15-08-14

Recensie: Albino - Elizabeth Laban

Titel: Albino
Auteur: Elizabeth Laban
Genre: Young Adult
ISBN: 9789026611346
368 pagina's | Uitgeverij Callenbach | maart 2014
Elizabeth Laban:
Sinds de verschijning van haar debuut in de VS is auteur Elizabeth LaBan al met talloze grootheden vergeleken, zoals Donna Tartt (De verborgen geschiedenis), N.H. Kleinbaum (Dead Poets Society) en Jay Asher (Thirteen Reasons Why). 

Het verhaal:
Wat betekenen vriendschap en liefde als je een albino bent?
Elk jaar laten de vertrekkende studenten van de Irving School een verrassing achter voor de volgende student die in hun kamer komt wonen. Duncan krijgt iets heel bijzonders: in zijn kamer treft hij cd's aan met opnames die zijn leven zullen veranderen. De opnames zijn ingesproken door Tim McBeth. Tim heeft maar één doen: zo onopvallend het schooljaar doorkomen. Maar, omdat hij albino is, valt dit niet mee. Bovendien is hij verliefd op de mooie Vanessa, het vriendinnetje van de populairste jongen van de klas, Patrick. Maar, tot Tims verbazing, vindt Vanessa hem juist leuk! Duncans leven daarentegen wordt helemaal in beslag genomen door het luisteren naar de cd's van Tim. Hij raakt er zelfs door geobsedeerd. Zo erg, dat een tragedie bijna niet kan uitblijven.

Mijn mening:
„Toen ik onder de stenen boog door liep die toegang geeft tot het studentenhuis van de seniors, hielden twee dingen me bezig: de vraag welke „schat” er voor me was achtergelaten, en mijn werkstuk over tragedies.”

Een boeiend, meeslepend en ontroerend verhaal waarin stukje bij beetje de tragedie van albino Tim wordt onthuld. Door middel van cd’s welke Tim als schat voor Duncan heeft achtergelaten, vertelt Tim over zijn laatste jaar op Irving School en de tragedie die zijn leven veranderde. Gedurende het verhaal wordt er voortdurend verwezen naar deze tragedie. Dit maakt de lezer nieuwsgierig naar het verloop van het verhaal en maakt dat je als lezer maar één ding wilt; doorlezen en weten wat er vorig jaar gebeurd is. Op het einde van het verhaal vallen alle gegeven puzzelstukjes op hun plek en ontvouwt de tragedie zich voor de ogen van de lezer. 

„Hij had zich voorgenomen dat niets van wat er toen gebeurd was, invloed mocht hebben op dit jaar. Dit jaar zou beter worden. Subliem zelfs. Dat moest gewoon! Hij dacht aan Tims woorden - dat zijn komst naar Irving zijn laatste kans was om nog een fijne tijd te hebben op de middelbare school. Hij wilde zichzelf niet met Tim vergelijken, maar hij besefte dat dit ook zijn laatste kans was. Niets mocht dat in de weg staan.”

Duncan ziet, door de gebeurtenissen van afgelopen jaar, op tegen het nieuwe jaar als senior op Irving School. Tot zijn ongenoegen heeft hij de kleinste kamer aan het einde van de gang toegewezen gekregen. De kamer van albino Tim. Elke vertrekkende senior laat iets achter voor de volgende bewoner. Tim heeft Duncan een stapel cd’s nagelaten. In eerste instantie vraagt Duncan zich af wat hij met deze cd’s aan moet. Een belangrijk onderdeel van het senior jaar is het schrijven van een werkstuk over tragedies. Een werkstuk waar de studenten ieder jaar weer mee worstelen. Zonder het te beseffen heeft Duncan alle informatie in handen voor zijn werkstuk over tragedies. 

„Het is belangrijk dat jij precies weet hoe alles gegaan is en waarom. Iemand moet het weten. Misschien kan die persoon de informatie gebruiken om niet de fouten te maken die ik heb gemaakt. Misschien. Ik weet het niet. Hoor mijn verhaal maar aan. Wat jij op het punt staat te horen - de teksten, de muziek, mijn ondergang zowel als jouw vermeende of feitelijke rol daarin - zal je meer opleveren dan je je ooit had kunnen indenken. Feitelijk geef ik jou het mooiste geschenk, de meest kostbare schat die je maar kunt wensen. Ik geef je de bouwstenen voor jouw werkstuk over tragedies.”

