15-09-14

Recensie: Feniksvrouw - Rachelle Verhage

Titel: Feniksvrouw
Auteur: Rachelle Verhage
Genre: Roman
ISBN: 9789032514327
320 pagina's | Uitgeverij De Fontein | juli 2014
Rachelle Verhage:
Rachelle Verhage levert met Feniksvrouw een beklemmende debuutroman af. Dit deels op haar eigen ervaringen gebaseerde boek was voor Rachelle een manier om af te rekenen met de spoken uit haar verleden. Ze werkt behalve aan haar volgende boek ook in haar eigen praktijk voor energetische behandelingen voor vrouwen en geeft lezingen over het thema huiselijk geweld. 

Het verhaal:
Als Anouk de iets oudere Olaf ontmoet is ze meteen straalverliefd. Ze kan nauwelijks geloven dat het wederzijds is, maar al snel zijn ze onafscheidelijk. Dat haar vriendin Milou wat minder enthousiast is over Olaf, nou ja, die is gewoon jaloers. Natuurlijk heeft Olaf weleens een slechte bui, maar dat heeft iedereen weleens. En haar moeder is zo blij dat Anouk eindelijk een leuke man heeft gevonden. Als ze gaan samenwonen, is Anouks geluk compleet. Zoals het hoort, en zoals Olaf het wil, blijft ze thuis om voor hun huis te zorgen, en voor hem. Het blijkt steeds moeilijker om alles precies zo te doen als Olaf wil, en zijn slechte buien komen steeds vaker voor. Maar dan moet ze gewoon meer haar best doen, zoals haar moeder zegt. Dan komt het vanzelf goed. Tot het niet meer gaat, en de make-up de blauwe plekken niet meer kan verbergen, en ze zich realiseert dat het nooit goed zal komen. Maar dan is de val al dichtgeklapt.

Mijn mening:

Je hoeft me niet te zoeken, want ik zal me voor jou nooit meer verstoppen.”

Het aangrijpende, beklemmende en deels autobiografische verhaal laat zich lezen als een thriller. Het verhaal kruipt onder je huid en laat niet meer los. We lezen het verhaal vanuit het perspectief van hoofdpersonage Anouk, afgewisseld met flashbacks naar Olaf’s oorlogsverleden in Bosnië. Deze flashbacks naar hetgeen Olaf in de Balkanoorlog is overkomen, maken de lezer duidelijk wat er aan Olaf’s handelen in het heden ten grondslag ligt. 


„De situatie verslechterde. Inmiddels hadden ze de meeste vrouwen en kinderen in het kamp toegelaten en hij had overal gezocht naar Irina. Het irriteerde hem mateloos dat hij de enige leek te zijn die zich druk maakte om haar welzijn. In deze oorlog kon iedereen je vijand zijn. Burgermannen liepen ook met wapens en speelden voor rechter. Kinderen liepen met sigaretten in hun mond en ook hun wapens waren dodelijk. Overal waar je liep kon je dwars door je kop geschoten worden of gevangengenomen. De geruchten onder de burgers waren gruwelijk. Ik moet Irina gaan zoeken. Niemand kan haar beschermen." 

In de ogen van haar dominante moeder kan Anouk niets goed doen. Bij alles wat Anouk doet hoort ze in gedachten het afkeurende commentaar van haar moeder: „Zou je dat nu wel doen? Eet je wel gezond? Als je maar niet zo’n slet wordt als die meisjes van tegenwoordig. Zij is geen vriendin voor jou. Vrouwen drinken niet, die nippen enkel aan hun glas. Probeer koolhydraten te vermijden, Anouk. Het is puur gif voor je lichaam.” Volgens haar moeder hoort Anouk het leven te leiden zoals haar moeder; zich settelen en voor haar man zorgen. Anouk hunkert naar de liefde en goedkeuring van haar moeder en is dan ook op zoek naar de liefde van haar leven. Wanneer Anouk de militair Olaf ontmoet, wordt ze smoorverliefd op hem. Tot verbazing van Anouk blijkt dit wederzijds te zijn. Wat moet een man zoals hij met een meisje als Anouk? Ze stort zich vol overgave in haar relatie met Olaf en negeert alle waarschuwingen van haar vriendin Milou. 
„Er is iets met Olaf, ik weet alleen niet goed wat. Daarom kan ik het niet loslaten, ik ben bang dat hij je verdriet gaat doen. Noem het een voorgevoel … of mijn instinct.”
Haar moeder vindt dat Anouk blij mag zijn met een man als Olaf. Olaf kan dan ook niets verkeerd doen in de ogen van haar moeder. Anouk krijgt het advies maar goed voor hem te zorgen. „Olaf is een goede man. Dat zag ik in zijn ogen. En vergeet niet, dat soort mannen ligt niet voor het oprapen, voordat je het weet ben je ze kwijt.” Anouk leeft haar leven zoals Olaf het wil, verbreekt haar vriendschap met Milou en verhuist met Olaf naar Kampen. In Kampen schikt zij zich in de rol van huisvrouw en het zorgen voor Olaf.  
„Op het moment dat ik binnenstap, komt Olaf als een gek op me afrennen. Instinctief draai ik me om en wil naar buiten vluchten, maar in een paar stappen is hij al bij me en hebben zijn handen me al te pakken. Hij slaat de deur hard dicht en trek me aan mijn haren op de bank. Alsjeblieft, doe me geen pijn, smeek ik in de hoop dat hij bij zinnen komt. Het is geen oorlog meer. Zijn woede is nog niet bekoeld, want hij dwingt me naar boven. Strompelend op de trap, rent hij achter me aan. Het dreigende trede voor trede achter me aan rennen zorgt voor paniek. Hard slaat hij op mijn been. Waarom heb je haar van mij afgenomen met je leugens. Je weet dat ik van haar hou en haar geen pijn wil doen. Waar is ze? Antwoord geven heeft geen zin. Hij trek zijn riem van zijn broek, draait de riem om zijn rechterpols en slaat me op mijn rug. Zo is hij nog nooit tekeergegaan. Als een beest. Waar is ze? Waar is ze? vraagt hij keer op keer. Genadeloos slaat Olaf door. Elke centimeter van mijn huid brandt. Wanneer ik denk dat het niet erger kan, stopt hij. Dan zakt hij ineens door zijn knieën. Het spijt me. Het spijt me zo, jammert hij. Van boeman naar een kleine verdrietige jongen in minder dan een minuut.”
Olaf is uitgezonden geweest naar de Balkanoorlog in voormalig Joegoslavië. Hij verloor in deze oorlog zijn geliefde Irina. Lijdzaam moest hij toezien hoe zij weggevoerd werd, hij kon haar niet redden. Sinds zijn terugkeer lijdt hij aan nachtmerries en PTSS. De gevolgen zijn groot, ieder moment kan hij door geur, geluid, licht of wat dan ook getriggerd worden waardoor hij black-outs krijgt en iedereen in zijn nabijheid als vijand ziet. Hij wordt agressief en met name Anouk moet het op zulke momenten ontgelden. Hij slaat en schopt haar, grijpt haar bij de keel en bindt haar zelfs vast. 
„Olaf’s gedrag wordt steeds gewelddadiger en het voelt alsof ik hem stukje bij beetje kwijtraak. Hij is steeds vaker afwezig. Altijd diep in gedachten verzonken.”
Anouk denkt dat ze Olaf kan genezen door haar liefde, door geduld met hem te hebben, alles te doen zoals hij het wil en voor hem te zorgen. Alles komt vast allemaal goed. 

„En ineens voel ik me een klein meisje dat hunkert naar liefde en warmte. De armen van mijn moeder om me heen en haar te horen zeggen ik hou van jou. Mijn vader die me een compliment geeft over een goed cijfer of gewoon omdat hij me leuk vindt. Olaf heeft me deze liefde gegeven. Al die jaren van onderdrukking van de beelden in zijn hoofd komen er nu uit. Stukje bij beetje laat hij meer van zichzelf zien. Jarenlang, meer dan tien jaar, heeft hij niet gevoeld, alleen gewerkt, en ik laat hem voelen. Ik kan hem wél redden, ik weet het zeker.” 

Ze doet haar uiterste best, maar Olaf heeft haar grenzen te vaak overschreden. Anouk komt uiteindelijk tot het besef dat ze maar één ding kan doen…
„Ik laat me door jou geen pijn meer doen. Nooit meer. Ik hou ontzettend veel van je, maar weet je, ik hou nog meer van mezelf. Jij weigert hulp te zoeken en ik weiger daarom nog langer bij jou te blijven.. Het ga je goed, Olaf. Ik ben klaar met jou. En nog één ding. Je hoeft me niet te zoeken, want ik zal me voor jou nooit meer verstoppen.”

1 opmerking: