30-11-14

Recensie: Versjes van Lars - Lars van der Werf

Titel: Versjes van Lars
Auteur: Lars van der Werf
Genre: Poëzie
ISBN: 9789029090407
128 pagina's | Uitgeverij Meulenhoff | november 2014
Lars van der Werf:
Lars van der Werf (1987, Rotterdam) schrijft graag versjes en luistert voornamelijk naar bluesmuziek. Zijn versjes gaan over al die meisjes die niet bij hem willen blijven, alle dieren die om hem heen stappen en de onvermijdelijke seizoensveranderingen. Eerder rijmde Lars al het kinderboek Rick en Roos bij elkaar en verder treedt hij regelmatig op door heel Nederland met zijn versjes en typemachine.

Versjes van Lars:
Op elke bladzijde van dit boekje met versjes van de jonge dichter Lars van der Werf, zit in het papier en de drukinkt een glimlach voor op je gezicht verstopt. Ze zijn vaak maar heel kort en ogenschijnlijk ontzettend simpel, maar de versjes van Lars doen iets met je. Ze beschrijven stuk voor stuk nét dat ene wat jij nooit onder woorden kunt brengen.

Recensie:

28-11-14

Recensie: Daisy - Susanna Florie

Titel: Daisy
Auteur: Susanna Florie
Genre: Thriller
ISBN: 9789491863042
228 pagina's | Leessst Uitgeverij | september 2014

Susanna Florie:
Susanna Florie schreef onder de naam Susanna Klaver overpeinzingen voor gezinspiratie, schreef kinderboeken en schreef blogs als: Daisyblog, September en Miles op reis. Ook heeft zij meegedaan aan schrijfwedstrijden. Drie verhalen zijn gepubliceerd in verhalenbundels. Naast het schrijven werkt  zij fulltime als Storemanager bij een grote winkelketen en heeft zij haar eigen uitgeverij opgericht: Leessst.

Het verhaal:
'Hij moet dood.' Haar echtgenoot. Zijn opdracht. Een held? Als een sneeuwbal rolt het verhaal de ijskoude wereld in van haat, wraak, drugs, vergetelheid en gekte, want iedereen verwerkt verlies op zijn eigen manier. Een spannende thriller met familiebanden, een grand café en een heel klein lichtpuntje roze als de ultieme nalatenschap. Zolang er leven is, is er hoop, blijven we op de been en zijn we sterk. Maar wat doe jij als je alles en iedereen die je lief hebt verliest? Is er dan nog hoop? Daisy is een koopzieke, verwende, maar hardwerkende vrouw. Als zij binnen afzienbare tijd alles en iedereen om zich heen verliest kan zij zich maar met moeite staande houden in haar harde wereld waar leugens en angsten regeren. Niets is meer wat het lijkt en als ze dan onverhoopt zwanger blijkt van haar vermoorde echtgenoot is het enige wat ze wil ervan verlost zijn. En Einar, de jonge Noor die de verleiding van drugs niet kan weerstaan zal hij na de dood van zijn Eva het geluk nog vinden? Is de eenzame Nathalie degene die hem kan redden? Of speelt zij een heel ander spel? Met zijn drieën vluchten ze naar het koude Noorwegen waar ze meegesleurd worden in een lawine van bedrog en een stormachtig slot op een bevroren meer.

Mijn mening:

„Ik was getrouwd met de hoofdprijs, maar kan nu alleen nog maar verliezen. (..)mijn geloof in de man die ik dacht te kennen is aan het wankelen gebracht. Het staat nu op een hoog rotspunt, op één been, in een najaarsstorm.”

Een boek waarbij ik even moet wennen aan de gekozen vertelwijze; het verhaal wordt verteld aan de hand van voortdurende wisseling van vertelperspectief door de drie hoofdpersonages Daisy, Einar en Nathalie. Al vrij snel raak ik in de ban van het verhaal en wil ik maar één ding; doorlezen totdat het verhaal gelezen is. Het verhaal is spannend en meeslepend tot aan het eind. Mede door de vele wendingen en gebeurtenissen blijft het verhaal boeiend. 

26-11-14

Recensie: Elke dag een druppel gif - Wilma Geldof

Titel: Elke dag een druppel gif
Auteur: Wilma Geldof
Recensie: Thea
Genre: Young Adult
ISBN: 9789048820368
336 pagina's | Uitgeverij Moon | oktober 2014

Wilma Geldof:
Wilma Geldof werkte in psychiatrische centra en voor de Raad voor de Kinderbescherming. Sinds 2010 is ze fulltime schrijfster, columnist en schrijfdocent bij onder meer schrijfschool ScriptPlus. In haar werk gaat Wilma heftige onderwerpen niet uit de weg, waarbij ze vaak kiest voor het perspectief van een jongere.

Het verhaal:
Maarten is elf jaar als de Tweede Wereldoorlog uitbreekt. Als NSB-kind is hij het mikpunt van pesterijen. Terwijl zijn oudere broer Walter aan het oostfront vecht, voert Maarten op school zijn eigen kleine oorlog. Dan wordt hij, tot grote trots van zijn vader, toegelaten tot de Reichsschule, een ‘Hitlerschool’. Terwijl heel Nederland gebukt gaat onder de verschrikkingen van de nazi’s, is Maarten voor het eerst sinds lange tijd weer gelukkig. Maar dan capituleert Duitsland en breekt voor Maarten pas echt de oorlog uit. Als hij negentien jaar is, krijgt hij een relatie met Hanne. Zij is fel antinazi en Maarten kan niet langer zwijgen over zijn verleden. Er is iets wat hij als dertienjarige heeft gedaan wat mogelijk grote gevolgen heeft…

Recensie
„Het nationaal-socialisme was geen jas die hij zomaar uittrok; het was zijn huid die hij af moest stropen. De vraag drong zich op hoe hij geworden zou zijn als Hitler de oorlog had gewonnen, maar hij wilde er niet over nadenken, omdat het antwoord onverdraaglijk was.”

Elke dag een druppel gif vertelt het aangrijpende en meeslepende verhaal van Maarten Prins, opgroeiend in een NSB-gezin. Het verhaal roept bij de lezer allerlei emoties op en maakt duidelijk wat de invloed van iemands opvoeding kan zijn op het verdere leven. In het verhaal wisselen verleden en heden elkaar af, waarbij het heden staat voor het jaar 1948 waarin de negentienjarige Maarten zijn vriendin Hanne leert kennen, worstelt met zijn verleden en de ideologie waarin hij geloofde. Het verleden beschrijft de jaren voorafgaand aan WOII en de oorlogsjaren, waarin we de jonge Maarten leren kennen. Het verhaal is beeldend en realistisch beschreven, personages, met name Maarten, worden goed uitgediept. Achterin het boek vinden we een verklarende woordenlijst en een bronnenlijst. Vanaf het begin raak ik in de greep van het verhaal en laat deze mij niet meer los. Het verhaal zet de lezer aan tot nadenken; kunnen wij kinderen van NSB-ouders verantwoordelijk houden voor de daden van hun ouders? Had een elfjarig kind als Maarten een andere keuzemogelijkheid dan zijn ouders te volgen in hun nationaal-socialistische ideologieHet verhaal blijft nadat het gelezen is door mijn hoofd spoken...

