31-03-15

Recensie: The Finisher - David Baldacci

Titel: The Finisher - Vechten voor de waarheid
Auteur: David Baldacci
Recensie: Clasien
Genre: Young Adult
ISBN: 9789025867805
216 pagina's | Uitgeverij Leopold | februari 2015

David Baldacci:
Baldacci studeerde eerst Engels en geschiedenis aan de Virginia Commonwealth University, waar hij cum laude afstudeerde (1982). Hierna deed hij een rechtenstudie (afgestudeerd in 1986). Tijdens deze periode begon hij met schrijven. Na zijn studies was hij gedurende negen jaar werkzaam als bedrijfsjurist en advocaat in Washington D.C. In 1996 debuteerde Baldacci met Het recht van de macht. Vanaf dat moment wijdde hij zich geheel aan het schrijven. Van zijn boeken zijn al meer dan 100 miljoen exemplaren verkocht.

Het verhaal:
Wat zou jij doen als je ontdekte dat alles waar je ooit in geloofde niet waar was? Wat als alles mogelijk was, zelfs het onmogelijke? Vega Jane woont in een armoedig dorp, omringd door een moeras. Wie het moeras ingaat, kan dat niet navertellen. Maar dan verdwijnt een goede vriend in het moeras. Hij heeft een kaart voor Vega achtergelaten van een andere wereld, een wereld vol onbekende wezens. Een wereld waarin Vega misschien een ander leven wacht, een beter leven dan dat van een Finisher in de Fabriek. Met gevaar voor eigen leven gaat Vega op zoek naar de waarheid - over de wereld waarin ze leeft, haar familie en over zichzelf.

Recensie door Clasien:
Vechten voor de Waarheid is het eerste deel van een serie rond de Bitterling Vega Jane. De omslag ziet er prachtig uit en maakt nieuwsgierig naar het verhaal. De titel: Vechten voor de waarheid is goed gekozen. Vega wil het mysterie rond de ring van haar grootvader ontdekken, en daarmee over haar geschiedenis.

Het verhaal speelt zich af in het Bitterbos en het moeras daaromheen. Hier leven de Bitterlingen (Bitters). In de hoofdrol Vega Jane, 14 jaar en werkzaam in een fabriek. Haar broer John zit op leren (school) en haar ouders zitten in de zorg (tehuis). Ook haar beste vriend Daniël Delphia 16 jaar werkt op de molen.

De eerste hoofdstukken zijn naar om door te komen, allerlei vreemde namen, beesten etc., onder andere Slepers lastdieren, Whistpups honden, Garm vuurspuwend en Adar vervoersdieren met vleugels enz. Daarnaast heb je de raad met als leider Thansuis, bestaande uit mannen en de Valgat gevangenis. 

Wanneer Quentin Hermes verdwijnt uit Bitterbos laat hij een kaart achter voor Vega met een uitweg via het moeras. "Ik had nu een plattegrond waarmee ik deze plek kon ontvluchten, maar die ik nooit kon gebruiken".

Dan heb je ook nog de "Buitenliggers" die wonen in het moeras en kunnen bezit nemen van de geest van Bitterlingen en die naar hun hand zetten. Deze willen het Bitterbos binnenvallen. Daarom bouwen ze muren tussen het bos en het moeras. John is erg intelligent en werkt samen met de Raad. Gaandeweg leer je iedereen steeds een beetje beter kennen. Vooral tijdens het lezen van de laatste paar hoofdstukken was het moeilijk om het boek weg te leggen.

Dit is nou echt een boek waar ik graag illustraties in zou zien. Je leest uitgebreid hoe de beesten, mensen etc eruit zien, maar je leest zoveel dat een voorstelling moeilijk te maken is. Ik denk dat je door illustraties nog veel beter in het verhaal zou komen te zitten. 

30-03-15

Recensie: Lieve dochter - Elizabeth Little

Titel: Lieve dochter
Auteur: Elizabeth Little
Recensie: Silvia
Genre: Literaire Thriller
ISBN: 9789400505445
336 pagina's | A.W. Bruna Uitgevers | februari 2015

Elizabeth Little:
Journalist en schrijver Elizabeth Little werd geboren in St. Louis en studeerde af aan Harvard. Haar werk verscheen onder meer in The New York Times en The Wall Street Journal. Ze schreef eerder twee non-fictieboeken en maakte in 2014 haar fictiedebuut met de thriller Lieve dochter

Het verhaal:
Janie heeft alles aan haar moeder te danken. Haar looks. Haar geld. Haar strafblad. De voormalige It-Girl Janie Jenkins is sluw, bloedmooi en ze komt net uit de gevangenis. Tien jaar geleden, op het hoogtepunt van haar roem, werd ze veroordeeld voor de moord op haar moeder.  Als ze vrijkomt na een vormfout, gaat ze incognito op zoek naar de waarheid achter haar moeders laatste woorden, met behulp van slechts een vage aanwijzing. Er is echter één probleempje: ze weet niet of zijzelf de moordenaar is ze is haar geheugen kwijt. Ze weet alleen dat ze een bloedhekel had aan haar moeder. Maar heeft ze haar ook vermoord? Ze belandt in een gehucht in South Dakota, waar de kleurrijke dorpsbewoners er een vreemde levensstijl op nahouden. Intussen zit de paparazzi, overtuigd van haar schuld, haar op de hielen en moet ze alles op alles zetten om undercover te blijven. Met behulp van een oude foto, een verlaten huis en een dagboek in geheimtaal probeert Janie de puzzelstukjes in elkaar te passen.

Recensie door Silvia:
Noah en ik zijn verwoed aan de slag met andere kleren en pruik een in onopvallende Sedan. We reden naar het zuiden, terwijl we eigenlijk naar het noorden moeten. In San Francisco lieten we een meisje (wat op mij leek) op een vliegtuig naar Hawai stappen. Ik vond mezelf slim, maar dat ben ik niet.

In de zomer van 2003 werd Janie Jenkins' moeder dood aangetroffen in haar huis in Beverly Hills. Janie werd veroordeeld wegens moord met voorbedachte raden en kreeg levenslang.

Het is 2013. Zes weken nadat Janie Jenkins op vrije voeten is gekomen. Wegens het beïnvloeden van bewijsmateriaal heeft ze een nieuwe identiteit gekregen met behulp van haar advocaat Noah. Noah is lang, knap, heeft warrig bruin haar en is opgegroeid in Mississippi. Janie heet nu Rebecca Parker en heeft bruin stom haar en een lelijke bril en haar kleren zijn vreselijk flatterend vergeleken met hoe ze eerst door het leven ging als societyster. Haar vader heet Jacob Elsinger en haar moeder Marion Elsinger. Noah en Janie hebben een plan. Janie zal naar het stadje Wisconsin dichtbij Chicago gaan, zodat Noah haar af en toe eens op kan zoeken als hij in de stad is.

Janie is op de vlucht in de trein, maar de medewerker van de trein heeft haar herkend. Ze heeft ook veel te veel praatjes! Ze gooit haar plannen om en verdwijnt uit de trein. Ze overnacht in een hotel en besluit ten noorden van Mc Cook te gaan. Ze heeft ongeveer vier honderdtachtig km te gaan. Janie heeft alleen een auto nodig, gelukkig is ze slimmer dan de baliemedewerkster en steelt haar truck. In haar vlucht belandt ze aan de rand van de weg, wegens te weinig benzine. Door de hulp van Leo, met zijn wietrokende metgezel Walt, belandt Jane in het plaatsje Ardelle naast het plaatsje Adeline. 

Ardelle ligt diep verscholen in de Black Hills. Op de Oostelijke hellingen van het Odakota-gebergte (South Dakota). Het is een prachtig stadje en met een klein groepje goudzoekers in 1885 gesticht door de Company van J. Tesmond Percy tegelijkertijd met het stadje Adeline. Ardelle is uitgegroeid tot een redelijk stadje met een kerk en drie bars.

Janie ontmoet meerdere mensen in dit plaatsje waaronder Cora Kounty die de oprichtster is van de plaatselijke feesten in dit stadje. Voor de 2e keer ontmoet Janie Leo, Walt e.a. Ondertussen komen er dingen aan het licht waarin Janie haar interesse worden gewekt. Ze gaat op onderzoek uit...

Meteen was ik geboeid door het verhaal, welke in de ik-vorm wordt verteld. Spannend tot de laatste zin.

29-03-15

Recensies: Thuis in Virgin River - Robyn Carr

Titel: Thuis in Virgin River
Auteur: Robyn Carr
Recensie: Clasien, Coenraad
Genre: Roman
ISBN: 9789034754394
384 pagina's | Harlequin  Holland | oktober 2014

Robyn Carr:
Zevenentwintig was Robyn Carr toen haar eerste boek werd uitgegeven, en sindsdien zijn er meer dan dertig titels van haar hand verschenen. Toch duurde het een flink aantal jaren voordat ze haar stijl echt gevonden had, namelijk tot ze aan de Virgin River-serie begon. Haar streven is om boeken voor vrouwen te schrijven - boeken die grappig zijn zonder flauw te worden, die het leven in al zijn facetten beschrijven zoals het is en die de kracht van vrouwen weergeven. In de enorm populaire Virgin River-serie maakt ze die droom waar.

Het verhaal:
Het enige wat Melinda Monroe wil, is wég. Weg uit Los Angeles, waar het leven druk is en gecompliceerd, en alles haar herinnert aan Mark - haar overleden man. In een opwelling reageert ze op een advertentie voor een verpleeg- en verloskundige in Virgin River, een klein dorpje in Californië. Dit zou weleens precies de verandering kunnen zijn die ze nodig heeft! Helaas, het beloofde schattige huisje in idyllische omgeving blijkt een aftandse blokhut te zijn aan een modderweg, waar ze met haar stadse cabrio meteen vast komt te zitten. En de bejaarde plaatselijke arts, die ze zou assisteren, doet ronduit vijandig tegen haar. Inpakken en wegwezen, denkt ze, maar een vondelingetje gooit roet in het eten. Eerst moet ze onderdak vinden voor deze baby. En misschien moet ze ook eerst maar eens echt kennismaken met Jack, de knappe eigenaar van de plaatselijke bar. Het lijkt wel of er telkens weer dingen zijn die haar in Virgin River houden. Zou ze dan toch haar thuis gevonden hebben?

