26-03-15

Recensies: Up - Myrthe van der Meer

Titel: Up
Auteur: Myrthe van der Meer
Recensie: Clasien, Marjon, Nynke, Ria
Genre: Roman
ISBN: 9789044347203
352 pagina's | The House of Books | februari 2015

Myrthe van der Meer:
Myrthe van der Meer (pseudoniem, 1983) werkte als redacteur toen ze na een burn-out vijf maanden lang op een paaz opgenomen werd. Over deze ervaring schreef ze haar debuut PAAZ. Het boek werd meer dan 50.000 keer verkocht en het werd genomineerd voor de Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs. Myrthe won de Psyche Mediaprijs en de Viva400-Award. In 2013 verscheen haar tweede boek, de roman Kalf. 

Het verhaal:
'Heb ik dan nooit een normale dag gehad? Ja, de momenten tussen de depressies en dat bijna extatische gevoel van geluk in. Maar ik ben altijd op doorreis, van down naar up en weer terug. Dat die depressieve kant een probleem is snap ik, maar als nu ook alles boven de streep een probleem is... Wanneer ben ik dan géén probleem? Wanneer ben ik dan géén risico, geen belasting voor de mensen om mij heen? Wie ben ik dat ik zo mag zijn?'

Als Emma enthousiast naar het laatste gesprek met haar psychiater gaat, gebeurt er iets wat ze niet helemaal had voorzien; haar psychiater is verdwenen, de vervanger weet niets van een eindgesprek en voor het einde van de dag is ze opgenomen op de paaz; de psychiatrische afdeling van het algemeen ziekenhuis. Alweer. Aangezien deze nieuwe paazvakantie wel een vergissing moet zijn, gaat Emma in het doolhof van pillen, psychiaters en medepatiënten op zoek naar een verklaring. Want als je niet ziek bent, hoef je toch ook niet beter te worden? Als de verklaring in de vorm van een nieuwe diagnose lijkt te komen, begint ze zich echter af te vragen of ze die wel wil weten; want wat als je je eigen waarnemingen en gedachten niet meer kunt vertrouwen, en je grootste vijand niet in de buitenwereld zit, maar in je eigen hoofd?

Recensies:

Clasien:
Up blijkt het vervolg te zijn van het boek Paaz, waarin je een inkijkje krijgt in de wereld van de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis. In de hoofdrol  Emma Nieuwenhuis een 28-jarige, getalenteerde meid met de diagnose Asperger. Vorige keer was ze 5 maanden opgenomen, nu denkt ze een laatste gesprek in te gaan met haar psychiater. Ze voelt zich goed, maar schijn bedriegt. Tijdens haar opname krijgt Emma te horen dat er een tweede diagnose is gesteld die van bipolair (manisch depressief) zijn, dit verklaart waarom Emma de ene keer zwaar depressief en de volgende keer juist in een jubelstemming is. Opgenomen worden in de psychiatrie is vernederend de Walk of shame. Een belangrijk liedje voor Emma is geschreven door Simon&Garfunkel, "The sound of silene".

Een mooie zin vind ik: "Wie naar het ziekenhuis gaat, is ziek in zijn lijf. Wie naar de Paaz gaat, is ziek in zijn hoofd". Dit geeft duidelijk het verschil weer.

Na het lezen van dit verhaal, vind ik het heftig. Het boek leest vlot weg, is leuk geschreven met humor, maar je voelt de sfeer, de gevoelens en beseft "Dit kan iedereen overkomen”. Ik ben gegrepen door het verhaal en zal ook zeker deel 1, het boek PAAZ gaan lezen. Dit is geen boek wat je leest om eens lekker te gaan genieten van een romannetje. Het is een boek dat je raakt, dat je niet zomaar loslaat.


Marjon:
UP is het vervolg op PAAZ, maar beide boeken zijn heel goed los van elkaar te lezen. Toch: ga je ze allebei lezen, begin dan met PAAZ. En net als PAAZ is UP een aangrijpend boek. Het doet iets met je. Je legt het niet meer weg, je verliest je er in, je huilt, je lacht, je verbaast je en voelt afschuw. Het is er allemaal. Was PAAZ nog een boek over hoe Emma zich voelde, hoe ze alles op zich af voelde komen, haar zoektocht en die van de hulpverleners, is UP meer een rechtstreeks boek. Al gauw is de tweede diagnose (eerste = ASS, Asperger) gesteld en gaat het er vooral om dat Emma leert accepteren dat ze dat ook heeft en wordt er uitgezocht welke medicijnen werken. Daardoor is de insteek anders. Wat een aanrader, vooral voor hulpverleners!

Nynke:
Emma is de ik-persoon in UP en heeft het syndroom van Asperger. Ze is eerder opgenomen geweest op de PAAZ, de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis. Als ze op een reguliere afspraak verschijnt bij de psychiater neemt hij haar meteen op, omdat ze suïcideplannen heeft en hij het vermoeden heeft dat ze manisch is. In het boek maak je vooral het gevoel van falen mee dat Emma heeft, omdat ze weer op de PAAZ belandt is en vervolgens het verwerkingsproces van een nieuwe diagnose. Dit wordt heel mooi omschreven. Emma vindt het vooral zo moeilijk dat een manie altijd weer zal eindigen in een depressie en dat de depressies dus altijd terug zullen komen. Ondanks deze pijn en het wennen aan de nieuwe medicijnen speelt ze een belangrijke, waardevolle rol richting haar medepatiënten. De auteur heeft zelf ook een psychiatrisch verleden. Op basis van deze ervaringen kan ze heel goed de belevingswereld van de hoofdpersoon beschrijven. Als lezer wordt je meegesleept in het jachtige gedrag van Emma tijdens haar manische periode, waarna je vervolgens de diepte wordt ingetrokken tijdens haar depressieve periode. Dit alles wordt omschreven in een luchtige, vlotte schrijfstijl met veel gevoel voor humor. Myrthe van der Meer slaagt er zelfs nog in om mij aan het huilen te krijgen als ze met veel inlevingsvermogen omschrijft hoe Emma na een lange worsteling uiteindelijk toch haar nieuwe diagnose accepteert en daarbij ook de helpende hand biedt aan haar medepatiënten. Ondanks het zware onderwerp een luchtig boek dat ik gelezen heb met een lach en een traan.


Ria:
Myrthe van der Meer brak in 2012 door met het boek PAAZ; Na een burn-out werd zij opgenomen op een Paaz voor 5 maanden. Haar diagnose luidt: asperger/manisch-depressief. Ze begon haar ervaringen op te schrijven en hier ontstond: PAAZ en UP.

Het verhaal gaat over Emma die in dit boek haar opname beschrijft op de Paaz -psychiatrische afdeling van het algemene ziekenhuis- verkort als Paaz. Na een gesprek met een psychiater die een vervanger is van haar eigen psychiater wordt zij wederom opgenomen. Dit had zij niet voorzien en ze schrikt ervan. Emma dacht dat zij voor een eindgesprek kwam, maar de plaatsvervangende arts weet niets van een eindgesprek. Dus Emma gaat weer een doolhof in van pillen en artsen. Terwijl zij dacht dat ze normaal was. Emma denkt ook dat het een grote vergissing is. Waarom? Ze snapt het niet, alles is toch normaal in haar hoofd. Wie en wat kan ze nog vertrouwen. Wil ze het allemaal wel weten, wil ze een nieuwe diagnose? Chaos in haar hoofd. Weer nieuwe pillen, weer nieuwe bijverschijnselen.

Ik had heel veel moeite om te beginnen met dit boek, zelf herken ik de depressieve buien van Emma. En dat vond ik toch wel heel confronterend. De suïcidale momenten, de momenten van uiterste donkerheid. Ik dacht eerst is het wel goed om te lezen? Maar ben toch verdergegaan, en het verbaasde mij. 1 op de 4 Nederlanders krijgen in hun leven te maken met een psychische aandoening! Dat is veel, heel veel. De meeste mensen zeggen al snel, die is niet goed in zijn hoofd, die moeten ze opnemen. Maar dit vervolg op Paaz is een heel goed verhaal. Waarom worden er mensen opgenomen? De achtergronden van mede-patiënten, deze verhalen maken dat je er toch heel anders tegen aankijkt.

Hoe gaat het er daar aan toe? Ik dacht alleen maar aan een isoleercel en een dwangbuis. Maar het zijn ook gewoon mensen net als jij en ik. Emma vertelt ook wat personeelsgebrek doet op de afdeling, waardoor ze juist vaak alleen is. Verveling slaat toe, terwijl juist afleiding goed is om niet in je wereld te verdrinken.

Het is een openhartig boek, en ik kijk nu heel anders tegen psychiatrie aan. Ik vind het heel goed dat hier nu een boek over geschreven is. Een mensen met een psychische aandoening denken vaak dat zij heel normaal in hun hoofd zijn. Ze zien soms dingen die er niet zijn, dat noemen ze wanen. Dit beschrijft de Emma uit het boek heel goed. Het was voor mij een kijkje in de wondere wereld van de mens met een psychische aandoening. En ze zijn niet gek! Ze zijn net zoals jij en ik. Een heel goed vervolg op Paaz.

Ik ben toch wel blij dat ik het gelezen heb. Goed boek. Ik geef het 5 sterren omdat het zo openhartig is en goed geschreven.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.