31-12-14

Recensie: Zes seconden - Daniëlle Bakhuis

Titel: Zes seconden
Auteur: Daniëlle Bakhuis
Genre: Young Adult
ISBN: 9789021673196
240 pagina's | Uitgeverij Ploegsma | november 2014

Daniëlle Bakhuis:
Op haar zesentwintigste schreef Daniëlle haar eerste boek, Love & Leed, een liefdesgids voor meiden. Dat werd meteen een succes. Daarna volgden een aantal spannende romans over de liefde, maar ook een aangrijpend boek over pesten: Wat Als... Daniëlle Bakhuis is naast schrijfster ook redacteur voor CosmoGIRL!, waar ze onder andere meiden interviewt voor de real lifeverhalen. Maar het allerliefste verliest Daniëlle zich helemaal in het maken van een roman, ze is nog lang niet uitgeschreven! 

Het verhaal:
Iemand knielt bij het lichaam en houdt zijn oor boven het masker. ‘Een ambulance!’ schreeuwt een jongensstem. ‘We hebben een ambulance nodig!’  Op dat moment valt mijn leven in twee stukken: ervoor en erna.

Zes seconden. Dat is precies hoelang de Afrekening duurt: een illegaal spel waarbij een slachtoffer in elkaar wordt geschopt voor geld. Veel geld. Jasmijn en haar vriendinnen besluiten mee te doen, maar de gevolgen blijken groter dan Jasmijn ooit had kunnen voorzien. Wie kun je vertrouwen als je niemand meer kunt vertrouwen?

Mijn mening:

„Maar zes seconden is niet niets. Zes seconden is alles. In zes seconden kun je het aan- en uitmaken. Kun je iemand feliciteren en condoleren. Kun je geboren worden en doodgaan. Zes seconden is nooit niets geweest.”

Wat was het spannend. Spannend én beklemmend. Een verhaal welke onder je huid kruipt en je niet meer loslaat. We lezen het verhaal vanuit het perspectief van hoofdpersonage Jasmijn. Het verhaal roept al snel allerlei vragen op. Wie was degene die na zes seconden door bleef trappen? Wie had een kruisje op zijn of haar schoen geplaatst en waarom, is het iemand die Jasmijn kent? Zijn de mensen uit haar omgeving wel wie ze zeggen te zijn? Wie kan ze nog vertrouwen?

„Het Feest is zo geheim dat de locatie pas een paar uur van tevoren bekend wordt gemaakt. Niet voor niets is het Feest naast geheim ook exclusief: niet iedereen krijgt zomaar een Uitnodigiging. Het hoogtepunt van het Feest is De Afrekening.”

Jasmijn en haar vriendinnen Jacky, Hanna en Olivia zijn gefascineerd door hét Feest. Een exclusief en mysterieus feest, gehouden op een geheime locatie, waarvoor je uitgenodigd moet worden. Op dit feest wordt het spel De Afrekening gehouden: om middernacht melden zich tien vrijwilligers. Ze gaan in een vierkant staan en gooien om beurten net zo lang geld op de grond tot één persoon voor het geld gaat. Als iemand dat doet, heeft hij of zij zes seconden om zoveel mogelijk geld op te rapen, terwijl deze persoon door de rest van de groep in elkaar wordt getrapt. Na zes seconden is De Afrekening voorbij en wordt het overgebleven geld onder de overige negen mensen verdeeld en gaat het Feest weer verder.

„De ongeschreven regel werd al snel dat het weigeren van een opdracht verboden was. Want wat waren nou zes seconden van je leven? Als je iets nog niet eens zes seconden durfde, was je echt een enorme loser.”

De vriendinnen hebben hun eigen mini-dare-opdrachten die precies zes seconden duren: om de beurt geven ze elkaar opdrachten die gedurende zes seconden uitgevoerd moeten worden. Een van hen filmt deze uitvoering van de opdracht en plaatst deze online. Opdrachten als op blote voeten geblinddoekt over het hondenuitlaatveldje lopen, keihard gillen tijdens een proefwerk, kikkersprongen maken in de bus, door de schoolgang lopen met groot op je voorhoofd slet geschreven hebben staan of zes seconden lang op een jalapeño peper kauwen. Onschuldige opdrachten die in het niet vallen bij hét grote spel, De Afrekening. 