„Al jaren verlangt hij ernaar het verleden achter zich te laten en het leven niet meer aan zich voorbij te laten gaan. Eindelijk is het zover. Hij zal niet meer alleen zijn. Hij zal net als iedereen zijn. Hij zal goed zijn.” 

Maarten krijgt in het voorjaar van 1948 een relatie met Hanne Brugman. Hanne is fel anti-nazi en stelt Maarten allerlei vragen over zijn verleden en oorlogsjaren. „Wat ziet Hanne in hem? In elk geval niet de waarheid, ze heeft geen idee wie hij is. Wat zij ziet, bestaat alleen in haar hoofd. Of is alleen buitenkant.” Maarten kan niet langer zwijgen over zijn verleden en het geheim welke hij met zich meedraagt. Samen met Maarten keren we terug naar zijn jongere jaren…

„Misschien is dat het ergste van het verleden: dat het nooit ophoudt. Kon hij het maar eigenhandig uit zich snijden, dat schurende stinkende gezwel dat niet slinkt, maar groeit naarmate hij Hanne langer kent, en dat overal in doordringt.”

Maartens vader gelooft in de ideologie van het nationaal-socialisme en schrijft regelmatig voor Volk en Vaderland, het weekblad van de NSB. Maarten wil dat zijn vader trots op hem is, hij hunkert naar zijn goedkeuring. Vader lijkt echter alleen oog voor zijn oudste zoon Walter te hebben, die zich heeft aangemeld bij het Vrijwilligerslegioen Nederland om te gaan vechten aan het oostfront tegen de Russen. 

„Voor Walter, die de beste van de klas was, sportief was en op vader leek - een echte vent -. was het veel makkelijker om hun vader tevreden te stellen dan voor hem, over wie de juf niet meer zei dan dat hij mooi kon zingen en zo’n lieve dromerige jongen was. Zijn vader hield niet van zingen en dromen, en of hij echt lief was, wist Maarten niet.”

Op school wordt Maarten gepest met zijn NSB-achtergrond. Door zijn klasgenoten wordt hij buitengesloten, ook zijn vriend Arthur laat hem in de steek. Als op een dag het pesten vreselijk uit de hand loopt weigert Maarten nog langer naar school te gaan. Dan krijgt hij de kans om naar de Reichsschule in Valkenburg te gaan, een kans welke hij met beide handen aangrijpt. Op deze nationaal-socialistische eliteschool worden de jongens opgeleid tot de militair en bestuurlijk leiders van het Derde Rijk. 

„Het was of de wereld Maarten eindelijk niet meer buitensloot, of de wereld eindelijk ook weer van hem was. Hij hoefde zich voor niemand te verstoppen. Hij was hier welkom. Alles ging op een bepaalde manier en daarin had hij zijn plek. Veel mooier kon het leven niet worden.”

Maarten is er onder gelijkgestemden, is er gelukkig en voelt zich uitverkoren, al heeft hij geen vermoeden van de vreselijke gebeurtenissen die elders in Nederland plaatsvinden. Wanneer de oorlog zijn einde nadert, worden Maarten en zijn klasgenoten naar het front gestuurd om hier te gaan strijden. Korte tijd later capituleert Duitsland en belandt Maarten in een voormalig concentratiekamp. Uiteindelijk wordt hij overgebracht naar een heropvoedingskamp in Nederland.

„Alles waar hij altijd in had geloofd bleek verwerpelijk te zijn. Dezelfde perverse geesten die de vernietigingskampen hadden uitgebroed, hadden zijn school bedacht. En hij, hij had het er fantastisch gevonden. Vanaf nu zou hij voor zich moeten houden wie hij was geweest.”

Wanneer hij hier geconfronteerd wordt met de werkelijkheid aan de hand van getoonde foto’s, worden zijn ogen langzaam geopend en komt hij tot het besef dat de werkelijkheid anders is dan hem thuis altijd verteld is en dat hij al die tijd geloofde in de verkeerde ideologie. Hij had geen weet van de wandaden die plaatsvonden, had hij het moeten weten, kunnen weten? 

„Ik zag de wereld door uw ogen. Het is alsof ik jaren aan een infuus heb gelegen en elke dag gif kreeg toegediend. Elke dag een druppel.”

Maarten komt tot het besef dat hij jarenlang, eerst door zijn vader, later op de Reichsschule, elke dag een druppel gif kreeg toegediend. Hij besluit de confrontatie met zijn vader aan te gaan, hij wil antwoord op die ene brandende vraag …

22-11-14

Boektrailer: Zes seconden - Danielle Bakhuis


Het verhaal:
Iemand knielt bij het lichaam en legt zijn oor bloot boven het masker. ‘Een ambulance!’ schreeuwt een jongensstem. ‘We hebben een ambulance nodig!’ Op dat moment valt mijn leven in twee stukken: er voor en er na.

Zes seconden.
Dat is precies hoe lang de Afrekening duurt: een illegaal spel waarbij het slachtoffer in elkaar wordt geschopt voor geld. Veel geld. De zestienjarige Jasmijn en haar vriendinnen besluiten mee te doen, maar de gevolgen blijken groter dan ze ooit had kunnen voorzien. Wie kan je vertrouwen als je niemand niet meer kunt vertrouwen?


Bron: Danielle Bakhuis

21-11-14

Recensie: De offerschalen van Satan - Robert Thomson

Titel: De offerschalen van Satan
Auteur: Robert Thomson
Genre: Roman
ISBN: 9789491472664
250 pagina's | Booklight | september 2014

Robert Thomson:
Robert Thomson, romanschrijver vanaf 2009, heeft een eigen, soms rebelse kijk op het leven. Het uitwerken van de karakters van en de gebeurtenissen rond zijn personages, waarbij la condition humaine een prominente rol vervult, vindt hij de essentie van een goede roman. 

Het verhaal:
De frivole en onbezonnen Paula van Laken valt tot ieders verbazing voor de onbeholpen charmes van advocaat Marcel Aalbers. Hij komt uit een streng gereformeerd milieu, maar dat vergeeft ze hem. Eenmaal getrouwd ontdekt ze pas wat zijn opvoeding bij hem losmaakt. Paula wordt het doelwit van zijn opgekropte frustraties. In een driftaanval slaat hij haar het ziekenhuis in. In de twee jaar dat Marcel zijn straf uitzit probeert Paula met hulp van hartsvriendin Jolijn haar leven weer op de rit te krijgen. Mannen heeft ze afgezworen en kinderen krijgen is door de mishandelingen voorgoed van de baan. Dan ontmoet ze de steenrijke Jack. Voorzichtig durft ze weer van het leven te genieten. Maar het noodlot slaat opnieuw toe, heftiger dan ze ooit had verwacht.

Mijn mening:

„Als ik ooit getrouwd ben wil ik veel kinderen, minstens vier. Ik fantaseer er vaak over. Een man die gek op me is, met een goeie baan, waardoor ik me helemaal op de kinderen kan storten en leuke dingen met ze kan doen. Dat is mijn droom.”

Een beklemmend en meeslepend verhaal welke onder de huid van de lezer gaat zitten en deze niet meer loslaat. Het verhaal laat zich lezen als een thriller en roept een rollercoaster van emoties bij de lezer op, mede door de levensechte beschrijving van personages en de beeldende schrijfwijze van de auteur. Meteen vanaf het begin word ik gegrepen door het verhaal en wil ik maar één ding; doorlezen, weten hoe het Paula zal vergaan, zal ze ooit het geluk mogen kennen? Er gebeurt veel in het verhaal, gebeurtenissen stapelen zich op. Op het moment dat je als lezer denkt nu komt er een moment van rust, even adem kunnen halen, slaat het noodlot opnieuw hard toe. Sommige fragmenten zijn schokkend, zoals de beschrijvingen van het huiselijk geweld door Marcel gericht tegen Paula. Andere fragmenten ontroeren mij diep, leidend tot een brok in mijn keel en een traan in mijn ogen. Zoals de beschrijving van het afscheid van Carla van haar zoontje Peter, de dag voordat ze zal sterven. Nadat het verhaal gelezen is zit ik even stil voor me uit te staren, onder de indruk en verbouwereerd over hetgeen ik zojuist gelezen heb…

„Op zijn gezicht verschijnt een vreemde trek. Hij spant zijn voorhoofd, zijn ogen vermorzelen me. Het is alsof ik in het gezicht van een bezetene kijk. Ik schrik me kapot. Die uitdrukking heb ik nog nooit eerder bij hem gezien. Het lijkt wel of er een boze geest in hem is gevaren. In niets herken ik de rustige, vriendelijke Marcel.”

Paula van Laken krijgt een relatie met advocaat Marcel Aalbers. Marcel komt uit een streng gereformeerd milieu en heeft een andere opvoeding genoten dan Paula. Paula hoopt dat ze naar elkaar toe zullen groeien en Marcel wat losser zal worden naarmate ze elkaar langer kennen. Na hun huwelijk ontpopt Marcel zich al snel als een streng gelovige echtgenoot, levend naar de regels van de bijbel. Marcel blijkt twee gezichten te hebben, op het oog een voorkomende, vriendelijke en rustige man, maar onder dit oppervlakte schuilt een gewelddadig en gefrustreerd persoon. Door middel van vernedering, mishandeling en verkrachting dwingt hij Paula te leven volgens zijn interpretatie van deze regels. „Alles in me is dood. Alleen mijn lijf hoeft nog maar te sterven.” Hij wordt steeds gewelddadiger totdat het op een dag gruwelijk uit de hand loopt en Paula in het ziekenhuis beland. 

„Deze keer overleef ik het niet flitst door mij heen. Het begint te suizen in mijn hoofd. Langzaam valt het geluid om mij heen weg. Binnenin voelt ik iets knappen, tegelijkertijd voel ik een scherpe steek in mijn onderbuik, alsof er een mes in gestoken wordt. Dan gaat het licht uit.”

Marcel krijgt een gevangenisstraf van twee jaar opgelegd voor poging tot doodslag. Hij moet zich daarnaast verplicht onder psychiatrische behandeling stellen. Getekend voor het leven probeert Paula met behulp van hartsvriendin Jolijn haar leven weer op te pakken. Wanneer ze een relatie krijgt met Jack lijkt het geluk Paula weer toe te lachen. „Bij Jack kan ik mezelf zijn. Hij accepteert mij zoals ik ben.” Maar dan slaat het noodlot opnieuw hard toe en lijkt het verleden haar in te halen…

„Geluk is niet voor mij, het wordt sadistisch als een stuk vlees voor m’n neus gehouden, ik mag eraan ruiken, meer niet, en als ik door de geur bedwelmd, het met beide handen wil beetpakken, wordt het weggehaald. Niet voor jou Paula van Laken, niet voor jou.”

18-11-14

Recensie: Alibi - Martine Kamphuis

Titel: Alibi
Auteur: Martine Kamphuis
Genre: Thriller
ISBN: 9789461091321
330 pagina's | De Crime Compagny | oktober 2014


Martine Kamphuis:
Martine Kamphuis werkt als psychiater en heeft zich gespecialiseerd in de behandeling van mensen met gedragsstoornissen. Martine Kamphuis publiceerde eerder vier thrillers voor volwassenen: Vrij, Ex, Kift en Ziek. Daarnaast schrijft Martine spannende verhalen voor de jeugd, waaronder Zwemmen en Mist. Met twee van haar jeugdboeken Roken is dodelijk en Niet geschoten is altijd mis won Martine in 2007 en 2009 de John Flandersprijs. 

Het verhaal:
Tijdens een ontgroeningskamp wordt het levenloze lichaam van Belle op een verlaten dijkje gevonden. Als psychologe Wynona Post, oftewel WP, haar cliënte Josje hierover hoort vertellen, wordt ze gegrepen door het mysterieuze verhaal. WP vermoedt dat de dood van Belle geen natuurlijke dood was. In haar zoektocht naar de waarheid negeert ze grenzen en brengt daarbij ook haar eigen leven in gevaar…

Mijn mening:

Bewegingloos lig ik in de modder. Mijn lichaam mist de kracht om overeind te komen, mijn geest is verlamd door paniek. Er kraakt iets, vlakbij, zachtjes, alsof iemand probeert geen geluid te maken. Een voet komt uit de struiken tevoorschijn, een tweede volgt. De paniek begint te zakken, ik weet van wie deze schoenen zijn.”

Het verhaal is geschreven in een prettige schrijfstijl en laat zich dan ook vlot lezen. Het thriller aspect in het verhaal vind ik aan de magere kant; al vrij snel is voor mij duidelijk wie de dader moet zijn. Hierdoor levert het verhaal aan spanning in. Even word ik op het verkeerde been gezet maar op het einde van het verhaal blijkt dat ik het toch goed gezien had. In Alibi handelt het dan ook niet zo zeer om de vraag wie was het, maar eerder om de vraag wat was zijn of haar beweegreden? Het psychologische element voert overduidelijk de boventoon en maakt het verhaal boeiend en meeslepend. De auteur is werkzaam als psychiater, dit is merkbaar in het verhaal, ze weet waarover ze schrijft. De personages, en met name hoofdpersoon Wynona Post (WP), worden goed uitgediept. Hoofdpersonage WP wordt levensecht neergezet, met al haar fouten, onzekerheden en gebreken. 

„Ze kon het niemand vertellen. Ze zou haar onrust alleen moeten dragen. Het enige wat ze kon doen, was doorgaan met haar speurwerk, tot ze genoeg bewijzen had verzameld om de politie zover te krijgen dat ze tot een arrestatie voeging.”

Wynona Post (WP) is psychologe in opleiding. Josje Engelkens heeft hulp bij WP gezocht omdat ze nare dingen had meegemaakt en daar last van bleef houden. Ze had concentratieproblemen en terugkerende nachtmerries. Josje vertelt WP over de vondst van Belle’s levenloze lichaam op een verlaten dijkje tijdens het ontgroeningskamp van hun studentenvereniging Metamorphoseon. WP raakt geïntrigeerd door dit verhaal. Was het een ongeluk, zelfmoord of moord? 

„Misschien had meneer van Eck gelijk over zijn dochter. Zelfmoord paste niet bij wie Belle was. Maar als het geen zelfmoord was, wat was er dan wel gebeurd op dat donkere dijkje?” 

WP’s collega Joachim doet onderzoek naar ontgroeningspraktijken bij studentenverenigingen en de invloed hiervan op studenten. Hij vraagt WP mee te doen met het onderzoek. WP wil daarnaast de waarheid zien te achterhalen over Belle’s dood. In haar zoektocht naar de waarheid overschrijdt WP grenzen en brengt daarbij ook haar eigen leven in gevaar...

„(..)Haar heup raakte de straatstenen, haar hoofd schuurde langs de muur. Vaag had ze het idee dat er iemand bij haar was en ze hoopte dat die haar op zou vangen. Dat gebeurde niet, ze kwam met haar gezicht op de harde, koude straatstenen terecht, ze voelde een scherpe pijn in haar wang en daarna was er niets meer.”

16-11-14

Boektrailer: Ik kom terug - Adriaan van Dis


De blonde dochter van een West-Brabantse herenboer trouwt tot ontzetting van haar streng-protestantse familie met een bruine officier bij het koloniale leger en vertrekt met hem naar Nederlands-Indië. Ze maakt daar kennis met de bittere en duistere kanten van de kolonie. Na de oorlog, die ze met haar drie dochters in het jappenkamp heeft doorgebracht, hoort ze dat haar echtgenoot is onthoofd. Berooid, en zwanger van een zoon die in zonde is verwekt door een nieuwe man, keert ze terug naar Nederland. Daar houdt ze een huishouden draaiend, paait haar rijke familie, levert zich over aan esoterische zaken, stekt geraniums bij volle maan en lapt haar man op in zijn toenemende waanzin. Na een lang leven van kilte, zwijgen en buitensluiten begint ze tegen haar zoon, een romanschrijver, opeens over vroeger en over zichzelf. Hij mag haar biograaf worden, maar ze tart hem met leugens en halve waarheden. Hij zoekt zich een weg tussen grootspraak over tropische avonturen en, na een nachtmerrie, een enkele zin over het kamp, tussen levende palingen stropen met vader en eenzaam opgroeien zonder moeder, tussen het najagen van geld en grond, en lessen over onthechting en reïncarnatie. Langzaam takelt ze af, richting de honderd, en verschuift de macht van moeder naar zoon, met als inzet een zachte dood.


Bron: Uitgeverij Atlas Contact

15-11-14

Parkinson: van 28 tabletten naar DBS - Jan Mulders

Op 39-jarige leeftijd werd bij Jan Mulders (1959) de ziekte van Parkinson vastgesteld. In zijn boek 'Parkinson: van 28 tabletten naar DBS. Leven met Parkinson voor en na Deep Brain Stimulation' vertelt Mulders het verhaal over zijn ziekte en de impact ervan op zijn leven en zijn werk. Na jarenlang pillen slikken komt de kwaliteit van leven steeds meer in het gedrang. Dan krijgt Mulders de kans om in Antwerpen een Deep Brain Stimulation-operatie te ondergaan. Hierbij worden elektroden in de hersenen aangebracht. Deze nieuwe technologie helpt de symptomen van Parkinson te bestrijden. De auteur neemt de lezer mee in zijn bijzondere ervaringen voor, tijdens en na de operatie.

Tralies - Freddie Scheltema

Het leek niet direct het meest voor de hand liggende beroep voor Freddy Scheltema, toen hij zich in de jaren tachtig in het Verenigingsgebouw in Veenhuizen meldde als aankomend gevangenbewaarder, samen met tweehonderd anderen. Het eerste wat hij hoorde was: 'Vijfenzeventig procent van wat hier zit heeft te lang haar' en dat gold ook voor hem. Maar hij sloeg zich door de opleiding heen en werd al op zijn eerste werkdag geconfronteerd met een gedetineerde die zijn onzichtbare diamanten kwijt was, waarna Freddy hem hielp met zoeken. Dit verhaal typeert niet alleen de populatie waar hij mee te maken krijgt, maar ook de manier waarop hij er mee omgaat. Freddy vraagt de gedetineerden naar hun verhalen en vertelt ze boeiend en smakelijk in dit boek. Want elke cel heeft zijn verhaal. Soms triest, soms confronterend maar ook hilarisch.

14-11-14

Recensie: Opname - Sigrid Landman

Titel: Opname
Auteur: Sigrid Landman
Recensie: Thea
Genre: (autobiografische) Roman
ISBN: 9789490352370
200 pagina's | Schrijverij Mooi Mens | oktober 2014

Sigrid Landman:
Sigrid Landman (1968) debuteerde succesvol met Moederen met autisme (2009). Ze geeft lezingen en haar boeken zijn een must voor iedereen die te maken heeft met Autisme Spectrum Stoornis.

Het verhaal:
Na de geboorte van haar dochter Jasmijn wordt Merel opgenomen op de PAAZ. Ze wordt volgestopt met medicatie en heeft het gevoel dat het personeel geen tijd heeft om met haar te praten. De psychiater heeft zijn diagnose postpartum depressie snel gesteld. Ze probeert hem duidelijk te maken dat ze zich geen raad weet met de baby. Waar andere moeders van nature hun kind aanvoelen, tast zij in het duister. Gedurende haar opname komt Merel er steeds meer achter dat het ondoenlijk is om goed voor Jasmijn te zorgen. Ze maakt schema's om de verzorging in kaart te brengen, haar psychiater constateert een dwangneurose. Hij instrueert de verpleegkundigen om niet in te gaan op haar vragen. Als haar ontslag bekend wordt gemaakt is ze bang dat ze het thuis niet gaat redden. Ondanks een laatste wanhoopsdaad wordt ze naar huis gestuurd. 

