25-09-15

Recensie: De Tepper-tweeling maakt ruzie (en niet zo'n beetje ook) - Geoff Rodkey

Titel: De Tepper-tweeling maakt ruzie (en niet zo'n beetje ook)
Auteur: Geoff Rodkey
Recensie: Thea
Genre: Jeugd (10+)
ISBN: 9789048825783
216 pagina's | Moon Uitgevers | juli 2015

Geoff Rodkey:
Geoff Rodkey is filmscenarist en schreef onder meer de hitfilms Daddy Day Care (met Eddie Murphy), RV (met Robin Williams), The Shaggy Dog (met Tim Allen), en tv-series voor Disney Channel.

Het verhaal:
Op alle fronten zijn broer en zus elkaars tegenpool, behalve dan in hun fanatisme de ander te verslaan in hun eigen, extreme versie van Bananasplit! Maar als de tot dan toe vrij onschuldige wedstrijd dreigt te escaleren in een oorlog op alle fronten - van appartement 6D naar de kantine op school tot aan de fictieve wereld van een online videogame - gaat de tweeling toch even nadenken. Is hun verlangen de ander te verslaan deze strijd nog wel waard?

Recensie door Thea:
“Oorlog is vreselijk. Dat weet ik, want ik heb er veel over gelezen op Wikipedia. En ook omdat ik er een heb meegemaakt: de oorlog tussen mijn en mijn broer Ries. Misschien klinkt het voor jou niet als een oorlog. Geloof me. Dat was het wel. Het was sprekend een van die beroemde oorlogen waar ik op Wikipedia over heb gelezen.” 

“Het een oorlog noemen is nogal stom. Maar Claudia moet altijd overdrijven. Ik bedoel, oké, het liep een beetje uit de hand. Maar er is niemand bij gesneuveld of zo.”

Wat een hilarisch verhaal. Een verhaal waarbij ik dan ook regelmatig geschaterd heb. Geschaterd om de acties van Ries en Claudia. Bekvechten, plagerijtjes over en weer, ruzie, allemaal herkenbaar voor iedereen die een broer of zus heeft. Maar deze ruzie tussen Ries en Claudia loopt wel erg uit de hand. Wat begon met gekibbel over een tosti, of begon het toch met die stinkende scheet in de schoolkantine, leidt al snel tot een ware digitale oorlogsvoering tussen broer en zus. Als dat maar goed afloopt… 

“Ik zou nooit, NOOIT zo gemeen tegen mijn zusje kunnen zijn. Ik ben bijna altijd lief voor d’r. Behalve als zij begint met vals doen. En dan geldt het niet.”

Claudia vertelt in dialoogvorm over de ruzie met haar broer Ries. Haar verhaal wordt afgewisseld met handgeschreven commentaar van Ries en of Claudia, sms’jes tussen hun ouders, e-mails, afdrukken van gevoerde chat’s, screenshots van het computergame MetaWorld, tekeningen en zwart-wit foto’s voorzien van geschreven commentaar. 

“Ries had me ervan beschuldigd dat ik de eetzaal had laten stinken waar de hele klas bij was. Klinkklare onzin. Dus ik bedacht dat ik ervoor kon zorgen dat hij écht ging stinken en dat iedereen het smerig zou vinden en hem zou uitlachen en dat hij dan zou begrijpen wat een vreselijk gevoel dat was.”

Nadat Ries haar ten overstaan van haar mede-leerlingen vals heeft beschuldigd van een stinkende scheet in de eetzaal, wil Claudia maar één ding: wraak. Ze gaat over tot operatie wraakvis en stopt een dode, stinkende vis in zijn rugzak. Wat begon met kibbelen gaat al snel van kwaad tot erger. Zo stuurt Claudia Ries een nepmail zodat hij zijn haren tot hanenkam laat knippen. Als Xander zich bij Ries aansluit loopt het helemaal uit de hand. Ries plaatst een gênant filmpje van Claudia op clickchat. Zij voelt zich erg gekwetst en voor schut gezet. Claudia verklaart Ries én Xander de oorlog en wil hen daar raken waar het écht zeer zal doen: het vernietigen van hun leven én bezittingen in computergame MetaWorld. In de digitale wereld Planeet Amigo gaat ze de strijd aan … 

“Maar je MOEST je schuldig voelen. Zo kon je zien dat hersenloze vernieling en wraakzucht niets oplossen. En je broer en die stomme Xander moesten leren tevreden te zijn met wat ze hadden, ook al is het alleen maar op een server. En dat karma ook voor hen bestaat: dat als ze iemand online te pakken nemen, het keihard bij hen terugkomt. Jullie hadden alle drie een heel stevig lesje nodig.”

18-09-15

Recensie: Lang leve familie! - Joke Janssen

Titel: Lang leve familie!
Auteur: Joke Janssen
Recensie: Thea
Genre: Jeugd (12+)
148 pagina's | Clavis Uitgeverij | juni 2015

Joke Janssen:
Nadat Joke Janssen in 1993 haar vwo-B voltooid had, studeerde zij sociologie in Tilburg. Vier jaar later studeerde zij cum laude af, met een aantekening in methoden en technieken van onderzoek. Tien jaar lang was Janssen werkzaam als sociaal-wetenschappelijk onderzoeker. Om gezondheidsredenen was Janssen in 2007 genoodzaakt haar baan als onderzoeker op te zeggen. Tijdens haar herstel begon Joke te schrijven. In eerste instantie korte verhalen en columns. Eind 2011 debuteerde zij met haar eerste roman Klaar. Lang leve saai! is haar eerste jeugdroman.

Het verhaal:
Hoe zou jij het vinden als je van de ene op de andere dag een 'logeerbroertje' kreeg? Nee, geen schattig babybroertje, maar een achtjarige nerd met een brilletje, spillebeentjes en een doodzieke moeder. De twaalfjarige Petra is niet bijzonder enthousiast. Haar leven is al druk genoeg zonder Wouter. Ze heeft haar handen vol aan haar mega-onhandige vader, haar herstellende moeder, haar bemoeizieke tante en de kennismaking met de middelbare school. Verder is er iets vreemds aan de hand met de moeder van haar nieuwe vriendin Dominique... Eerlijk, direct en met humor schrijft Petra in haar dagboek over haar leven. Het wordt een zomer die ze niet snel zal vergeten. De zomer dat ze zus werd.

Recensie door Thea:
Reeds eerder maakten we kennis met de toen 11-jarige Petra in het boek Lang leve saai! Het boek Lang leve familie! gaat verder waar het vorige boek eindigt. Ook nu schrijft Petra in haar dagboek over de gebeurtenissen uit haar leven. Gebeurtenissen met een lach én een traan. Om sommige fragmenten heb ik dan ook hardop geschaterd, andere fragmenten bezorgden mij een brok in mijn keel... 

“Morgenavond ontmoet ik mijn nieuwe klas. Dan zie ik met wie ik na de zomervakantie in de brugklas zit. Een hele nieuwe klas! Een hele nieuwe school! Stress!” 

Petra is inmiddels 12 jaar en staat op het punt de basisschool te verruilen voor de middelbare school. Na de zomervakantie zal ze naar de brugklas gaan, ze vindt het spannend en eng, zal ze er haar draai én vriendinnen vinden? Niemand van haar vriendinnen komt bij haar in de klas, ze zal zichzelf moeten redden. Op de kennismakingsavond met haar nieuwe klas ontmoet ze zittenblijver Dominique, het klikt tussen hen. Is Dominique haar nieuwe vriendin?

“Dominique kende verder ook niemand/geen interessante personen in onze nieuwe klas. We zijn dus naast elkaar gaan zitten en hebben heerlijk zitten kletsen. Megagezellig! Ik heb een nieuwe vriendin! Ze is heel lief, knap en gaat echt vet gekleed. Verder weet ze precies hoe alles hoort op mijn nieuwe school. Handig! Door Dominique vind ik dat hele nieuweschoolgedoe een stuk minder eng. Met haar erbij zal het wel goed komen”.


08-09-15

Recensie: Weglopen is geen optie - Lindsey De Grande

Titel: Weglopen is geen optie
Auteur: Lindsey De Grande
Recensie: Thea
Genre: Waargebeurd: gezondheid
ISBN: 9789401424684
240 pagina's | Uitgeverij Lannoo | februari 2015

Lindsey De Grande:
Lindsey De Grande is fysiotherapeute. Ze is Belgisch recordhoudster op de 1500 meter indoor (4:09:18) en won in 2011 de Zilveren Spike, na Elodie Ouedraogo.

Het verhaal:
'Ja juffrouw, er is toch iets aan de hand', zei de professor. 'U hebt chronische leukemie.' Ik heb wat? Kanker? Ik? Als aan de grond genageld staarde ik de prof aan. De grond, die stilaan onder m'n voeten wegzakte. Eén kort zinnetje, dat m'n wereld deed instorten. Mijn wereld, waarin ik de ene seconde nog een jonge, gezonde topsporter ben, op weg naar de Olympische Spelen, en een fractie later als chronisch zieke en kankerpatiënte me een weg door het leven moet banen.

