03-09-14

Recensie: Papieren vriendin - Ilse de Keyzer

Titel: Papieren vriendin
Auteur: Ilse de Keyzer
Genre: Jeugd (12+)
ISBN: 9789044822106
123 pagina's | Clavis B.V.B.A. | juli 2014

Ilse de Keyer:
Ilse de Keyzer (1981, Leuven) is leerkracht in een middelbare school. Haar ervaringen op school inspireerden haar om een boek over pesten te schrijven. In en buiten de klas merkt ze immers dat kinderen vaak hard zijn voor elkaar en plagen kan soms overgaan in pesten. Nieuwe media maken het gemakkelijk om snel en anoniem het slachtoffer te bestoken. Eerder verscheen haar jeugdboek Harde noten.

Het verhaal:
De teruggetrokken Kaat voelt zich vaak alleen. Haar ouders lijken vooral oog te hebben voor hun nieuwe partners; de meisjes uit de klas zien haar niet staan. Ze vertrouwt haar geheimen toe aan een dagboek. De kleine geheimen: over haar moeders nieuwe vriend, over haar broer Seb, over haar overleden oma. En haar grote geheim: over zichzelf - en dat ze zichzelf af en toe snijdt.

Mijn mening:
„Mijn naam is Kaat. Ik ben veertien. Bijna vijftien.”

Een heftig, aangrijpend en meeslepend verhaal. Als lezer voel je de pijn, het verdriet en de eenzaamheid van Kaat en leef je met haar mee. Vanaf het begin word ik meegenomen in het verhaal en wil ik maar één ding; het verhaal uitlezen, weten hoe het met Kaat zal aflopen. Het verhaal begint waar het boek Harde noten eindigt: Kaat werd vorig jaar gepest op school en kan nu tot haar opluchting naar een nieuwe school. Maar ook op deze nieuwe school vindt Kaat geen aansluiting bij haar klasgenoten. 

„Ik hoor er niet echt bij, maar dat is al van de lagere school geleden, dus ik weet niet of ik dat nog echt erg vind. Ik vind het best zo. Ik weet niet hoe ze over me denken. Ik heb geen zin om contacten te leggen. Ja, het lijkt me leuk om vriendinnen te hebben, maar voor je het weet, moet je weer afscheid van ze nemen of merk je dat je hen toch niet kunt vertrouwen.”

Kaat’s oma is onlangs overleden, Kaat mist haar vreselijk en heeft veel verdriet. „Oma is dood, mama, oma is dood. Het was alsof het nu pas tot me doordrong, door het hardop te zeggen.” Van haar oma kreeg Kaat ooit een dagboek. Nu haar oma overleden is, besluit Kaat in het dagboek te schrijven. Het dagboek wordt al snel haar papieren vriendin, een vriendin aan wie ze alles kwijt kan; haar gevoelens, haar onzekerheid, haar verdriet.  

Kaats hartsvriendin Anaïs is verhuisd naar Frankrijk en Kaat mist haar erg. Kaat heeft een geheim, een groot geheim dat ze zelfs niet aan haar beste vriendin durft te vertellen. „Een fractie van een seconde twijfelde ik om haar alles te vertellen: over mijn verdriet om oma, over hoe slecht ik soms in m’n vel zat en hoe mijn vriend de briefopener tegelijk mijn grootste vijand was. Ik kon haar niet zeggen hoe het werkelijk met me ging. Nu niet. Nog niet. Misschien zou ik het haar wel nooit vertellen. Ik voelde me een lafaard, ik vertelde mijn grootste geheim niet eens aan mijn beste vriendin.”

Alleen aan haar dagboek durft ze haar geheim toe te vertrouwen; Kaat snijdt zichzelf. 

„Als ik me slecht voel, lijk ik mezelf te willen testen door uit te proberen hoeveel slechter ik me nog kan voelen. Het wordt telkens gevaarlijk wanneer ik alleen thuis ben. Instinctief grijp ik naar de scherf die ik nu al een paar dagen onaangeroerd in mijn bureaulade bewaar. Vandaag heb ik die nodig en is ze mijn houvast. Een stem in me verplicht me mijn mouw op te stropen en mezelf pijn te doen. De scherf kerft diep en ik pers mijn lippen op elkaar om het niet uit te schreeuwen. Toch wordt de pijn overtroffen door de pijn die ik voel als ik aan oma denk. Waarom kwel ik mezelf zo?”

Kaat is verliefd op haar klasgenoot Sam maar hij ziet haar niet staan. Dan vindt Kaat een briefje van Sam waarin hij haar uitnodigt om naar het park te komen. Maar is deze uitnodiging wel van Sam afkomstig? 

„Zonder iets te zeggen sprong ik op mijn fiets en reed ik het park uit. Toen ik eenmaal op straat was, huilde ik zonder ophouden, maar het kon me niet schelen. Ik wilde nu geen mensen zien. Ik fietste naar het kerkhof en vroeg me af of oma me hoorde toen ik zei dat ik haar snel weer zou zien.”

1 opmerking:

  1. Klinkt als een heel heftig boek... Het zwart-witte op de flap maakt het ernstig, misschien zelfs ouderwets. De washitape maakt het vrolijker, jeugdiger. Getuigd van een misschien wel gewoon veertienjarig meisje anno nu. Maar tjee, het klinkt erg zwaar!

    BeantwoordenVerwijderen