. Wat volgt is een coming-of-age verhaal dat zowel hartverscheurend als inspirerend is. Claire probeert om te gaan met het gewicht van deze harde realiteit door zich te storten op jongens, alcohol, reizen en de anonimiteit van steden als New York en Los Angeles. Op haar vijfentwintigste zijn haar beide ouders overleden. Ondanks het verdriet weet ze zichzelf, en uiteindelijk ook haar geluk, te vinden. Claires verhaal is een bijzondere les over hoe een aantal van de grootste ontberingen van het leven overwonnen kunnen worden.

Mijn mening:
„Dit is het moment. Alles wervelt samen. Ik en mijn moeder en mijn vader. De middagen samen van troebel gouden licht. De toekomst, het verleden, het heden. Alles, allemaal tegelijkertijd.”

Een aangrijpend en hartverscheurend verhaal welke mij meteen vanaf het begin in haar greep krijgt en me niet meer loslaat. Het verhaal van Claire, die op jonge leeftijd beide ouders verliest aan kanker, is indrukwekkend en raakt mij diep. Als lezer word je deelgenoot van haar gevoelens van verdriet, pijn, wanhoop, woede, het gemis en haar eenzaamheid. We lezen over haar worsteling met het leven en met het overlijden van haar ouders, hoe ze tracht om dit verlies een plek te geven en probeert om haar leven opnieuw vorm te geven. Met vallen en opstaan zal haar dit uiteindelijk lukken en zal ze weer gelukkig worden.

„Elke dag verdrink ik een beetje. Er gaapt een kloof in mij, een meer van verdriet dat zo diep en zo breed is dat ik bang ben dat ik nooit naar de oever zal kunnen zwemmen.”

Het verhaal maakt veelvuldig gebruik van wisseling van leeftijdsperioden, het ene moment is Claire een meisje van 14 jaar oud, het andere moment lezen we over haar leven als 23-jarige. Hoewel dit tot enige verwarring zou kunnen leiden, werkt deze tijdswisseling in dit boek juist als een versterking van Claire’s verhaal. De lezer groeit als het ware mee met Claire’s leven, zo komen we meer te weten over haar leven in het algemeen, maar vooral over haar worsteling met en haar zoektocht naar zichzelf in de loop der jaren. Daarnaast wordt de tekst in oneliners en korte alinea’s ingedeeld, dit zorgt er mede voor dat het verhaal zich makkelijk en vlot laat lezen en haar verhaal bij de lezer binnenkomt.

„Ik realiseerde me dat toen ik achttien was, het niet alleen mijn moeder was geweest die doodging, maar ook een deel van mij. Er was iets gebeurd binnen in me. Er ging iets niet meer verder. Een deel van me was gewoon gestopt. Gestopt met groeien. Gestopt met verbeelden. Gestopt met worden. Het was alsof ik, zonder mijn moeder, met geen mogelijkheid verder kon. Ik kon niet volwassen worden, een vrouw worden, dingen doen waar ze nooit iets van zou weten, naar plaatsen gaan waar zij nooit geweest was, of dingen denken die ik haar niet kon vertellen." 
Aan de hand van Elisabeth Kübler-Ross’ vijf stadia van rouw vertelt Claire haar verhaal. Vijf fasen van rouwverwerking, zijnde ontkenning, woede, marchanderen, depressie en aanvaarding, welke ook Claire gedurende haar rouwproces zal doorlopen. Claire’s verhaal is eerlijk, oprecht en zonder opsmuk geschreven. Dit maakt het boek tot een indrukwekkend verhaal.
„Alle boosheid en frustratie die ik altijd binnen in me meedraag, al die zelfhaat en wanhoop; plotseling voelde het gesust. Ik was er zo aan gewend geraakt om mijn leven te vullen met afleidingen dat het angstaanjagend was om ze allemaal af te werpen. Ik zat in de hangmat en keek omhoog naar de heldere sterren boven het ravijn, en ik had geen andere keuze dan een oplossing te zoeken voor alles wat binnen in me zat. Mijn dode ouders. Alle jaren van ziekenhuizen, operaties, bedpannen en zuurstoftanks. Alle jaren van overmatig drinken. Alle jaren van verdwijnen in relaties en baantjes en feestjes. Na een tijdje merkte ik dat ik aan het staren was, niet omhoog naar de avondhemel, maar naar binnen, naar mezelf. Aan het kijken naar alle dingen waarvan ik zo mijn best had gedaan om ze niet te zien. Ik was al zo lang aan het rennen dat ik niet eens meer wist waarvoor ik op de vlucht was.”
Claire leert ons met haar verhaal dat hoe zwaar het verlies en het gemis van je dierbaren ook is, hoe ontwortelt je bestaan ook lijkt, het is mogelijk om je verdriet te overwinnen en verder te gaan met leven. Op het moment dat zij haar moeder durft los te laten tijdens haar rouwproces, vindt Claire een manier om verder te leven en weer gelukkig te worden. 
„Ik mis je zo erg. Tien jaar voelt als een heel leven. Ik ken het meisje dat ik ooit was niet meer, het meisje dat een moeder had. Maar waar het om gaat is dit: ik wil dit niet meer. Obsessief bezig zijn met jouw dood en die van papa. Ik wil niet dat mijn hele leven in het teken staat van die twee ervaringen. Ik ben dankbaar, zo ontzettend dankbaar, voor wie ik ben geworden als gevolg van dat verlies, maar ik wil niet meer dat mijn leven erop is gebaseerd. Ik wil je loslaten. Ik denk dat ik misschien, heel misschien, rust kan krijgen door te proberen je niet vast te houden. Ik heb geen rust gehad, mam. Ik heb de afgelopen tien jaar steeds zoveel pijn gehad. Het is zo moeilijk geweest. En ik wil het niet meer. Jij moet mij ook loslaten. O mam. Tien jaar. Het is niet meer nodig dat je trots op me bent. Ik ben trots op mezelf. Dit jaar laat ik je los.”
Zoveel fragmenten uit het boek die ik hier zou willen noemen; fragmenten die indruk maakten, fragmenten waarbij ik een brok in mijn keel kreeg en tranen in mijn ogen, fragmenten die me lieten nadenken over mijn eigen leven en de keuzes die ik maakte, fragmenten die me lieten stilstaan bij het komende moment van afscheid moeten nemen van mijn ouders. Dit boek ga ik zeker nogmaals lezen. Dat wat je meekrijgt is een absolute aanrader!
„Ik heb het grootste deel van mijn volwassen leven besteed aan nadenken over wat ik niet heb. Heel lang kon ik alleen maar naar mijn heden en mijn toekomst kijken door de lens van mijn verleden. De dood van mijn ouders kleurde alles wat ik zag. Maar er is ook nog een andere kant aan verdriet, en daar ben ik mee bezig.”

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen