10-09-14

(Gast)Recensie: Gebroken - Jennefer Mellink

Titel: Gebroken
Auteur: Jennefer Mellink
Genre: Young Adult
Recensie: Clasien, Thea
ISBN: 9789044819540
215 pagina's | Clavis B.V.B.A. | juni 2014

Jennefer Mellink:
Jennefer Mellink (Amersfoort, 1985) is opgegroeid in Leusden. Ze schrijft columns en korte (spannende) verhalen en boekrecensies voor Hebban/crimezone. Behalve auteur werkt ze parttime als medewerker binnendienst bij een bedrijfsmakelaar. Met het boek Gebroken maakt Jennefer Mellink haar debuut als Young Adult auteur.

Het verhaal:
Anna is een echte geluksvogel. Ze is populair bij haar vrienden, heeft een goede relatie met haar ouders en ook op school gaat het haar voor de wind. Aan het begin van de zomervakantie geeft Anna een groot feest voor haar zestiende verjaardag. Wat begint als een vrolijke avond, eindigt voor Anna in een nachtmerrie. Als ze zich even in het donker afzondert, komt er plots een man met een bivakmuts haar kamer binnen. Hij verkracht haar en laat haar in shock achter. Anna zegt niets tegen haar vrienden en gaat de volgende dag helemaal alleen op onderzoek uit. Alle mensen in haar omgeving lijken verdacht … Algauw komt Anna de dader op het spoor. Maar heeft ze het wel bij het rechte eind? Of zal er voorgoed een einde komen aan haar geluk? 

Recensie:

Clasien:
Wauw wat een verhaal. Anna viert haar sweet sixtieen feest thuis, terwijl haar ouders op vakantie zijn en nergens vanaf weten. Tijdens dit feest vind er een afschuwelijke gebeurtenis plaats. Anna houdt dit voor zichzelf en gaat in haar eentje uitzoeken wie haar verkrachter is. Dit verandert haar leven totaal. Het verhaal is boeiend geschreven, goed neergezette personages. Anna vind ik wel een beetje naïef omdat ze denkt alles in eigen hand te moeten nemen. Bovendien trekt ze haar hartsvriendin in deze ellende mee. Het plot is geweldig. Ik had een dader in gedachte, maar zat er finaal naast.


Thea:

„Donker. Aardedonker. Hoelang zit ze hier al wel niet? Dagen? Weken? Ze heeft geen flauw besef meer van tijd. Waar blijft hij? Ze ziet geen hand voor ogen en ze is met haar benen vastgeketend aan een houten paal waar geen beweging in te krijgen is. Ze heeft slechts een paar meter bewegingsruimte. Niet huilen. Niet weer. Ze heeft zo veel gehuild dat ze waarschijnlijk geen traanvocht meer overheeft. Het beklemmende idee dat ze zich misschien levend in haar graf bevindt, doet de tranen opnieuw bij haar opwellen.”


Wie is zij? Waarom is zij in deze donkere ruimte opgesloten? De proloog begint heftig, extra benadrukt doordat deze weergegeven wordt in witte letters gedrukt op zwarte pagina’s. Hetgeen ik lees roept meteen allerlei vragen bij mij op; wie, wat en waarom, het maakt dat ik nieuwsgierig word naar het verhaal en snel verder wil lezen. Een spannend en beklemmend verhaal welke de lezer meeneemt naar Anna’s wereld. Het verhaal wordt vanuit Anna’s perspectief verteld, regelmatig onderbroken door de opgetekende gedachten van de dader, geschreven in het gestolen dagboek van Anna. 

„Zes weken lang geen zware rugtas dragen, zes weken lang geen last van vervelende leraren, zes weken lang geen huiswerk, zes weken lang opstaan wanneer ik maar wil. Vrijheid, here I come!”

Het verhaal keert na de proloog terug in de tijd en beschrijft wat er aan deze opsluiting vooraf is gegaan. Hoofdpersonage Anna is net 16 jaar geworden, het is de laatste schooldag van het jaar. Haar ouders gaan dit jaar voor het eerst alleen op vakantie en Anna en haar broer Tobias hebben de komende drie weken het rijk alleen. Anna besluit om haar Sweet Sixteen verjaardag groots te vieren. 

Op het feest verschijnt plotseling Jim, een jongen met wie Anna in contact kwam via internet, maar eenmaal in het echt ontmoet, moest zij niets meer van hem weten. Hij bleef haar echter achtervolgen met berichtjes die steeds dreigender werden. Anna besluit hem weg te sturen, hij vertrekt kwaad met de woorden; „Daar ga je spijt van krijgen, trut. Echt.”. Ook Rolf, de jongen die Anna en Sylvie die middag hielp met het kopen van sterke drank, blijkt niet de aardige jongen te zijn die Anna dacht dat hij was. Hij wil voor zijn hulp een betaling in natura. 

Als Anna zich terugtrekt op haar slaapkamer omdat ze last heeft van hoofdpijn, dringt er iemand haar kamer binnen en verkracht haar. Anna kan hem niet goed zien, het is donker en hij draagt een bivakmuts. Voordat hij vertrekt bewerkt hij Anna met een stroomstootwapen. Anna kan zich een tijdlang niet bewegen. Wie is hij, een van haar vrienden? Is het Jim? Of misschien Rolf?