„Het verhaal gaat dat ze je van tevoren screenen, al heeft niemand een idee wie die ze zijn en hoe dat screenen in zijn werk gaat. Hadden ze me de afgelopen weken in de gaten gehouden? Was ik al die tijd zonder dat ik het doorhad bekeken en afgeluisterd? Ik had me betrapt en trots tegelijkertijd gevoeld. Ik was gewogen en niet te licht bevonden. We waren getest en geslaagd. En nu hadden we zomaar opeens een Uitnodiging.”

Jacky weet een uitnodiging voor de vriendinnen voor hét Feest te bemachtigen. Van tevoren hebben ze afgesproken dat ze niet voor het geld zullen gaan. Op het Feest gelden enkele regels: geen mobieltjes, verplicht in het zwart gekleed zijn, zwarte capuchontrui, zwarte All Stars gympen, zwarte spijkerbroek, geen parfum, geen sieraden, korte ongelakte nagels en .. een hazenmasker dragen als het tijdstip daar is. Er is één belangrijke regel die nooit verbroken mag worden: Regel 1: Zwijg als het graf over het Feest. Vertellen over het Feest zal leiden tot plaatsing op de Zwarte Lijst en tot sociale uitsluiting. 

„Ik weet dat zes seconden niets voorstellen, dat er in die zes seconden niets kan gebeuren en dat dit mijn enige kans is om zes seconden iets fouts te doen zonder dat iemand dat ooit te weten komt. Ik weet dat ik -Jacky’s woorden- moet kappen me te gedragen als een dooie en moet beginnen met léven, Jas, met léééééven!”

Zonder het eigenlijk te willen belandt Jasmijn in het vierkant. „Bij elke stap die ik zet, laat ik mezelf en anderen achter: Zij Die Niet Durven. Zij Die Bang Zijn. Zij Die Altijd Wat Te Zeiken Hebben En Bang Zijn Om Te Leven.” Uit het vierkant stappen is niet meer mogelijk,  er is geen weg terug, ze zal mee moeten doen aan De Afrekening. Alle deelnemers krijgen zwarte handschoenen aangereikt. Om de beurt wordt er geld op de grond gegooid, het bedrag wordt steeds groter. Wie zal er als eerste voor het geld gaan? Wanneer dit toch nog onverwachts gebeurt, staat Jasmijn er verstijfd van angst bij te kijken, te verlamd om iets te doen. Ze voelt zich machteloos als het helemaal uit de hand loopt en een persoon na het verstrijken van de zes seconden nog steeds hard op de persoon die op de grond ligt in blijft trappen. Voor Jasmijn is het alsof ze in een nachtmerrie is beland. 

„Ik voel me vies en asociaal en ontzettend naïef. Dat ik dit niet heb zien aankomen. Wat had ik verwacht? Waarom denk ik zelf niet na? Had ik deze keer nu echt niet kunnen weigeren? Kunnen zeggen: sorry, jullie gaan je gang maar, ik hou je niet tegen, maar hier ligt mijn grens? Hoe ver wil ik eigenhandig mijn grens oprekken én mezelf nog kunnen aankijken in de spiegel? Ben ik voor altijd iemand die medeplichtig is aan het in elkaar trappen van een persoon. Ik stond erbij en ik keek ernaar. De lafbek die niet ingreep, de omstander die er niets van zei, dát ben ik.”

Terwijl iedereen door gaat met zijn of haar leven, lukt het Jasmijn niet om te doen alsof er niets aan de hand is, ze kan zich niet neerleggen bij wat er onder haar ogen gebeurde. Jasmijn wil weten wie degene was die door bleef trappen nadat de zes seconden voorbij waren. Wie was degene met het kruisje op zijn of haar schoen? Ze besluit de waarheid te achterhalen. Ook als dit betekent dat ze regel 1: Zwijg als het graf over het Feest zal moeten verbreken, met alle gevolgen van dien …

„Ik bleef schoppen omdat ik me levendiger voelde dan ooit. Ik hoorde op dat moment meer bij jullie dan jullie wisten. Ik voelde hoe mensen hun adem inhielden, toen iedereen stopte en ik doorging. Ik was de persoon over wie nog weken nagepraat zou worden. De figuur, die deed wat niemand durfde, die was ik. Eindelijk werd ik eens gezien.”

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.