20-08-14

Recensie: Supernova - Taylor Jenkins Reid

Titel: Supernova
Auteur: Taylor Jenkins Reid
Genre: Roman
ISBN: 9789047203759
336 pagina's | Ambo Anthos Uitgevers | juni 2014

Taylor Jenkins Reid:
Taylor Jenkins Reid studeerde aan Emmerson College in Boston en werkte in de entertainmentwereld en het onderwijs voor ze zich toelegde op het schrijven. Supernova is de debuutroman van Reid en verschijnt in vijf landen.

Het verhaal:
"Heb je weleens van een supernova gehoord? Een supernova straalt feller dan welke ster ook en dooft vervolgens heel snel uit: een korte explosie van energie. Ik stel me zo voor dat jij en Ben ook een supernova waren: in de korte tijd die jullie gegund was, hebben jullie meer passie beleefd dan de meeste mensen in hun hele leven."

Wanneer Elsie op een regenachtige nieuwjaarsdag Ben Ross ontmoet, spatten de vonken er meteen van af. Binnen een paar weken zijn ze smoorverliefd en tegen het eind van het voorjaar gaan ze in een opwelling naar Las Vegas om te trouwen. Negen dagen later wordt Ben op de fiets geschept door een vrachtwagen en is hij op slag dood. Wanneer Elsie in paniek aankomt in het ziekenhuis wordt ze geconfronteerd met Susan, Bens moeder. Zij weet niets van Elsies bestaan af en is geenszins van plan haar te accepteren als Bens echtgenote.

Mijn mening:
„Als ik Ben niet kan hebben, dan kan ik Bens weduwe zijn, en ik heb een sprankje rust gevonden in deze nieuwe identiteit. Ik draag mijn trouwring, ook al sta ik er niet langer op dat mensen me bij de naam van mijn man noemen. Ik ben Elsie Porter. Elsie Ross heeft maar een paar weken bestaan. Ze was amper langer op aarde dan een miniserie.”

Een hartverscheurend verhaal over intense liefde, vriendschap, immens verlies en verdriet, waarbij heden en verleden elkaar voortdurend afwisselen. Het heden beschrijft de maanden van rouw na Bens overlijden. Door middel van flashbacks wordt de lezer meegenomen naar de periode hieraan voorafgaand; de ontmoeting tussen Ben en Elsie, hun relatie en huwelijk. Heden en verleden lopen vloeiend in elkaar over. Door de prettige schrijfstijl en korte hoofdstukken laat het verhaal zich vlot lezen. Meteen vanaf de eerste pagina raak ik in de greep van het verhaal en laat deze me niet meer los. Het liefdesverhaal van Elsie en Ben is boeiend en meeslepend. Hun relatie was als een supernova; kortstondig maar erg heftig. Dit verhaal zal niemand onberoerd laten.

"Heb je weleens van een supernova gehoord? Een supernova straalt feller dan welke ster ook en dooft vervolgens heel snel uit: een korte explosie van energie. Ik stel me zo voor dat jij en Ben ook een supernova waren: in de korte tijd die jullie gegund was, hebben jullie meer passie beleefd dan de meeste mensen in hun hele leven."

Verliefd, getrouwd, weduwe. Binnen een tijdsbestek van zes maanden. Het overkomt Elsie. Op nieuwjaarsdag ontmoet Elsie Ben wanneer ze bij de pizzeria wacht op haar bestelde pizza. Ze raken in gesprek met elkaar en wisselen telefoonnummers uit. De volgende dag nodigt Ben haar uit voor een lunch.

„Mijn hart sloeg niet over. Ik had geen idee dat hij ‚het’ was: dat het ‚hem’ was. Hij was de man over wie ik als kind had gedroomd als ik me afvroeg hoe mijn man er later uit zou zien. Ik zag het gezicht waar ik mijn hele leven over had gefantaseerd en hier was hij dan, vlak voor mijn neus, en ik herkende hem niet eens.”

Het is het begin van een kortstondige en heftige liefdesrelatie. Zes maanden later besluiten ze impulsief te trouwen in Las Vegas. Alleen, zonder familie en vrienden. Negen dagen na hun huwelijk verongelukt Ben en wordt Elsie weduwe. „Dit is het dan. Dit is mijn nieuwe leven. Alleen. Stil. Gedempt. Dit was niet de bedoeling. Ben en ik hadden een leven voor onszelf uitgestippeld. We hadden een plan. Dit was niet het plan. Ik heb geen plan.” Wanneer ze  aankomt in het ziekenhuis wordt ze geconfronteerd met Susan, Bens moeder.

„Dit is mijn schoonmoeder, maar eigenlijk een vreemde. Ik heb haar foto een paar keer in een fotoalbum gezien, maar zij heeft mijn gezicht nog nooit gezien. Ik weet niet hoe ik me moet voorstellen. Ik weet niet hoe ik haar moet vertellen dat we hier voor dezelfde man zijn. Dat we rouwen om hetzelfde verlies.”

Elsie heeft geen goede relatie met haar ouders nadat ze ervoor koos niet het leven te leiden welke haar ouders voor ogen hadden. Ben had daarentegen een goede band met zijn moeder, toch verzweeg hij zijn relatie en huwelijk met Elsie. Susan verloor haar man Steven en Ben was bang dat zij het gegeven dat haar enige zoon een relatie zou hebben, niet aan zou kunnen. Susan ontkent dan ook het bestaan van Elsie en haar status als weduwe. Hun contact verloopt hierdoor erg moeizaam. 

„Ik weet niet zeker hoe ik Susan moet overtuigen, hoe ik Bens wensen tegenover zijn moeder moet verdedigen. Ik bedenk dat ik eigenlijk alleen wil dat ze me aardig vindt. Als je even opzijzet wat er allemaal is gebeurd, dan is dit wel de vrouw die mijn man heeft grootgebracht. Ze heeft hem uit het niets gecreëerd, en om dat deel hou ik van haar. Maar ik kan niet alles wat er gebeurd is opzijzetten: elk ogenblik van elke dag riekt naar wat er is gebeurd. Wat er is gebeurd, gebeurt nu.”

De twee vrouwen vinden elkaar uiteindelijk in hun verdriet en rouw om Ben, hun geliefde zoon en echtgenoot. Er ontstaat een vriendschap tussen Elsie en Susan waarin ze elkaar tot steun zijn in het rouwproces.

„Je hield van hem. Hij hield van jou. Jullie geloofden in elkaar. Dat is wat je kwijt bent. Het doet er niet toe of iemand anders dat echtgenoot of vriend noemt. Je bent de persoon kwijt van wie je hield. Je bent de toekomst kwijt die je dacht te hebben. Die negen dagen, dat halfjaar, ze zijn een deel van je leven geworden, een deel van jou. Jij vindt dat misschien niet lang genoeg, maar het was wel lang genoeg om jou te veranderen. Vergeef jezelf, Elsie. Het is niet jouw schuld dat jullie huwelijk maar negen dagen heeft geduurd. En het zegt geen zier over hoeveel je van hem hebt gehouden.„

„Ik kan niets terugzeggen. Ik wil haar woorden zo verschrikkelijk graag als puzzelstukjes in het gat in mijn hart leggen. Ik wil die woorden op velletjes papier schrijven en ze doorslikken, verteren, ze een deel van mij maken. Misschien zou ik ze dan kunnen geloven.”

1 opmerking:

  1. Dit heeft zo'n opvallende cover, maar ik heb nooit geweten waar het over gaat. gek, ik Zie het vaak staan maar ik heb het nooit opgepakt. deze recensie spreekt me wel aan!

    BeantwoordenVerwijderen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.