De cd’s blijken gesproken opnames van Tim te bevatten waarin hij vertelt over zijn laatste jaar op Irving School en over de tragedie die zijn leven voorgoed veranderde. De levens van Tim en Duncan kruisten elkaar bij deze dramatische gebeurtenis. Duncan wil wat er toen gebeurd is het liefst zo snel mogelijk vergeten, hij worstelt met zijn schuldgevoel en vraagt zichzelf af of hij het had kunnen voorkomen. „Toch, zei hij tegen zichzelf, wilde hij er niets mee te maken hebben en hoefde hij het niet te weten. Dat was toen en dit was nu.” Duncan is echter nieuwsgierig naar Tims verhaal en hij wil graag de waarheid weten. „Hij moest weten welke gebeurtenissen uiteindelijk geleid hadden tot die akelige avond.” Hij besluit naar de opnames van Tim te luisteren. 

„Ik zal proberen de gebeurtenissen te reconstrueren, maar eerst moet je begrijpen wat eraan voorafging. Dat is ook belangrijk.”

Het leven van Tim op Irving School is alles behalve makkelijk. Tim probeert zo onopvallend mogelijk door het schooljaar te komen, maar voor een albino is dit haast onmogelijk. „Zoals je weet, val ik nogal op. Mensen die me voor het eerst zien, kunnen het niet laten om te staren - dat doen ze vrijwel altijd. In de loop van de jaren heb ik van alles geprobeerd om meer in de omgeving op te gaan - make-up, maar daardoor leek ik meer een mislukte gothic; zwartgeverfde haren en wenkbrauwen, maar die gaven me de uitstraling van een vampier. Mijn moeder haatte die vermommingen en tegen de tijd dat ik vijftien werd, kreeg ik er zelf ook genoeg van. Daarom besloot ik toen om geen verdere pogingen meer te doen.”

Tim vertelt hoe hij op weg naar Irving School de mooie Vanessa ontmoet. Als hun vlucht gecanceld wordt door de aanhoudende sneeuw, belanden ze in de enige hotelkamer die nog beschikbaar is. Ze brengen de dag samen door, bouwen een iglo, eten ontbijt als avondeten en een burger en biefstuk als ontbijt. Vanessa blijkt ook op weg te zijn naar Irving School. 

Tim wordt verliefd op Vanessa. Maar op Irving aanbeland, blijkt dat zij de vriendin is van de populaire en knappe Patrick, een jongen die in Tim geen concurrent ziet. Tim heeft een laag zelfbeeld en denkt dat niemand hem ziet staan vanwege zijn uiterlijk. Daarom vertelt hij aan Vanessa niets over zijn gevoelens, zij zou immers nooit iets voor hem, albino Tim, kunnen voelen. „Voor Vanessa zou Patrick altijd op het eerste plan komen; mij zou ze altijd zien als een albino. Meer zou ik voor haar nooit zijn.” Maar Vanessa vindt Tim wel leuk, misschien wel leuker dan Patrick. Patrick betrekt Tim bij een gevaarlijk plan voor het jaarlijks seniorspel. Een plan welke uiteindelijk tot een tragedie zal leiden ... 

„Ik begon te denken dat mijn levenslange onzekerheid en mijn ongemak over het albino-zijn misschien één grote stomme fout waren geweest. Of op z’n minst dat ik nu voor één dagje mijn dwaze overtuigingen opzij moest zetten en genieten van het uitje, van de mensen om me heen, van Vanessa. Misschien had alles anders kunnen zijn als ik niet zo’n monomaan was - ik was immers degene die geobsedeerd was door het albino-zijn. Als ik het los kon laten, ook al was het maar voor één dag, misschien kon ik dan gelukkig zijn. Misschien kon ik zelfs nog een kus krijgen. Door de gedachte daaraan en mijn heldere, pijnloze hoofd voelde ik me als Superman…”

Duncan raakt in de ban van het verhaal van Tim. „De cd’s hadden hem in hun greep, zo bizar waren ze. Het was alsof Tim zijn gedachten las.” De opnames van Tim geven hem genoeg stof om zijn werkstuk over tragedies te kunnen schrijven ... 

„Je bent niet verantwoordelijk voor wat er vorig jaar gebeurd is. Voor niets, helemaal niets. Ik aanvaard de hele last. Laat het alsjeblieft los. Om met meneer Simon te spreken: ‚Ga nu op weg en verspreid schoonheid en licht’. Voor mij is het te laat, maar niet voor jou.”

Albino: een prachtig, meeslepend verhaal waarin steeds verwezen wordt naar een tragedie welke vorig schooljaar plaatsvond. Het maakt de lezer nieuwsgierig en zorgt ervoor dat je maar één ding kunt doen; doorlezen om hier achter te komen. Net als Duncan raak je als lezer in de ban van de opnames van Tim, je wilt niet dat Duncan stopt met luisteren, je wilt het hele verhaal van Tim te weten komen. Twee jongens die elkaar niet goed kenden, wiens levens elkaar door een tragedie kruisten en welke gebeurtenis zijn invloed heeft op beiden. Pas op het einde van het verhaal vallen alle gegeven puzzelstukjes op hun plek en ontvouwt de tragedie zich voor de ogen van de lezer. 

3 opmerkingen: