30-05-14

Recensie: Een weeffout in onze sterren - John Green

Titel: Een weeffout in onze sterren
Auteur: John Green
Recensie: Thea
Genre: Young Adult
ISBN:9789047704560
256 pagina's | Lemniscaat | mei 2014

John Green:
John Green (1977) volgde een kostschool in Alabama, die grote gelijkenis vertoont met Culver Creek uit Het Grote Misschien. Hij studeerde Engels en godsdienstwetenschappen en wilde een tijdlang priester worden in de Anglicaanse kerk. Inmiddels is hij een gevierd jeugdboekenschrijver met drie zeer goed ontvangen Young Adult titels op zijn naam. Hij recenseert o.a. voor Booklist en The New York Times Book Review, en schrijft voor verschillende radioprogramma’s. Daarnaast maakte hij met zijn broer Hank het enorm populaire videoblogproject Brotherhood 2.0. 

Het verhaal:
Hazel werd drie jaar geleden opgegeven, maar een nieuw medicijn rekt haar leven voor nog onbekende tijd. Genoeg om een studie op te pakken en vooral niet als zieke behandeld te worden. Augustus, Gus, heeft kanker overleefd - ten koste van een been. Vanaf het moment dat Hazel en Gus elkaar ontmoeten, lijkt er geen ontsnappen aan de zinderende wederzijdse aantrekkingskracht. Maar Hazel wil niet iemands tijdbom zijn. Hazel laat Gus kennismaken met haar lievelingsboek: An Imperial Affliction van Peter Van Houten, een roman over een ziek meisje, die midden in een zin eindigt. Samen besluiten ze op zoek te gaan naar Peter Van Houten om hem te vragen hoe het de personages vergaat nadat het boek is opgehouden. De tocht leidt hen naar Amsterdam, waar de schrijver als een kluizenaar leeft. Hij is in niets wat ze zich van hem hebben voorgesteld. En hun leven neemt een wending die ze zich niet hadden kunnen indenken.

Recensie:
„…terwijl ik dacht dat ik alle zieke dagen die me nog restten zou opgeven voor een paar gezonde. Ik probeerde mezelf voor te houden dat het nog erger kon, dat de wereld geen wensvervullingsfabriek was, dat ik leefde met kanker en niet bezig was eraan dood te gaan, dat ik niet mocht toestaan dat ik doodging aan kanker voordat ik eraan doodging en toen begon ik aan één stuk door stom stom stom stom stom stom stom te mompelen, totdat het woord losraakte van zijn betekenis.”

Over Een weeffout in onze sterren had ik al veel gehoord en gelezen, lovende recensies maakten dat ik dan ook hoge verwachtingen had en nieuwsgierig was naar het verhaal. Het is een prachtig, meeslepend en hartverscheurend verhaal, een verhaal welke geen enkele lezer onberoerd zal laten. Het verhaal wordt realistisch in heldere taal en met galgenhumor beschreven. Het duurt een aantal hoofdstukken voordat ik meegevoerd word in het liefdesverhaal van Hazel en Augustus en het verhaal mijn volle aandacht krijgt. Wordt dit veroorzaakt door het gegeven dat het in deze een fictief verhaal betreft? Langzaamaan word ik echter geraakt door hetgeen ik lees en krijgt het verhaal me in haar greep om me niet meer los te laten. 

De 16-jarige Hazel heeft schildklierkanker met uitzaaiingen in de longen. Ze is ongeneeslijk ziek, dankzij het medicijn Phalanxifor, haar zuurstoftank genaamd Philip en haar zuurstofkarretje voor overdag wint ze het voorlopig van haar ziekte. Ze kijkt graag naar America’s Next Top Model, leest keer op keer in haar lievelingsboek Een vorstelijke beproeving en gaat op aandringen van haar moeder naar een praatgroep om hier lotgenoten te ontmoeten.

„Daarna kwam het gebruikelijk voorstelrondje: Naam. Leeftijd. Diagnose. En hoe het vandaag met je gaat. Ik ben Hazel, zei ik als het mijn beurt was. Zestien. Oorspronkelijk schildklierkanker maar met een indrukwekkende satellietkolonie in mijn longen die zich daar permanent heeft gevestigd. En het gaat prima.”

In deze praatgroep ontmoet ze Augustus Waters, een knappe jongen, genezen van botkanker ten koste van zijn been. Hazel en Augustus worden vrienden, ze filosoferen over het leven, de dood en over leven na de dood. Hoewel Hazel in eerste instantie vecht tegen haar gevoelens en Augustus op afstand houdt, bang om het hart van hem te breken wanneer ze komt te overlijden, kan ze uiteindelijk haar gevoelens voor hem niet langer ontkennen, ze zijn verliefd op elkaar.  

“Ik ben net een granaat mam, ik ben een granaat en er komt een moment dat ik ontplof en ik wil het aantal slachtoffers tot een minimum beperken.”

Hazel laat Augustus haar lievelingsboek Een vorstelijke beproeving, geschreven door Peter van Houten, lezen. Hij schrijft over Anna, een meisje met kanker, een verhaal welke midden in een zin abrupt eindigt. Waarom, is dit omdat Anna is overleden? Beiden raken gefascineerd door het verhaal en willen weten wat er na het abrupte einde met Anna en de andere personages uit het verhaal is gebeurd. Hazel heeft reeds diverse brieven aan de auteur geschreven, maar helaas nooit een antwoord mogen ontvangen.  

Via de Wensstichting mogen Hazel en Augustus naar Amsterdam om deze Peter van Houten te ontmoeten en hem te vragen naar het vervolg van het verhaal. Dit loopt uit op een grote teleurstelling, de schrijver blijkt een dronken en onbeschofte man te zijn, die niets van Hazel en Augustus wil weten en weigert antwoorden te geven. 

„Nee, dat kunt u niet maken, zei ik. Ik begrijp dat het verhaal midden in een zin eindigt omdat Anna doodgaat, of te ziek wordt om door te gaan, maar u hebt gezegd dat u ons zou vertellen wat er met iedereen gebeurt, en daarom zijn we hier en móét u het ons, mij, gewoon vertellen. Ik wist niet wat ik moest doen. Beleefd zijn had niet gewerkt. Nijdig zijn had niet gewerkt. Ik móést een antwoord hebben. Ik was helemaal hiernaartoe gekomen, was meegelift op de Wens van Augustus. Ik móést het weten. Heb je er ooit over nagedacht, brabbelde hij ondertussen, waarom die onnozele vragen zo belangrijk voor je zijn?’

Het verhaal krijgt een onverwachte wending die het leven van alle betrokkenen op zijn kop zal zetten.

„Bijna iedereen is erdoor geobsedeerd om zijn stempel te drukken op de wereld. Een erfenis na te laten. De dood te overleven. We willen allemaal herinnerd worden. Ik ook. Dat is wat me het meest dwarszit, om het zoveelste slachtoffer te worden in de eeuwige, roemloze strijd tegen ziekte. Ik wil mijn stempel op de wereld drukken. Maar de stempels die mensen achterlaten zijn maar al te vaak littekens.”

2 opmerkingen:

Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.