Recensies:

Clasien:
Meestal ben ik niet zo van de HQN romans, maar voor Robyn Carr met haar Virgin river serie maak ik een uitzondering. Heb net deel 1 dichtgeslagen en kan niet anders zeggen dan dat ik heb genoten van de inwoners van dit kleine dorp. Een luchtig, leuk en romantisch verhaal. Mel heb ik in mijn hart gesloten. Het is romantisch en sfeervol zonder al te zoetsappig te worden. Een verhaal waarbij je soms een traantje wegpinkt en je heerlijk mee voert in de gevoelens en gedachtes van de hoofdpersoon. Ik ga zeker meer lezen van deze schrijfster!


Coenraad:
Melinda Monroe wil weg uit Los Angeles waar het leven druk is en gecompliceerd. Hier zijn ook de herinneringen aan Mark, haar overleden man. Ze besluit weg te gaan en reageert in een opwelling op een advertentie voor een baan als verpleeg- en verloskundige in Virgin River. Daar aangekomen is het allemaal niet wat ze zich had voorgesteld en toch besluit ze het daar een kans te geven.

Robyn Carr heeft in dit boek de juiste samenstelling van karakters weten neer te zetten. Ze zijn allemaal op elkaar aangewezen en hebben zo ieder ook hun eigen sores. Dit maakt het dat je meeleeft met de karakters in hun wel en wee van hun leven daar. Humor komt ook regelmatig om de hoek kijken. Als je begint te lezen heb je al een idee van wat voor soort verhaal het is, maar ondanks dat wordt je verrast door de samenloop van omstandigheden. Het leest heerlijk en voor je het weet ben je alweer een aantal hoofdstukken verder en geraak je steeds meer in de ban van het leven daar. Ik ben ook zeer benieuwd hoe het hun zal vergaan in het volgende boek.

Thuis in Virgin River is een boek dat me het gevoel gaf van een feelgood roman. Tevens denk ik dat het zeker potentie heeft en de ingrediënten bevat voor een tv-serie.



Recensie: Zijderups - Robert Galbraith

Titel: Zijderups
Auteur: Robert Galbraith
Recensie: Nynke
Genre: Thriller
ISBN: 9789022572108
544 pagina's | Uitgeverij Boekerij | oktober 2014
Robert Galbraith:
Robert Galbraith is een pseudoniem van J.K. Rowling, auteur van de Harry Potterserie en Een goede raad.

Het verhaal:
Als schrijver Owen Quine wordt vermist, besluit zijn vrouw Cormoran Strike in te schakelen. Quine is regelmatig een tijd van huis, maar deze keer is het anders. Strike komt er al snel achter dat de verdwijning alles te maken heeft met Quines laatste manuscript. Dit bestaat namelijk uit onthullende portretten van bijna al zijn vrienden en kennissen en het zou een ramp voor hen zijn als het ooit wordt gepubliceerd.Niet veel later wordt Quine vermoord teruggevonden. De omstandigheden van zijn dood zijn zeer verdacht en geven een verontrustend kijkje in de geest van de dader. Strike en Robin bevinden zich in een race tegen de klok om een moordenaar te vinden die een wel heel uniek profiel blijkt te hebben.

Recensie door Nynke:
De hoofdpersoon is een privédetective, die je dankzij de karakteristieke beschrijving zo voor je ziet; te dik, worstelend met het feit dat hij één been heeft en hij kan behoorlijk bot uit de hoek komen. Strike wordt ingeschakeld bij, in eerste instantie, de vermissing van de schrijver Owen Quine. Uiteindelijk draait het uit op een moordzaak. Samen met zijn medewerker Robin, gaat hij op zoek naar de moordenaar. Ook Robin is een leuk uitgewerkt karakter in dit boek. Ze is aangenomen als de secretaresse van Strike, maar heeft de hoop dat ze door kan groeien. Zowel Strike als Robin hebben daarnaast gevoelens voor elkaar. Tot het einde van het boek blijf ik denken dat dit ook ergens toe gaat leiden, maar dit mag helaas niet zo zijn. Wie weet vinden ze elkaar in een volgend boek. Dit is het tweede deel in de serie over privédetective Strike. Het is niet nodig om het eerste deel gelezen te hebben. Robert Galbraith is het synoniem van J.K. Rowling en met de serie over Strike wilde ze opnieuw succesvol haar debuut maken. Daar is ze zeker in geslaagd.

Zijderups is een boek in een boek. De moord op de schrijver Owen Quine lijkt te draaien om zijn laatste manuscript. In dit boek lezen we ook vanalles over dit manuscript met de Latijnse naam voor zijderups. Owen Quine laat allerlei personen uit de schrijverswereld aan bod komen in zijn manuscript en dit op nogal schokkende wijze. Er zijn dus heel veel mensen waarbij dit manuscript kwaad bloed kan hebben gezet.

Het enige minpuntje aan dit boek is dat er heel veel personen worden opgevoerd en dat het zo nu en dan lastig is om deze mensen uit elkaar te houden. Het zijn allemaal enigszins getroebleerde schrijvers of uitgevers. Dit gezegd hebbende, kijk ik zeker uit naar het volgende deel en ben ik benieuwd welke zaak Strike en Robin op zullen lossen en hoe zij zich individueel en samen zullen ontwikkelen.

28-03-15

Recensie: Achter de regenboog - Solomonica de Winter

Titel: Achter de regenboog
Auteur: Solomonica de Winter
Recensie: Clasien
Genre: Roman
ISBN: 9789044627794
224 pagina's | Uitgeverij Prometheus | november 2014
Solomonica de Winter:
Solomonica de Winter (1997) is de dochter van auteurs Leon de Winter en Jessica Durlacher. Ze woonde drie jaar lang in Los Angeles. Achter de regenboog, haar debuutroman, is in het Engels geschreven en verscheen eerder al in Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk, waar het zeer lovend werd ontvangen. 

Het verhaal:
Na de gewelddadige dood van haar vader is de inmiddels dertienjarige Blue gestopt met praten. Ze heeft maar één liefde over: die voor het boek dat ze van hem kreeg vlak voor zijn dood, waarin ze onafgebroken leest. Wanneer Blue haar vaders moordenaar ontmoet, besluit ze dat dodelijke wraak het enige is wat haar rest. Maar voor het zover is wordt ze verliefd. En dan neemt alles een onverwachte, nog veel gewelddadiger wending dan voorzien. Ik zal het u vertellen, dokter, het verhaal van een dertienjarig meisje dat een man ombracht. En ook nog een vrouw.

Recensie door Clasien:
Dit boek is geschreven door de 17-jarige Solomonica de Winter. Ze schreef dit boek in het Engels en inmiddels is het dan ook vertaald in het Nederlands. 

In de hoofdrol, Blue een dertien-jarig meisje dat door omstandigheden niet meer praat. Haar leven draait maar om twee dingen wraak op James en haar lievelings-, en enigste boek "The Wizard of Oz". Dit boek kreeg ze van haar vader de dag voordat hij werd gedood bij een bankoverval.

Ollie, haar vader en Daisy, haar moeder waren hardwerkende mensen en konden hun hoofd net boven water houden. Wanneer Ollie een geldlening aangaat bij James begint alle ellende. Na de dood van Ollie verhuizen Daisy en Blue naar Florida, hier raakt Daisy aan de drugs verslaafd en belandt in de narigheid. Ze vluchten samen terug naar hun vroegere stadje. Hier ziet Blue dat James ook de meneer van de snoepwinkel aftuigt voor een geldschuld, ook George overleeft dit niet. Blue zint op wraak. Als ze vervolgens verliefd wordt op Charly staat haar wereld op z'n kop.

Solomonica schrijft dit verhaal in twee stijlen, het verhaal op zich en de teksten die Blue tegen haar psychiater verteld: “Ik zal het u vertellen, dokter, het verhaal van een dertienjarig meisje dat een man ombracht. En ook nog een vrouw.”

Een indrukwekkend debuut. Aan het einde vraagt de psychiater: "Kun je me uitleggen waarom je zo van dat verhaal houdt? Van dat boek? Hoe komt het dat je er meer van houdt dan .... Van je leven?" Het antwoord komt hier op neer: Blue wil niet horen bij de gebroken harten, de ontroostbaren, gekken omdat die allemaal dood gaan. 'Daarom lees ik uitsluitend het verhaal waarin het einde zo perfect is als het maar kan."

Het einde vond ik schokkend, omdat niets is wat het lijkt, Blue blijkt een dubbelleven te lijden met waanbeelden. Moordzuchtige neigingen, ze leeft in een volledig verzonnen wereld. "Dit rijk, dit zorgvuldig opgebouwde koninkrijk, met de enorme muur die ik in mezelf gemetseld had, begint op zijn grondvesten te trillen."


27-03-15

Recensie: Zie me dan! - Inge Bergh

Titel: Zie me dan!
Auteur: Inge Bergh
Recensie: Thea
Genre: Jeugd (10+)
ISBN: 9789462910119
88 pagina's | Uitgeverij De Eenhoorn | februari 2015

Inge Bergh:
Inge Bergh studeerde Moderne talen. In 1997 verscheen haar eerste jeugdroman: Vertel het aan niemand. Ondertussen publiceerde ze al een 40-tal titels. Meer dan de helft van die boeken schreef ze speciaal voor jonge lezers. Ze schrijft soms boeken samen met Inge Misschaert. Ze geeft graag lezingen op scholen. Zij schreef onder andere het YA boek Moordgriet.

Het verhaal:
Aafke is het beu. Haar ouders hebben nooit tijd voor haar. Aafke bedenkt een plan. De volgende dag gaat Aafke niet naar school. Ze vult een rugzak met proviand, een slaapmatje, een deken en een zaklamp. Aafke verstopt zich achter een kast in de kelder. Ze wil op de eerste rij zitten wanneer haar ouders ontdekken dat ze verdwenen is. Maar Aafkes ouders zijn niet als alle andere ouders. Wanneer zullen ze merken dat hun dochter niet thuis is?

Recensie door Thea:
„Ik maak een hels kabaal, maar niemand komt kijken. Niemand die zich afvraagt wat er aan de hand is. Ze hebben het veel te druk met ruziemaken. Te druk om zich om mij te bekommeren. Maar dit was de laatste keer. Dat zweer ik.”

Een meeslepend en indrukwekkend verhaal welke zich makkelijk laat lezen. Het boek is prachtig vormgegeven en voorzien van illustraties en foto’s. Foto’s die het verhaal van Aafke versterken. Aafke schreeuwt om de aandacht van haar ouders, maar zij zien en horen haar al jaren niet. Ze zijn veel te druk met zichzelf, hun werk en agenda’s. Als lezer leef je mee met de wanhopige Aafke die zo verlangt naar de aandacht en steun van haar ouders. Als haar ouders weer eens hun belofte aan Aafke niet nakomen, en ze door hun toedoen de belangrijke finale van haar tenniscompetitie moet missen, is voor Aafke de maat vol. Ze neemt een drastische beslissing in de hoop dat haar ouders tot het besef komen dat ze de afgelopen jaren verkeerd bezig zijn geweest en dat ze spijt voelen om al die verloren tijd. 

„Om al die weken, dagen, uren dat ze er niet waren. Om de verjaardagsfeestjes die ze elk om beurten misten, de sportwedstrijden en de schoolopvoeringen waar ze niet bij konden zijn, om al die jaren waarin ik avond na avond helemaal alleen in ons veel te grote huis ronddoolde. Spijt om elke keer dat ik vurig hoopte dat ze wat vroeger thuis zouden komen. Om al die keren dat ze het wel beloofden, maar niet deden. Om al die keren dat ik hoopte voor één keer eerst te komen: vóór het werk en de borrel met de collega’s.”

Maar zullen haar ouders tot inkeer komen? Zal Aafke eindelijk de verlangde aandacht van haar ouders gaan krijgen? 

„Voor de tweede keer in mijn leven word ik vermist zonder dat mijn ouders het doorhebben… Vannacht gaat niemand naar mij op zoek.”

26-03-15

Recensies: Up - Myrthe van der Meer

Titel: Up
Auteur: Myrthe van der Meer
Recensie: Clasien, Marjon, Nynke, Ria
Genre: Roman
ISBN: 9789044347203
352 pagina's | The House of Books | februari 2015

Myrthe van der Meer:
Myrthe van der Meer (pseudoniem, 1983) werkte als redacteur toen ze na een burn-out vijf maanden lang op een paaz opgenomen werd. Over deze ervaring schreef ze haar debuut PAAZ. Het boek werd meer dan 50.000 keer verkocht en het werd genomineerd voor de Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs. Myrthe won de Psyche Mediaprijs en de Viva400-Award. In 2013 verscheen haar tweede boek, de roman Kalf. 

Het verhaal:
'Heb ik dan nooit een normale dag gehad? Ja, de momenten tussen de depressies en dat bijna extatische gevoel van geluk in. Maar ik ben altijd op doorreis, van down naar up en weer terug. Dat die depressieve kant een probleem is snap ik, maar als nu ook alles boven de streep een probleem is... Wanneer ben ik dan géén probleem? Wanneer ben ik dan géén risico, geen belasting voor de mensen om mij heen? Wie ben ik dat ik zo mag zijn?'

Als Emma enthousiast naar het laatste gesprek met haar psychiater gaat, gebeurt er iets wat ze niet helemaal had voorzien; haar psychiater is verdwenen, de vervanger weet niets van een eindgesprek en voor het einde van de dag is ze opgenomen op de paaz; de psychiatrische afdeling van het algemeen ziekenhuis. Alweer. Aangezien deze nieuwe paazvakantie wel een vergissing moet zijn, gaat Emma in het doolhof van pillen, psychiaters en medepatiënten op zoek naar een verklaring. Want als je niet ziek bent, hoef je toch ook niet beter te worden? Als de verklaring in de vorm van een nieuwe diagnose lijkt te komen, begint ze zich echter af te vragen of ze die wel wil weten; want wat als je je eigen waarnemingen en gedachten niet meer kunt vertrouwen, en je grootste vijand niet in de buitenwereld zit, maar in je eigen hoofd?

Recensies:

Clasien:
Up blijkt het vervolg te zijn van het boek Paaz, waarin je een inkijkje krijgt in de wereld van de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis. In de hoofdrol  Emma Nieuwenhuis een 28-jarige, getalenteerde meid met de diagnose Asperger. Vorige keer was ze 5 maanden opgenomen, nu denkt ze een laatste gesprek in te gaan met haar psychiater. Ze voelt zich goed, maar schijn bedriegt. Tijdens haar opname krijgt Emma te horen dat er een tweede diagnose is gesteld die van bipolair (manisch depressief) zijn, dit verklaart waarom Emma de ene keer zwaar depressief en de volgende keer juist in een jubelstemming is. Opgenomen worden in de psychiatrie is vernederend de Walk of shame. Een belangrijk liedje voor Emma is geschreven door Simon&Garfunkel, "The sound of silene".