Recensie:

„Al jaren verlangde ik naar een baby. Wat was ik blij toen die droom uitkwam en Jasmijn gezond bleek te zijn. Maar toen ik even niet keek werd mijn droom vertrapt en veranderde hij in een nachtmerrie. En net als de schilderes in het verhaal weet ik niet wie of wat de droom heeft stukgemaakt. Nu zit ik hier met de scherven.”

Een aangrijpend en schrijnend verhaal, het verhaal over Merel en hoe de roze wolk kort na de geboorte van haar dochtertje Jasmijn verandert in een donkere donderwolk. Het verhaal is indringend, als lezer voel je Merel’s wanhoop, haar angsten, haar twijfels, haar worsteling. Het verhaal raakt me diep, ik kan niet anders dan meeleven met Merel en hopen dat ze de juiste hulp zal krijgen…

„Ik voel hoe ik de controle over mijn gedachten verlies. Zodra ik haar aanraak begint het kokhalzen. Tranen lopen over mijn wangen. Ik voel me zo ziek en ineens besef ik het: ik heb een afkeer van mijn eigen kind. Ik kan haar niet meer om me heen verdragen.”

Zodra Merel haar dochtertje voedt wordt ze overvallen door paniek en krijgt ze aandrang tot kokhalzen. Wat is er met haar aan de hand, waarom kan ze niet genieten van Jasmijn? Waarom voelt haar dochtertje als een vreemde voor haar? In haar hoofd heerst chaos, ze dreigt de controle over alles te verliezen. 

„Ik wil niet dat dit gebeurt, ben iedereen tot last, een moeder die haar kind aan haar lot overlaat. Maar ik ben zo oneindig moe en in de war, ik kan gewoon niet verder. Het is onverantwoord om in deze toestand zelf voor Jasmijn te zorgen. Waar is het in vredesnaam misgegaan?”

Merel wordt opgenomen op een PAAZ afdeling maar krijgt hier niet de hulp waar ze zo naar verlangd. Ze vindt er geen gehoor voor haar schreeuw om hulp, de leiding concludeert zonder grondig onderzoek, leidend tot een verkeerde diagnose. Merel krijgt medicatie voorgeschreven die meer kwaad dan goed doen. 

„(..)Nu is er alleen die grote chaos. Ik ben bang en voel me niet veilig meer. Ik weet niet wat ik wanneer met haar moet doen omdat ik Jasmijn niet begrijp. Ik weet niet waarom ze huilt, zie niet wat ze nodig heeft en denk dat ik beter geen moeder had kunnen zijn. Er is geen klik. Ze kon net zo goed een pop zijn. Ik wil ontsnappen, want ik kan niet moederen en heb het gevoel dat het krijgen van een baby de grootste vergissing van mijn leven is. Ik kan geen contact met haar krijgen. Ze lijkt een vreemde voor me en ik ben een vreemde voor mezelf. Ik ken mezelf niet meer terug.”

Tijdens Merels verblijf op de PAAZ wordt Jasmijn opgevangen door haar ouders, Merel gaat in de weekenden naar haar ouders om voor Jasmijn te zorgen. Stapsgewijs komt Jasmijn naar de PAAZ afdeling bij Merel. In eerste instantie verblijft ze er op de kinderafdeling, waarbij de zorgmomenten voor Merel verder worden uitgebouwd. Uiteindelijk krijgt Jasmijn een bedje op Merels kamer en gaat ze fulltime voor haar zorgen. Merel weet zich geen raad met de opvoeding van Jasmijn, ze zit vol twijfels en angsten maar kan bij niemand terecht. Dwanggedachten beheersen haar leven. De leiding vindt dat ze het goed doet maar heeft geen oog voor de strijd welke Merel van binnen voert. 

„Ik kan niet ontkomen aan de gedachte dat het krijgen van Jasmijn een grote vergissing is geweest. Nu zit ik opgescheept met een baby die ik niet begrijp. Een kind waar ik niet voor kan zorgen, dat alleen maar beschadigt raakt door de fouten die ik maak. Haar wegdoen of aan iemand anders geven kan ook niet. Dus zit ik reddeloos in de val, verloren. Op een goede dag zal Wout me naar huis sturen, dan is er nog niets veranderd. Dan nog zal ik Jasmijn niet begrijpen, haar non-verbale communicatie niet oppikken. Kon ik maar terug naar de tijd vóór haar geboorte. Waarom kan ik niet gewoon van mijn baby genieten en stop ik niet met deze aanstellerij? Kan ik niet wakker worden uit deze nachtmerrie waarin we terecht zijn gekomen?”

De fragmenten over de gang van zaken op de PAAZ en de wijze waarop men er met de patiënten omgaat, leiden bij de lezer tot verbijstering en verontwaardiging. De leiding was in de tijd van Merel’s opname nog onkundig van de problematiek waaraan Merel lijdt, maar de wijze waarop ze de patiënten bejegenen is onbegrijpelijk. 

„Als ik het niet dacht. Altijd bezig met aandacht vragen, die Paulien. Conny loopt op haar toe en geeft haar een trap in de zij: Stel je niet aan. Opstaan en meekomen. Ook Johan begint aan haar te sjorren. Samen met Conny scheldt hij op de vrouw die weerloos op de grond ligt.”

Alles wordt in gang gezet voor het naderende ontslag van Merel. Enkele vrouwen uit de kerk zullen haar elk een dagdeel per week komen helpen. Daarnaast zal ze hulp krijgen van gespecialiseerde thuiszorg gedurende anderhalf uur per dag. Speltherapeute Wendy helpt Merel om door middel van spel contact te maken met Jasmijn. Wendy legt haar uit wat ze wanneer kan doen en stelt samen met Merel een schema op. Dit schema zorgt voor rust en structuur bij Merel, haar dwanggedachten zijn voor even verdwenen.

„Jasmijn en ik komen naar huis en dan gaan we het met zijn drieën doen, samen als gezin. Deze donkere tijd komt nooit meer terug. Nu is het tijd voor het geluk waar we voor we zwanger werden van droomden. Later zal ik vaak aan deze woorden terugdenken. Hoe naïef kun je zijn. Of is de wens ook in dit geval de vader van de gedachte?”

Omdat Jasmijn nu volledig op de afdeling verblijft valt de speltherapie van Wendy weg. De dwanggedachten van Merel keren in volle vaart terug. „Ik zie aan Jasmijns manier van reageren niet de dingen die anderen wel zien. De reactie van mijn baby op pijn, honger, kou en blijdschap wordt door mij niet gezien. Ik heb die schema’s hard nodig, omdat ik een elementair stukje mis. Niemand die dat onderkent. Zelfs Wendy in al deskundigheid begrijpt dit niet. Ik voel me eenzamer dan ooit.” 

Na drie maanden zal Merel ontslagen worden van haar verblijf op de PAAZ. „Haarscherp besef ik dat er straks precies hetzelfde gaat gebeuren als op de dag voordat ik naar de PAAZ ging. Dan zal ik niet opgenomen worden, maar moet ik het alleen zien te redden. Mijn probleem is niet opgelost. Ik voel geen klik met Jasmijn, ze blijft een vreemde voor me. Ik ben bang haar aan te raken en het allemaal verkeerd te doen. Mensen zien mij Jasmijn op de goede manier verzorgen en concluderen dat het perfect gaat.”

Wanneer de dag van het ontslag daar is raakt Merel in paniek, ze kan niet naar huis, ze is er nog niet klaar voor. Merel doet een wanhoopsdaad. Haar ontslag wordt met een week uitgesteld. Dan moet er een oplossing geregeld zijn, langer kan ze niet op de PAAZ verblijven. ‚Ik voorzie alleen maar rampen, de toekomst is één zwart gat. Mijn grootste vijand is de tijd, die meedogenloos doortikt naar het moment waarop ik haar fulltime zal verzorgen en daarin zal falen.”

Haar man Guido zal twee weken onbetaald verlof krijgen. Na dit verlof zullen de vrouwen van de kerk Merel bijstaan. Ook wordt er gespecialiseerde thuiszorg geregeld. Niets staat haar ontslag nog in de weg.

„Ik ben er niet rouwig om dat ik weg moet. Elke stap dichter naar de deur is een stap dichter naar de vrijheid. Een onzekere vrijheid, vol obstakels. Toch, als Guido naar me lacht en alle muizenissen uit mijn hoofd kust, besluit ik dat het gaat lukken. Ik moet gewoon wat meer vertrouwen hebben.”

„Het leven is goed. We gaan naar huis. Ik ben er klaar voor.”

In het nawoord van de auteur lezen we in het kort hoe het haar vergaan is toen ze met Jasmijn weer naar huis kwam. Meer hierover kunnen we in haar debuut Moederen met Autisme lezen. Ook wordt er na onderzoek de juiste diagnose gesteld. Eindelijk wordt voor haar duidelijk waarom ze Jasmijn niet kon begrijpen, puzzelstukjes vallen op zijn plek...

13-11-14

Ei - Anna Drijver


Wanneer Leyla voor een gangbare controle een echo laat maken in het ziekenhuis ziet haar gynaecoloog een vlekje bij een van haar eileiders. Een grijs vlekje dat daar niet hoort, maar dat heel eenvoudig te verwijderen is. Een standaardprocedure, niets waar ze zich zorgen over hoeft te maken. Haar gynaecoloog doet deze ingreep al jaren. Nog nooit heeft hij een fout gemaakt. Nog nooit. 

Kom hier dat ik u kus - Griet op de Beeck

Kom hier dat ik u kus is een roman over Mona, als kind, als vierentwintigjarige, en als vijfendertigjarige. Een verhaal over waarom we worden wie we zijn, geschreven met humor, scherpte en veel schaamteloze eerlijkheid. Over ouders en kinderen. Over kapotte mensen en hoe zij ongewild anderen ook kapotmaken. Over waar verantwoordelijkheid eindigt en schuld begint. Over geheimen en eenzaamheid. Over ziekte en zwijgen. Over de gevaren van sterk zijn. Over vergeten en niet kunnen vergeten. Over jezelf durven redden. En natuurlijk ook nog over de liefde. Omdat dat alles is wat we hebben, of toch bijna.

11-11-14

Operatie 'werk Arthur de deur uit' - Arthur Gotlieb

"Ik zit in een situatie die zo absurd is, dat ik mij gedeisd houd. Vóór alles ben ik geschrokken van hoe slecht mensen kunnen zijn. Mijn verontwaardiging probeer ik te bedwingen. Als je toegeeft aan je boosheid, ga je lijken op datgene waartegen je vecht."

Jarenlang werkt Arthur Gotlieb (1963) met veel plezier bij de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa), de toezichthouder die de besteding van 90 miljard euro in de zorg bewaakt. Een toegewijde en zorgvuldige ambtenaar, maar ook een begaafd fotograaf en pianospeler. Een intelligente, gevoelige man met een scherp observatievermogen. De cultuur op zijn werk verandert. Hij voelt zich niet meer gewaardeerd. Sterker, hij wordt genegeerd, tegengewerkt en buitengesloten. Ze willen hem kwijt, is zijn stellige overtuiging. Arthur besluit zich te verzetten. In een uniek, uitgebreid en minutieus onderbouwd bezwaarschrift tegen zijn beoordeling legt hij op overtuigende wijze de schokkende acties van zijn managers vast. Hij wordt een klokkenluider tegen wil en dank. Begin 2014 pleegt Arthur zelfmoord. Met zijn verhaal staat Arthur symbool voor de ongewenste werknemer van vandaag.

Al Qaida undercover - Morten Storm

Morten Storm is ruim twee meter lang en heeft rood haar. De Deen ziet er niet uit als jihadist. Als tiener was hij meer geïnteresseerd in motorrijden en ruziemaken dan in het geloof. Tot tijdens een verblijf in de gevangenis de profeet Mohammed op zijn pad kwam. Zo begon een transformatie die hem tien jaar later naar Jemen bracht, waar hij bevriend raakte met een van de beruchtste Al Qaidaleiders ooit. Maar Storm zag in deze extremistische omgeving het ware gevaar van de jihad, keerde de terroristen de rug toe en werd geheim agent voor de Deense inlichtingendienst, de Amerikaanse CIA en de Britse MI6.

Voor Emma - Tony Reynders

14 maart 2012. Het hele land ontwaakt met vreselijk nieuws: een Belgische schoolbus op de terugweg van sneeuwklassen in het Zwitserse Saint-Luc is frontaal gebotst tegen de wand van een tunnel in Sierre. Iedereen beseft meteen dat de situatie ernstig is, maar in de loop van de dag wordt de omvang van de ramp pas echt pijnlijk duidelijk. Twee scholen, Lommel en Heverlee. 28 doden, 6 volwassenen en 22 kinderen. Een oorzaak is niet bekend. Diezelfde ochtend krijgt Tony Reynders het telefoontje dat zijn leven verandert. Emma, zijn dochter van 12, zat op de bus in kwestie. Halsoverkop vertrekt hij naar Lommel, maar daar is er over Emma geen nieuws. Even later stapt hij samen met 115 andere ouders en familieleden op een vliegtuig naar Zwitserland, waar hij 's avonds, na lange bange uren, te horen krijgt dat zijn dochter tot `groep 28 behoort. Zijn wereld stort in. Dit boek schetst het volledige verhaal van de busramp van Sierre, vanaf het ogenblik dat die verschrikkelijke telefoon overging, over de afreis van de ouders naar Zwitserland, tot de nasleep van de ramp, die tot vandaag nog diepe sporen nalaat.

10-11-14

Recensie: Dan is de stad stil - Bert Vondeling

Titel: Dan is de stad stil
Auteur: Bert Vondeling
Genre: Waargebeurd: gezondheid
ISBN: 9789491773204
122 pagina's | Uitgeverij Palmslag | oktober 2014

Bert Vondeling:
Dynie Schuurman en Bert Vondeling – beiden vijftigers – zijn in 2006 getrouwd en wonen in Apeldoorn. Elk hebben zij twee kinderen uit een eerder huwelijk. Inmiddels zijn ze trotse oma en opa van vier kleinkinderen. Dynie werkt als beleidsmedewerker bij een centrum voor kinder- en jeugdpsychiatrie. Na zijn docentenopleiding was Bert als secretaris en roostermaker werkzaam bij ROC’s. Daarnaast werkte hij als zelfstandig hypnotherapeut. Nu werkt hij vanuit huis voor zijn tekstbureau.

Het verhaal:
Op 15 maart 2013 werd Dynie Schuurman op een rotonde aangereden door een zware vrachtwagen. Een ongeluk dat uiteindelijk haar beide benen kostte. Bert Vondeling, haar man, stuurde een jaar lang e-mails aan familie,collega's en vrienden om iedereen op de hoogte te houden. In het begin dagelijks, later - 'toen de storm wat ging luwen' - met grotere tussenpozen.Al deze mails, aangevuld met enkele 'klaagzangen' die Bert voor zichzelf schreef, vertellen het verhaal van het bewogen jaar na de rampzalige gebeurtenis. Veel pijn en verdriet, de operaties, hard werken aan herstel en revalidatie.

En toch, ondanks het verhaal over het onherstelbare verlies van Dynie's benen, is Dan is de stad stil een positief, hoopvol en inspirerend boek. Tussen de kieren van rouw en verdriet vonden Bert en Dynie ruimte voor blijdschap en genieten. Genieten van elkaar en van de dingen die zomaar om je heen gebeuren. Blijdschap om de stapjes vooruit (soms letterlijk) en om de mooie dingen in het leven. Geen lichtpuntje zagen ze over het hoofd; zoals planten die zich platgeslagen door de storm weer oprichten. Dan is de stad stil is dan ook letterlijk en figuurlijk een boek over vallen en opstaan!

Mijn mening:

„In het geluid van een optrekkende vrachtwagen, een gillende vrouw en krakende botten vermengen zich het lot van Dynie en Gijs. Dan is de stad stil, de mensen versteend.”

Een aangrijpend en indrukwekkend verhaal, het verhaal over Dynie en Bert. Bewonderenswaardig ook te lezen hoe zij omgaan met de gevolgen van het zware ongeluk welke Dynie overkwam, de kracht die ze samen hebben om door te gaan, hoe ze oog blijven houden voor de natuur, de mensen om hen heen en hoe ze het leven blijven omarmen. Het verhaal raakt me diep en regelmatig moet ik even slikken bij hetgeen ik lees; de strijd die Dynie moet voeren om verder te kunnen, het verdriet om wat er niet meer is. Het boek beslaat het eerste jaar na het ongeluk en is een weerslag van emails welke Bert naar familie, vrienden en collega’s stuurde. Het gaf Bert de gelegenheid de gebeurtenissen van zich af te schrijven en te verwerken. Juist deze vorm van vertelling maakt dat het verhaal binnenkomt bij de lezer en deze niet onberoerd zal laten.

09-11-14

Boektrailer: Shock - Mel Wallis de Vries


Het verhaal:
Stel je voor: je beste vriendin verdwijnt na een schoolfeest. Alleen haar fiets en haar bebloede jas worden gevonden. Je wordt verscheurd door verdriet, maar ook door angst. Wat is er die avond met haar gebeurd? Pas na maanden lukt het je om je leven weer op te pakken. Maar dan keert de moordenaar terug. En dit keer komt hij voor jou. Kun je nog vluchten? Of is het te laat? De waarheid blijkt nog gruwelijker dan je had gevreesd.
Binnenkort recensie



Bron: melwallisdevries

08-11-14

Lekker brood zonder gluten - Jessica Frej & Maria Blohm

Wie houdt er niet van een heerlijk verse boterham of een knapperig, luchtig broodje? Brood is niet weg te denken uit ons dagelijks leven... maar voor mensen met een glutenintolerantie is dit kleine pleziertje lang niet vanzelfsprekend. In dit boek vind je recepten voor zacht en lang houdbaar glutenvrij brood waar iedereen van kan genieten. Glutenvrij boekweitmeel, maismeel en rozenbottelpoeder bieden veel nieuwe mogelijkheden voor mensen met coeliakie die zich jarenlang met saai brood tevreden hebben moeten stellen - en voor nieuwsgierige thuisbakkers die graag iets nieuws willen proberen. Cranberrybrood, maisbroodjes, dillebrood, een ovenverse baguette... stuk voor stuk glutenvrij en boordevol smaak!

100% suikervrij voor diabetici - Carola van Bemmelen

In 100 % suikervrij voor diabetici beschrijft Carola van Bemmelen hoe diabetes ontstaat, wat er in het lichaam van een diabeet gebeurt en welke rol voeding speelt bij het verminderen en voorkomen van diabetes. Ze geeft voeding- en leefstijladvies en laat zien dat suikerbewust leven niet alleen goed mogelijk is, maar dat het de manier is om je bloedsuikerspiegel in balans te brengen en je gezondheid terug te winnen.

07-11-14

Recensie: Alea - Ria Schopman

Titel: Alea
Auteur: Ria Schopman
Genre: Roman
Recensie: Thea
ISBN: 9789078905721
194 pagina's | Uitgeverij De Brouwerij | maart 2014

Ria Schopman:
Ria Schopman (1961) werkte eind jaren tachtig in Spanje en Mexico als Manager Entertainment voor Spaanse hotelketens. Zij bedacht en produceerde thema-avonden, waarbij ze zelf de presentatie voor haar rekening nam. Een droevige persoonlijke gebeurtenis deed echter een nieuw verhaal ontwaken en resulteerde in haar debuutroman: Alea. Ria is getrouwd en woont met haar man en zoon in Den Haag. Naast lezen en schrijven, is zwemmen met wilde dolfijnen haar grote passie.

Het verhaal:
Als Odiel na haar moeder en broer ook nog haar vader verliest, besluit ze haar jachtig bestaan te verruilen voor een periode van bezinning op een dunbevolkt Schots eiland. Zij hoopt dat de stilte haar zal helpen de inzichten waar ze naar op zoek is te vinden. Haar vlucht neemt een verrassende wending als zij daar de verhalen hoort over Alea, een meisje dat al jarenlang door haar moeder opgesloten zou zijn. De dorpelingen zijn er van overtuigd dat Alea alleen in haar moeders hoofd bestaat. Vastbesloten gaat Odiel echter op onderzoek uit. Dan blijkt dat voor mensen die het verleden niet kunnen laten rusten, op dit eiland het gevaar voortdurend op de loer ligt. 

Recensie:
„Waarom heeft alles een grens, komt er aan alles een eind? Haar weigering de eindigheid van het leven te accepteren, maakt haar tot de cipier van haar eigen gevangenis. Ze wordt gekweld door een doodsangst die altijd op de loer ligt. Een voortdurende dreiging die haar belet ten volle te genieten van al het geluk en succes dat haar ten deel is gevallen. (..)allemaal bedekt door een sluier van vrees die haar influistert dat dit alles in één klap voorbij kan zijn.”

Een bijzonder, meeslepend en boeiend verhaal, het verhaal van Odiel en Alea. Een verhaal beneveld met mystiek en spiritualiteit. Lange tijd speelt bij de lezer de vraag; wie is Alea, is zij een mens van vlees en bloed of bestaat zij alleen in de gedachten van de mens? Het verhaal is indrukwekkend, heeft diepgang en een verborgen diepere laag in zich. Het neemt de lezer mee op reis naar inzichten, levenslessen en de zin van het leven. Het duurt dan ook niet lang of ik raak in de ban van het verhaal en word meegevoerd naar de wereld van Odiel  en Alea op het eiland Hoy... 

„Hoe aantrekkelijk het haar ook had geleken haar vader te vergezellen om een kijkje achter de hemelpoort te nemen, nu wil ze niets liever dan aarden. Ze wil het zand tussen haar tenen voelen, het gras onder haar voeten voelen kietelen. Mediteren om haar lichaam bewust te voelen, niet om eruit te ontsnappen. Haar lichaam is het instrument waarmee ze het verdriet gaat overwinnen. Met muziek als medicatie.”

Als Odiel na haar moeder en broer Tommie ook nog haar vader verliest,  vertrekt zij naar het kleine dunbevolkte Orkney eiland Hoy, in de hoop in de stilte aldaar de rust en inzichten te vinden waarnaar ze zo op zoek is. „Ik heb zoveel vragen, maar in de ruis van alledag kan ik de antwoorden niet horen.” 

Op het eiland Hoy hoort ze verhalen over Alea, een meisje dat door haar moeder opgesloten zou zijn. De eilandbewoners geloven dat Alea alleen leeft in de gedachten van de zonderlinge Debbie, zij hebben Alea in al die jaren nog nooit gezien of gehoord. Wanneer Odiel Debbie ontmoet, vertelt zij haar over haar ernstig zieke dochter die ze al haar hele leven verzorgt. Haar dochter lijdt aan een ziekte waardoor zij geen zonlicht kan verdragen, zij is een kind van het duister, een maankind. 

„En nu is Floortje terug, onder een nieuwe naam. Iemand als Debbie kan ongestoord haar gang gaan. Alle eilandbewoners verklaren haar voor gek. Niemand gelooft haar verhalen en ze hebben geen reden zich er mee te bemoeien. Niemand heeft Alea gezien. En niemand had Floortje gezien. 'Ik wist het niet' is een excuus dat nu niet meer opgaat. Ze is het aan Floortje verschuldigd uit te zoeken of Alea bestaat. Of het goed met haar gaat.”

Door een traumatische gebeurtenis in het verleden waarbij Odiel te laat kwam om Floortje te redden, voelt zij zich verplicht om de waarheid te achterhalen over Alea. Want stel je voor dat de eilandbewoners het bij het verkeerde eind hebben en Alea geen verzinsel is maar ergens door haar moeder wordt vastgehouden, er wellicht sprake is van kindermishandeling?

„Wat als Alea wel zou bestaan en haar hulp nodig heeft? Kan ze zich veroorloven zich er niet mee te bemoeien? Wat als Alea haar kans is om iets goed te maken, de kans om iemand te redden? Iets wat haar bij haar dierbaren keer op keer niet gelukt is?”

Ondanks de waarschuwingen van de eilandbewoners voor Debbie besluit Odiel op onderzoek uit te gaan. Gedurende haar zoektocht naar de waarheid over Alea komt Odiel achter geheimen van het eiland en zijn bewoners. De zoektocht blijkt ook een zoektocht naar zichzelf te zijn, Odiel komt steeds meer in contact met zichzelf. Ze vindt antwoorden en inzichten, overwint haar angsten, durft los te laten en herinneringen aan haar dierbaren toe te laten. Odiel hervindt uiteindelijk zichzelf en het leven… 

„Al deze herinneringen, al deze ervaringen, al deze verhalen die een mens verzamelt om zich vooral te onderscheiden van de rest. Maar zijn we wel afgescheiden, zijn we niet juist allemaal verbonden? Heeft dit zorgvuldig geconstrueerde bolwerk van herinneringen en toekomstverwachtingen niet als primaire doelstelling ons weg te houden van het enige moment waarop we invloed kunnen uitoefenen, namelijk het heden? Zijn we niet allemaal een deel van het eindeloze collectieve bewustzijn, een stukje wereldziel?”

06-11-14

Ringer - Juul Abbing

Ringers zus wordt verkracht door een klasgenoot als hij zelf net twaalf is. Volgens zijn vriendin Maria is hij zich met deze jongen gaan vereenzelvigen en hebben ze daarom zo vaak ruzie. Maar volgens hem wil ze gewoon niet toegeven dat ze hem bedriegt met andere mannen.

Hoeveel invloed kan een gebeurtenis waar hij niet eens bij is geweest hebben op een mens? Is het belangrijk waar iemands gedrag vandaan komt? En hoe zeker kun je eigenlijk zijn van je eigen motieven? Dat zijn de vragen waar het om draait in Ringer, de eerste roman die een gezicht geeft aan de vrienden en broers van verkrachtingsslachtoffers. Het boek is vrijwel geheel opgebouwd uit de nu eens rauwe en dan weer romantische verhalen die Maria schrijft voor en over haar minnaar. Over de besmettelijkheid van trauma’s, de werking van het geheugen en de liefde, die soms genoeg is en soms ook niet.
binnenkort recensie