20-06-14

Recensie: Het verlangen naar Mill River - Darcie Chan

Titel: Het verlangen naar Mill River
Auteur: Darcie Chan
Genre: Roman
ISBN E-book: 9789401600873
283 pagina's | Xander Uitgevers | april 2014

Darcie Chan:
Darcie Chan bracht Het verlangen naar Mill River zelf als e-book uit en veroverde hiermee in korte tijd een groot publiek. Ze investeerde duizend dollar in een marketingcampagne en verkocht uiteindelijk zevenhonderdduizend exemplaren. Dertig weken lang stond haar debuutroman op de bestsellerlijst van de New York Times en USA Today. Chan werkt aan haar tweede roman, die ook in het dorpje Mill River zal spelen.   

Het verhaal:
Na de dood van haar man leeft Mary McAllister in isolement in haar witte huis dat uitkijkt over het stadje Mill River. Haar contact met de buitenwereld is beperkt tot de post, de tv en het uitzicht vanuit haar raam. De inwoners van Mill River vinden het witte huis in de verte mysterieus en weinig mensen hebben Mary ooit ontmoet. Alleen de oude priester Michael O'Brien kent Mary - en ook haar geheim. Als dat eenmaal aan het licht komt, zal het leven van de inwoners van Mill River ingrijpend veranderen. 

Mijn mening:
Het verlangen naar Mill River is een boek welke mij meteen vanaf het begin in haar greep krijgt en niet meer loslaat. Het is een prachtig, meeslepend en boeiend verhaal welke zich vlot laat lezen. We lezen het verhaal vanuit wisselend perspectief. Daarnaast wisselen verleden (het levensverhaal van Mary McAllister vertellend) en heden (over de huidige bewoners van het stadje Mill River) elkaar veelvuldig af. 

„Starend uit het erkerraam van haar slaapkamer wist Mary McAllister dat deze avond haar laatste zou zijn.” 

Het verhaal begint op de vooravond van het overlijden van de weduwe Mary McAllister, de bewoonster van het witte marmeren huis op de heuvel, uitkijkend over het stadje Mill River. Zij leidt een teruggetrokken leven, ver van de bewoners van Mill River, alleen starend uit de ramen van haar woning om te zien wat er allemaal in de stad gebeurt, door het lezen van de plaatselijke krant, de radio en de televisie maar vooral via de verhalen van pastoor Michael O’Brien heeft zij contact met de buitenwereld. 

Hierna gaan we via flashbacks terug in de tijd en komen we stukje bij beetje meer te weten over het leven van Mary. We lezen over haar jeugd, hoe ze opgroeit op de boerderij van haar vader, hoe ze door traumatische gebeurtenissen een sociale angststoornis ontwikkelt, haar ontmoeting met Patrick, hoe ze hem langzaam in haar leven toelaat en uiteindelijk met hem in het huwelijk treedt. Maar Patrick blijkt een duistere kant in zich te hebben, een kant die Mary al snel na haar bruiloft leert kennen, ze wordt bang voor hem.

"Hoe kon ze zo gelukkig en tegelijkertijd zo misleid zijn? De twee maanden waarin ze Patricks echtgenote was leken wel twee jaar. Patrick was niet dezelfde man met wie ze was getrouwd. Of ook wel en was zij te naïef geweest om dat te zien?” 

Als haar vader overlijdt, raakt Mary in een diepe depressie en trekt zich steeds meer terug in haar marmeren huis op de heuvel. Patrick mishandelt en verminkt Mary kort voordat hij bij een auto-ongeluk om het leven komt. Sindsdien draagt Mary een ooglapje voor haar blinde linkeroog. Ze wil haar woning niet meer verlaten, alleen in haar woning voelt ze zich veilig. Door haar sociale angststoornis wordt zij nerveus en stort zij fysiek in zodra er andere mensen bij haar in de buurt komen. Alleen pastoor Michael O’Brien en haar grootvader Conor McAllister vertrouwt ze en laat ze toe in haar leven. Michael wordt een goede vriend, hij heeft Conor de belofte gedaan voor haar te blijven zorgen wanneer Conor komt te overlijden. Michael houdt haar gezelschap, ondersteunt haar en vertelt haar over het leven van de bewoners van Mill River. 

„Hij vertelde haar nieuwtjes over mensen in de stad, activiteiten op school, huwelijken en mensen die waren verhuisd of juist hier kwamen wonen. Ze kende de namen en leeftijden van bijna iedereen, wist welk beroep ze hadden, of ze kinderen waren of hadden en of ze ziek waren of dat het goed met hen ging. Ze vroeg naar ze, ze gaf om hen en hij vertelde haar alles wat hij maar wist, zonder zijn geloften te verbreken. En zij onthield alles.” 

Zo krijgt Mary het gevoel dat ze, hetzij van een afstand, onderdeel uitmaakt van Mill River en zijn bewoners. Ze is begaan met het lot van de gemeenschap en heeft zich een rol aangemeten als de geheime weldoener van Mill River. Mensen ontvangen kleding, huishoudelijke producten, een cheque voor betaling van rekeningen, de kinderen ontvangen verjaardagskaarten en er zijn cadeautjes bij een geboorte. Ook ontvingen de inwoners in 1973 met kerst een kleurentelevisie en kreeg Daisey een vervangende woonwagen toen haar oude woonwagen uitbrandde. Niemand weet wie deze gulle gever is die menigeen in de loop der jaren verrast heeft. Als bij Mary uitgezaaide alvleesklierkanker wordt vastgesteld en ze niet lang meer te leven heeft, wil ze nog een laatste goede daad verrichten voor de inwoners van Mill River. Ze vraagt pastoor Michael O’Brien om haar hierbij helpen. 

„Het was waar dat zij niet wisten dat zij al tientallen jaren verantwoordelijk was voor de anonieme verrassingen die Mill River ontving en dat ze zich zo verbonden voelde met al hun levens. Ze had hen nooit een kans gegeven haar beter te leren kennen. Ze wisten niets van wat ze wel of niet leuk vond, haar gevoel voor humor of haar dromen. Maar ze wás een echt mens, iemand die het verschil kende tussen alleen zijn en eenzaam zijn, iemand die dolgraag geaccepteerd wilde worden, die koffie wilde drinken bij de bakkerij en die maar wat graag andere mensen onder ogen zou komen zonder in paniek te raken. Op dat moment bedacht ze wat ze wél zou kunnen doen. Een manier waarop ze de inwoners van Mill River kon laten weten wie ze was en hoeveel ze om hen gaf. Ik denk dat ik weet wat ik moet doen voor ik doodga, hoe ik die verloren tijd kan proberen goed te maken. Wil je me daarbij helpen?” 

Naast het levensverhaal van Mary komen we langzaamaan ook meer te weten over de bewoners van het stadje Mill River. Zo maken we kennis met pastoor Michael O’Brien, waar hij maar kan steelt hij lepels voor zijn verzameling. Mary’s steun en toeverlaat grootvader Conor McAllister die ervoor zorgt dat het Mary aan niets zal ontbreken. Onderwijzeres Claudia Simons is vele kilo’s aan overgewicht kwijtgeraakt en wil in Mill River een nieuwe start beginnen. Ze krijgt een relatie met politieagent Kyle Hanson, die eerder zijn vrouw verloor en alleen achterbleef met zijn dochter Rowen. Politieagent Leroy Underwood ontwikkelt een obsessie voor Claudia en begaat een dramatische actie waarbij hij gewond raakt. Daisy Delaine, door velen Gekke Daisy genoemd, is altijd in de weer met haar magie en toverdrankjes. Met Daisy sluit Mary op het eind van haar leven vriendschap en laat haar toe in haar leven. Het is Daisy die samen met pastoor O’Brien in die laatste dagen voor Mary zorgt en haar gezelschap houdt. 

De inwoners van Mill River vinden het witte huis en haar bewoonster mysterieus en maar weinig mensen hebben Mary ooit ontmoet. Ze weten niet dat zij de geheime weldoener van het stadje Mill River is. Alleen pastoor Michael O'Brien kent Mary’s geheim. Hij zal dit onthullen bij de jaarlijkse vergadering van Mill River. Mary heeft hem een brief en een pakketje gegeven met de opdracht de brief tijdens deze vergadering voor te lezen en hen de inhoud van het pakketje te tonen. Maar Mary blijkt nog een geheim te hebben, een geheim welke ze na haar overlijden met de stad zal delen. 

„Zestig jaar lang heb ik om jullie gegeven. Ik voelde me altijd gesteund als ik de stad zag en las en hoorde over jullie en je gezinnen en jullie levens. Het was eenzijdig, dat wel, maar het heeft me overeind gehouden vanaf het moment dat ik weduwe werd tot nu, nu ik hier voor jullie zit als een oude vrouw. Ik heb geprobeerd dit gevoel van steun terug te geven door jullie te helpen in tijden van nood. Ik heb te weinig gedaan om ervoor te zorgen dat jullie mij leerden kennen. En toch zou ik zonder jullie aanwezigheid in mijn leven, al lang geleden zijn gestorven. Het is onmogelijk om jullie voldoende te belonen voor de blijdschap die jullie mij, zonder dat te weten, hebben gegeven. Maar ik heb me afgevraagd hoe ik mijn dankbaarheid het best zou kunnen tonen in de tijd die me nog rest. Het is mij dan ook een eer om te kunnen bijdragen aan jullie geluk en jullie welzijn. Jullie hebben mij zo’n lange tijd onbewust gesteund. Ik hoop maar dat jullie mij zullen herinneren als een vriendin en buurvrouw die jullie altijd dankbaar zal zijn.”

1 opmerking:

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.