De toekomst van Lindsey De Grande oogt stralend wanneer ze in 2011 naar een knappe zesde plaats op het Europees Kampioenschap loopt. Maar dan slaat het noodlot toe. In een ontroerend dagboekverhaal vertelt ze over de rollercoaster aan emoties en gebeurtenissen van de afgelopen jaren. Hoe ze haar eigen weg volgt, zoekend en zwoegend naar een nieuw evenwicht. Een evenwicht waarin kanker noodgedwongen een plaats opeist. Maar in haar zoektocht blijft ze van één ding overtuigd. Dat hoop en liefde alles overwinnen... Altijd.

Recensie door Thea:

“En dan komen die woorden … je dochter heeft chronische leukemie. Als een donderslag bij heldere hemel. Ook al vat je op dat moment nog niet wat het betekent, het maakt alles toch al kapot.”

Stel je eens voor: je bent jong, in de bloei van je leven én als topsporter bezig met je toekomstdromen .. 6e op EK indoor atletiek 1500 meter … het WK lonkt .. de Olympische Spelen .. totdat op een dag de diagnose chronische leukemie je leven op zijn kop zet. Het overkwam Lindsey De Grande, topsporter atletiek. Haar leven verandert vanaf dit moment in een rollercoaster van emoties en gebeurtenissen. Maar in plaats van bij de pakken neer te gaan zitten, besluit ze de zwaarste beproeving, de langste wedstrijd van haar leven aan te gaan; haar strijd tegen kanker. Bewonderenswaardig hoe ze deze strijd aangaat; haar positiviteit, haar kracht, haar doorzettingsvermogen. En niet te vergeten haar altijd aanwezige hoop; hoop op een leven zonder vreselijke nevenwerkingen, zonder kanker. De strijd is zwaar én confronterend. Pijnlijke beenmergpuncties, de nevenwerkingen van medicijnen die ze elke dag moet slikken zijn heftig; erge hoofdpijn, spier- en gewrichtspijnen, vermoeidheid, en na verandering van medicijnen helse zenuwpijnen. Niet meer op het niveau van voorheen haar sport kunnen beoefenen...  


“(..)In mijn geval was het verweven in heel mijn leven, niet voor een paar weken of maanden, maar voor jaren of zelfs levenslang. En dat ging zo enorm doorwegen alsof ik bedolven werd onder kilo’s keien. Niet allemaal tegelijk, maar elke dag kwamen erbij. Soms een mastodont, soms een kleintje. Tot op een moment dat ik er niet meer omheen zou kunnen en volledig ingeklemd zou raken. De druk op mijn borstkas werd steeds groter, ik zou willen goed naar adem kunnen happen, maar in de plaats kwam er steengruis binnen. Ik zou zo graag een antwoord en een oplossing krijgen die werkten als dynamiet. Een oplossing die alle keien in één keer zou wegblazen. De keien zouden wel hun sporen nalaten, maar ze zouden weg zijn! En de ervaring en herinnering zouden voor blijvende inzichten zorgen waar ik mijn hele leven deugd van zou hebben. Ik bleef erop hopen, erin geloven, omdat het kon, omdat ik het wilde, maar ook omdat het moest, want anders was het niet leefbaar.”


Toch wil ze koste wat het kost vasthouden aan haar dromen: haar opleiding kinese afmaken, stage lopen met als uiteindelijk doel haar diploma halen, maar bovenal doorgaan met lopen en trainingen. Hoe zwaar dit op sommige dagen ook is, opgeven doet en zal ze niet, ook niet als in de loop der tijd blijkt dat ze haar toekomstdromen bij zal moeten stellen …  


“Ik had heel lang mijn overlevingsdrang geprojecteerd op mijn lopen, maar misschien werd het nu eens tijd om mijn overlevingsdrang op het overleven zelf te focussen. Zodat het weer leven werd. Echt leven.”


“De afgelopen jaren waren voorbij, dit moest ik leren inzien, durven inzien. Ik kon deze onmogelijk op een of andere manier gaan inhalen. In het verleden leven had geen zin. Daar zou ik niet gelukkiger van worden. Maar het verleden loslaten deed pijn. Zeker omdat het verleden en heden nog te veel met elkaar doorweven waren. Het voelde allemaal zo gedwongen aan, niet uit vrije wil. Ook de toekomst zou ik meer moeten kunnen loslaten. Zien wat komt. Maar hoe zeg je foert tegen wat het leven brengt? Hoe laat mede mogelijke varianten van de toekomst los? En hoe leer ik mezelf graag zien om wie ik ben, zonder rekening te houden met wat ik doe of presteer? En zouden anderen me om die reden ook graag zien?”


Het verhaal is indrukwekkend en aangrijpend en laat de lezer niet onberoerd. In vijf delen vertelt Lindsey over haar strijd tegen kanker en over haar zoektocht naar het vinden van een nieuw evenwicht waarin kanker noodgedwongen een plek in haar leven zal opeisen ...


“Hoeveel mensen je ook verliest tijdens je strijd tegen kanker, het mooie is dat je ook mensen in de plaats krijgt. Mensen die er voor je zijn op de moeilijkste momenten. Het is leuk om die warme mensen rondom je te hebben in een periode waarin je figuurlijk vaak bibbert van de kou!”


“(..)Een traan staat op het punt mijn ooghoek te verlaten, maar dit keer een traan van opluchting. Van geluk. Ik voel gewoon dat er ergens een oplossing voor me klaarligt, maar of deze dichtbij of veraf is, weet ik niet. Misschien ligt ze wel dichterbij dan ik denk. Wat ik wel weet, is dat wat er ook gebeurt, ik altijd zal kiezen om te leven. Maar dan ook echt LEVEN.”


02-09-15

Recensie: Geek girl #4 Gouden bergen - Holly Smale

Titel: Geek girl #4 Gouden bergen
Auteur: Holly Smale
Recensie: Thea
Genre: Young Adult
ISBN: 9789025760014
300 pagina's | Gottmer Uitgevers Groep | juli 2015
Holly Smale:
Onhandig, een beetje stuntelig en enigszins verlegen bracht ze het grootste deel van haar tienerjaren door. Op de middelbare school zat ze meestal verstopt in de toiletten bij de gymkleedkamers. Toen ze vijftien was, werd ze geheel onverwacht op straat opgemerkt door een modellenbureau uit Londen. De twee daarop volgende jaren bracht ze struikelend door op catwalks, waarbij ze altijd vuurrood werd en er van alles brak of scheurde (maar ze had geen geld om die kapotte dingen te vervangen). Tegen de tijd dat Holly aan de Universiteit van Bristol haar bachelor in Engelse literatuur en haar master in Shakespeare had behaald, stopte ze met het modellenvak en zette ze haar eerste stappen op weg naar het schrijverschap. 

Het verhaal:
Harriet Manners - fotomodel tegen wil en dank en zelfverklaarde nerd - heeft goede hoop voor het nieuwe schooljaar: in dit eindexamenjaar gaat alles anders worden, beter, spannender. Maar vooralsnog lijkt er zich weinig spannends in Harriets leven voor te doen. Haar vriendin Nat is nu ze studeert alleen nog maar bezig met jongens en vriend Toby heeft alleen maar aandacht voor zijn 'Supergeheime Project'. Gelukkig dient zich een bijzondere modellenklus aan: in de gouden zandduinen van Marokko.

Recensie door Thea:
“Als mensen lief voor jou zijn, Harriet, komt dat doordat jij lief bent voor hen. Als mensen er voor je zijn, komt dat doordat jij er voor hen bent. En als je geen lijst nodig hebt om een ster te worden, komt dat doordat je er altijd al een bent geweest.”

Wie kent Harriet Manners niet? De ietwat onhandige, onzekere én naïeve geek girl die graag rondstrooit met feitjes en weetjes. Wie heeft haar niet in haar hart gesloten? Na dit deel uit de Geek girl serie heb ik haar zéker in mijn hart gesloten. Ik heb om haar gelachen, hardop geschaterd (bv bij het “modderbad” welke Harriet ongewild nam), leefde met haar mee (op haar zoektocht naar nieuwe vrienden) en heb stiekem een traantje gelaten (hoe nieuwe vrienden nepvrienden blijken te zijn). Ik vond dit deel het beste deel uit de serie tot nu toe, het boek had naast humor en hilarische situaties, mede door de onhandigheid van Harriet, ook diepgang en gaf de lezer een mooie levensles mee:

“Elke keer wanneer we iets uit liefde doen, stralen we misschien een beetje helderder en wordt het donker een beetje lichter. Dankzij alle soorten vriendschap krimpt de ruimte misschien een beetje en komen we wat dichter naar elkaar toe. Maken we onze eigen sterren, zodat we nooit echt alleen zijn. Want hoe snel het heelal ook uitdijt, hoeveel afstand er ook tussen ons ontstaat, dit zijn de banden die ons bij elkaar houden. De verbindingen die nooit zullen breken. En daardoor stralen we.”

Hoe zal het Harriet vergaan nu ze is teruggekeerd uit New York en haar relatie met Nick is beëindigd? Zal ze Nick ooit kunnen vergeten? Zal ze het nieuwe schooljaar zonder kleerscheuren doorkomen nu ze 5 VWO zonder de nabije steun van Nat en Toby moet zien te klaren? Harriet wil verandering, ze wil nieuwe vrienden maken, zal het haar gaan lukken? Zullen haar klasgenoten haar eindelijk zien en haar niet langer buitensluiten?