Een mooie zin vind ik: "Wie naar het ziekenhuis gaat, is ziek in zijn lijf. Wie naar de Paaz gaat, is ziek in zijn hoofd". Dit geeft duidelijk het verschil weer.

Na het lezen van dit verhaal, vind ik het heftig. Het boek leest vlot weg, is leuk geschreven met humor, maar je voelt de sfeer, de gevoelens en beseft "Dit kan iedereen overkomen”. Ik ben gegrepen door het verhaal en zal ook zeker deel 1, het boek PAAZ gaan lezen. Dit is geen boek wat je leest om eens lekker te gaan genieten van een romannetje. Het is een boek dat je raakt, dat je niet zomaar loslaat.


Marjon:
UP is het vervolg op PAAZ, maar beide boeken zijn heel goed los van elkaar te lezen. Toch: ga je ze allebei lezen, begin dan met PAAZ. En net als PAAZ is UP een aangrijpend boek. Het doet iets met je. Je legt het niet meer weg, je verliest je er in, je huilt, je lacht, je verbaast je en voelt afschuw. Het is er allemaal. Was PAAZ nog een boek over hoe Emma zich voelde, hoe ze alles op zich af voelde komen, haar zoektocht en die van de hulpverleners, is UP meer een rechtstreeks boek. Al gauw is de tweede diagnose (eerste = ASS, Asperger) gesteld en gaat het er vooral om dat Emma leert accepteren dat ze dat ook heeft en wordt er uitgezocht welke medicijnen werken. Daardoor is de insteek anders. Wat een aanrader, vooral voor hulpverleners!

Nynke:
Emma is de ik-persoon in UP en heeft het syndroom van Asperger. Ze is eerder opgenomen geweest op de PAAZ, de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis. Als ze op een reguliere afspraak verschijnt bij de psychiater neemt hij haar meteen op, omdat ze suïcideplannen heeft en hij het vermoeden heeft dat ze manisch is. In het boek maak je vooral het gevoel van falen mee dat Emma heeft, omdat ze weer op de PAAZ belandt is en vervolgens het verwerkingsproces van een nieuwe diagnose. Dit wordt heel mooi omschreven. Emma vindt het vooral zo moeilijk dat een manie altijd weer zal eindigen in een depressie en dat de depressies dus altijd terug zullen komen. Ondanks deze pijn en het wennen aan de nieuwe medicijnen speelt ze een belangrijke, waardevolle rol richting haar medepatiënten. De auteur heeft zelf ook een psychiatrisch verleden. Op basis van deze ervaringen kan ze heel goed de belevingswereld van de hoofdpersoon beschrijven. Als lezer wordt je meegesleept in het jachtige gedrag van Emma tijdens haar manische periode, waarna je vervolgens de diepte wordt ingetrokken tijdens haar depressieve periode. Dit alles wordt omschreven in een luchtige, vlotte schrijfstijl met veel gevoel voor humor. Myrthe van der Meer slaagt er zelfs nog in om mij aan het huilen te krijgen als ze met veel inlevingsvermogen omschrijft hoe Emma na een lange worsteling uiteindelijk toch haar nieuwe diagnose accepteert en daarbij ook de helpende hand biedt aan haar medepatiënten. Ondanks het zware onderwerp een luchtig boek dat ik gelezen heb met een lach en een traan.


Ria:
Myrthe van der Meer brak in 2012 door met het boek PAAZ; Na een burn-out werd zij opgenomen op een Paaz voor 5 maanden. Haar diagnose luidt: asperger/manisch-depressief. Ze begon haar ervaringen op te schrijven en hier ontstond: PAAZ en UP.

Het verhaal gaat over Emma die in dit boek haar opname beschrijft op de Paaz -psychiatrische afdeling van het algemene ziekenhuis- verkort als Paaz. Na een gesprek met een psychiater die een vervanger is van haar eigen psychiater wordt zij wederom opgenomen. Dit had zij niet voorzien en ze schrikt ervan. Emma dacht dat zij voor een eindgesprek kwam, maar de plaatsvervangende arts weet niets van een eindgesprek. Dus Emma gaat weer een doolhof in van pillen en artsen. Terwijl zij dacht dat ze normaal was. Emma denkt ook dat het een grote vergissing is. Waarom? Ze snapt het niet, alles is toch normaal in haar hoofd. Wie en wat kan ze nog vertrouwen. Wil ze het allemaal wel weten, wil ze een nieuwe diagnose? Chaos in haar hoofd. Weer nieuwe pillen, weer nieuwe bijverschijnselen.

Ik had heel veel moeite om te beginnen met dit boek, zelf herken ik de depressieve buien van Emma. En dat vond ik toch wel heel confronterend. De suïcidale momenten, de momenten van uiterste donkerheid. Ik dacht eerst is het wel goed om te lezen? Maar ben toch verdergegaan, en het verbaasde mij. 1 op de 4 Nederlanders krijgen in hun leven te maken met een psychische aandoening! Dat is veel, heel veel. De meeste mensen zeggen al snel, die is niet goed in zijn hoofd, die moeten ze opnemen. Maar dit vervolg op Paaz is een heel goed verhaal. Waarom worden er mensen opgenomen? De achtergronden van mede-patiënten, deze verhalen maken dat je er toch heel anders tegen aankijkt.

Hoe gaat het er daar aan toe? Ik dacht alleen maar aan een isoleercel en een dwangbuis. Maar het zijn ook gewoon mensen net als jij en ik. Emma vertelt ook wat personeelsgebrek doet op de afdeling, waardoor ze juist vaak alleen is. Verveling slaat toe, terwijl juist afleiding goed is om niet in je wereld te verdrinken.

Het is een openhartig boek, en ik kijk nu heel anders tegen psychiatrie aan. Ik vind het heel goed dat hier nu een boek over geschreven is. Een mensen met een psychische aandoening denken vaak dat zij heel normaal in hun hoofd zijn. Ze zien soms dingen die er niet zijn, dat noemen ze wanen. Dit beschrijft de Emma uit het boek heel goed. Het was voor mij een kijkje in de wondere wereld van de mens met een psychische aandoening. En ze zijn niet gek! Ze zijn net zoals jij en ik. Een heel goed vervolg op Paaz.

Ik ben toch wel blij dat ik het gelezen heb. Goed boek. Ik geef het 5 sterren omdat het zo openhartig is en goed geschreven.

25-03-15

Recensie: Back - D. Bracke

Titel: Back
Auteur: D. Bracke
Recensie: Clasien
Genre: Young Adult
ISBN: 9789059082830
272 pagina's | Davidsfonds | oktober 2008

D. Bracke:
Dirk Bracke was enkele jaren geleden een postbediende met een behoorlijke kennis over de Neanderthalers. Nu is hij een bekend jeugdauteur met heel wat jeugdromans op zijn naam, waaronder een over de Neanderthalers. In het clubblad van de plaatselijke volleybalclub kon hij zijn pen scherpen. Een volgende stap was het schrijven van Vlaamse Filmpjes. Hij debuteerde met het boek Steen in 1993. Dirk Bracke is ook heel wat bekroningen rijk en enkele van zijn boeken werden vertaald in het Deens, Duits en Spaans. Je herkent zijn boeken aan de realistische benadering van de thematiek, de inleving in het wereldje van jongeren en zijn vlotte, kernachtige stijl.

Het verhaal:
Na die ene vreselijke nacht keert Mavela met opgeheven hoofd terug naar The Black Bronx. Of lijkt dat alleen maar zo? Meisjes gaan nu eenmaal niet om met jongens die tot een andere bende behoren. Verboden liefdes worden keihard afgestraft, dat heeft Mavela nu heel goed begrepen. The Black Bronx is en blijft haar thuis. Maar het gaat van kwaad tot erger. Een bendeoorlog met de rivaliserende The Black Panters lijkt onafwendbaar. Het geweld, de diefstallen en vergeldingen worden grimmiger. De politie zit het op de hielen. Mavela beseft steeds meer dat ze in de straatbende van X niet op haar plaats zit. En ze blijft Marwan missen…Maar hun liefde is een afgesloten hoofdstuk: ondenkbaar en gevaarlijk!

Recensie door Clasien:
Dit is het vervolg op Black, het begint waar Black eindigde, dus eerst dat deel lezen als je goed in het verhaal wilt komen. Ook dit deel is heftig, de strijd tussen de straatbendes gaat door, wordt steeds grimmiger, wraak en vergelding.

"Het is een ketting van geweld, een spiraal die alleen kan eindigen in moord".

Een liefde tussen Marwan en Mavela is gevaarlijk en ondenkbaar, omdat ze beide bij verschillende bendes thuishoren. Mavela moet boete doen voor haar "vreemdgaan" er volgt een gang rape (groepsverkrachting). Marwan wordt uit de bende verstoten. Toch blijven beide elkaar hun liefde verklaren. Mavela keert terug bij The Black Bronx om zo wraak te kunnen nemen op haar vernedering. Ze wordt een "balance" verklikker, zo probeert ze af te rekenen met X de leider van haar bende.

Wanneer twee bendes van zwarten, The Black Bronx en The Black Panthers, in gevecht komen, het geweld tussen deze twee bendes is steeds extremer geworden omdat geen van beide voor elkaar wil onderdoen, doet de politie hier weinig aan, dit is voor hun een NON (niggers on niggers) en niet belangrijk zolang er geen blanken bij zijn.

De liefde tussen Marwan en Mavela staat centraal in dit deel, de Romeo en Julia in de bendewereld. Beide personages worden goed weergegeven. Mavela staat haar "mannetje" en speelt een gevaarlijk spel om samen met Marwan te kunnen zijn. De gevechten worden gedetailleerd weergegeven, gruwelijke feiten. Toch trekt het bendeleven meisjes aan, omdat ze in de bende iets betekenen.

Deze twee boeken geven een realistisch inzicht in het leven van straatbendes, de overlevingsdrang, maar ook de onderlinge strijd. Een keihard leven vol drank, seks en geweld.

Recensie: Black - D. Bracke

Titel: Black
Auteur: D. Bracke
Recensie: Clasien
Genre: Young Adult
ISBN: 9789059081987
197 pagina's | Davidsfonds | oktober 2006

D. Bracke:
Dirk Bracke was enkele jaren geleden een postbediende met een behoorlijke kennis over de Neanderthalers. Nu is hij een bekend jeugdauteur met heel wat jeugdromans op zijn naam, waaronder een over de Neanderthalers. In het clubblad van de plaatselijke volleybalclub kon hij zijn pen scherpen. Een volgende stap was het schrijven van Vlaamse Filmpjes. Hij debuteerde met het boek Steen in 1993. Dirk Bracke is ook heel wat bekroningen rijk en enkele van zijn boeken werden vertaald in het Deens, Duits en Spaans. Je herkent zijn boeken aan de realistische benadering van de thematiek, de inleving in het wereldje van jongeren en zijn vlotte, kernachtige stijl.

Het verhaal:
Sinds ze met The Black Bronx optrekt, heeft Mavela een veel opwindender leven. Gedaan met school en braaf studeren. Bij de jeugdbende van X vindt ze een nieuwe thuis. Ze staat er niet echt bij stil dat haar nieuwe vrienden een slechte reputatie hebben. Voor ze het goed en wel beseft, doet Mavela mee met hun ‘spelletjes’: vandalenstreken, diefstallen, vechtpartijen… Elke dag opnieuw terroriseren ze samen de stad.

‘Ik zou liever hebben dat je niet meer met The Black Bronx omgaat.’

Mavela drukte haar voorhoofd tegen zijn voorhoofd.
‘Ik hoor bij hen’, zei ze eenvoudig. ‘Of ik dat nu wil of niet.’

Mavela ontmoet Marwan. Hij overdondert haar. Kan ze echt zo verliefd worden? Op iemand van een andere bende? Ze weet wat haar te wachten staat als de leden van The Black Bronx dit ontdekken…

Recensie door Clasien:
In dit boek wordt levensecht beschreven hoe het is om in straatbendes te leven. Jongens en meisjes van rond de 16 vormen samen een straatbende. Diefstal, geweld, rellen, vechtpartijen en groepsverkrachtingen zijn de orde van de dag. Vaak zijn dit jongeren die alle hoop op een toekomst hebben opgegeven. Verscheurde gezinnen, zware trauma’s zijn vaak de oorzaak. De jongelui voelen zich bekeken door de maatschappij waardoor ze zich niet welkom voelen. Een zoektocht naar identiteit.

Een term die ze gebruiken is “Bounty”, dit wil zeggen zwart aan de buitenkant, maar wit van binnen. Ook de term “Allochtonen”, je hebt dan wel een nationaliteit en bent hier opgegroeid, je bent toch anders en je zult altijd een vreemdeling blijven.

“Probeer maar eens werk te vinden met mijn huidskleur en een Arabische naam! Niemand wil me aannemen!”.

In dit verhaal staan twee straatbendes centraal: The Black Bronx (zwarte huidskleur) en de 1080ers (allochtonen). Straatbendes terroriseren de straten in Brussel, wanneer Marie-Evelyne en haar vriendin Daphne winkelen komen ze een neef van Marie-Evelyne tegen. Deze blijkt bij The Black Bronx te horen. David, bendenaam Notorious, neemt Marie onder zijn hoede en dit zorgt ervoor dat zij integreert in deze straatbende onder de naam Mavela. Binnen een paar weken is ze zo gehersenspoeld dat ze volledig opgaat in het bendeleven.

“Enkel in je eigen groep ben je veilig, we gaan voor elkaar door het vuur. Blanken hoeven niet te vechten om gerespecteerd te worden. De groep is belangrijker dan familie”.

“Als je eenmaal bij The Black Bronx bent, blijf je er voor de rest van je leven”.
“Hier tel ik mee, zij zien me niet als een sale négresse die in dit land is aangespoeld”.

Aan de andere kant heb je de 1080ers, deze bende bestaat uit allochtonen, waaronder Marwan. Wanneer beide bendes elkaar ontmoeten worden Marwan en Mavela verliefd. Dit is tegen de bende regels, one-night stands zijn oké, maar geen langere relaties, dat zegt namelijk kan je eigen mannelijke bendeleden niet goed genoeg zijn. Hun verliefdheid begint rooskleurig, totdat de mede-bendeleden erachter komen.

Ontmoetingsplekken zijn metrostations, donkere hoeken en steegjes. Dit verhaal beschrijft de keiharde wereld van de straatbendes, heftig met gruwelijke details. Het confronteert je, het raakt je.