„Ik voel me walgelijk, vies, verward. Alles doet pijn. Hoe haalt iemand het in zijn hoofd om zoiets te doen? En wie haalt het in godsnaam in zijn hoofd zoiets te doen? Wie, verdomme, wie?”

Bang dat haar ouders erachter zullen komen dat zij een feest heeft gegeven, besluit Anna haar mond te houden. Zelfs aan haar beste vriendin Sylvie vertelt Anna niet wat er die nacht is gebeurd. De enige die Anna uiteindelijk in vertrouwen neemt is haar mentor, maar hij kan haar niet verder helpen, hij vertrekt voor een jaar naar Ethiopië. 

„Maar goed, omdat ik mijn verhaal graag met iemand deel, zal ik het jou zo nu en dan proberen te vertellen. Ik merk nu al dat het enorm oplucht, dit komt mede door het feit dat jij van Anna bent. Ik voel een soort verbintenis tussen Anna en mezelf als ik hierin schrijf, weet je. Net als Anna zal ik jou ‚dear diary’ noemen, maar ik sluit niet af met ‚liefs.”

Voor Anna staat al vrij snel vast wie de dader moet zijn, ze gaat op onderzoek uit om het bewijs te vinden van zijn schuld. De dader heeft haar dagboek meegenomen na de verkrachting, als ze dit dagboek bij hem vindt, heeft ze het bewijs om hem aan te geven. 

„Ik heb eens goed nagedacht en ik kwam tot de conclusie dat ik Anna graag voor mezelf zou willen. Ze is gewoon als een drug voor me, weet je. Daar ben ik na vannacht wel achter gekomen. Ik zou haar opsluiten in een ruimte waar niemand bij kan komen. Niemand kan haar dan nog bewonderen om wie ze is, hoe ze eruitziet en wat ze doet. Simpelweg omdat ze dan van mij is. Alleen nog maar van mij. Ik ga haar afbreken en opnieuw opbouwen. Mijn meisje. Dit voelt beter dan goed. Onbeschrijflijk goed. Haar lot ligt binnenkort in mijn handen. Eigenlijk nu al.”

Jim betrapt Anna wanneer ze hem bespied, op de vlucht voor hem wordt ze door iemand overmeesterd, ontvoerd en opgesloten in een verlaten huis ergens in het bos. Hier wordt ze door de dader aan haar enkels vastgeketend en bijna dagelijks verkracht. 

„Wat is mijn lot? Het is de vraag die mijn hersenen pijnigt. De vraag die mij wakker houdt en die zorgt voor heftige nachtmerries als het me lukt de slaap eindelijk te vatten. Het is de vraag die ervoor zorgt dat ik blijf knokken en niet opgeef, ondanks het feit dat ik het antwoord op deze vraag niet weet, hoelang ik er ook over nadenk. Ik moet afwachten. Maar hoelang nog? Wat is hij met mij van plan?”

Anna weet na drie maanden gevangenschap haar ontvoerder te verwonden met een door haar geslepen steen en te ontsnappen. Samen met haar beste vriendin Sylvie zint ze op wraak. Maar heeft Anna wel de juiste dader voor ogen? 

„Waarschijnlijk komt hij er vanaf met een simpele taakstraf, of erger nog: een boete, om dat hij een zware jeugd heeft gehad of zo. En ik blijf de rest van mijn leven bang. Sowieso ben ik door zijn daden al bang om waar dan ook alleen in het donker te zijn. Ik ben bang om in alle denkbare kleine ruimtes te zijn. Maar zolang hij blijft leven zal ik altijd, dag in dag uit, bang zijn dat hij mij ditzelfde weer aan gaat doen, maar dat er mogelijkheid meer zal zijn om te ontsnappen. Iedere nacht zal ik nachtmerries blijven houden. Ik zal me simpelweg nooit meer veilig voelen, zolang hij rondloopt op aarde. Hij moet dood. Ik denk dat ik beter kan leven met een moord op mijn geweten, dan doorgaan met de angst dat hij mij vroeg of laat komt halen om hetgeen wat hij met mij van plan was af te maken. Wat dat ook moge zijn.”

Het verhaal eindigt met een heftige ontknoping, een ontknoping die ik niet aan zag komen. Verbijsterd sla ik dan ook de laatste pagina van het boek om. Niet verwacht dat het verhaal zo zou eindigen. En vooral ook niet gedacht dat juist deze persoon de dader zou zijn. Wat was het spannend en beklemmend. Wat een geweldig debuut. Ik hoop dan ook dat er meerdere boeken van Jennefer Mellink zullen verschijnen, ik kijk er naar uit!

„Dit is het langste stuk dat ik ooit in dit dagboek heb geschreven. Het is tijd om af te ronden en daarna de fik erin te steken. Begraven is ook een optie, leuk voor later. Een souvenirtje voor mezelf dat me herinnert aan een goede tijd!”


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen