30-04-16

Het Project - C.C.M. van Raay


Werkelijk vijf minuten voor de allereerste schooldag op de kleuterschool is het pesten begonnen. Dat duurde bijna tien lange jaren. Sindsdien heeft C.C.M. van Raay zich nooit echt kunnen en durven uiten, met als gevolg een doorlopend innerlijke strijd, hoog oplopende emoties en diepe depressies. Talloze hulpverlenende instanties heeft hij bezocht. De conclusies die door de ene psychiater werd getrokken werden echter door de volgende hulpverlener weer naar de prullenbak verwezen. Zijn verhaal op papier zetten hielp hem beter op weg. Zijn grootste overwinning is daarmee nu behaald: de publicatie.

228 pagina's | ISBN: 9789402222074 | Boekscout | december 2015 | € 19,15



Fragment:
Tijdens gym is het ineens heel gezellig, iedereen is vrolijk en vriendelijk en ik word uitgenodigd om gezamenlijk naar huis te lopen. Van nu af aan zijn we vrienden. Op de terugweg wordt er veel gelachen We bonzen op de ruiten bij fietsenmaker Bosman, trekken belletje bij meester Veerbeek, de deur van café ‘De Bult’ wordt baldadig opengegooid, iedereen heeft schik. In het laatste huis van de Ds. Vermeerstraat woont hulpagent Dirkmaat, een chagrijnige man die in zijn dagelijkse leven portier is bij De Vesuvius. Iedereen is een beetje bang van hem. Nu ben ik aan de beurt om belletje te trekken. Ik loop voorzichtig naar de deur, de jongens kijken op een veilige afstand toe. Net op het moment dat ik wil aanbellen vliegt de deur open. De jongens rennen joelend weg. Ik duik tot twee keer toe onder de grijpgrage handen van de woedende man door en kan ontsnappen. Uiteindelijk krijgt hulpagent Dirkmaat me toch te pakken. Met een zeer stevige hand om mijn pols brengt hij mij thuis en vertelt hij mijn ouders dat hij het sterke vermoeden had dat dit zou gebeuren. Al enkele weken is er iedere maandagavond om dezelfde tijd bij hem belletje getrokken, vertelt hij, daarom heeft hij begin deze avond de groep Groothuis toen die richting gym liep opgewacht en gewaarschuwd dat hij bij een volgende keer maatregelen zou nemen. Geert verzekerde hem dat die waarschuwing geen indruk maakte, er zou toch weer belletje worden getrokken, vandaar dat hij de groep op stond op te wachten.

Achteraf besef ik dat ik niet eens had hoeven vluchten, het had toch geen zin gehad. Van een afstandje hadden de jongens al geroepen "Het is Carel van Raay, het is Carel van Raay." Drikus Schoonhoven hoorde ik boven alles en iedereen uit joelen en lachen.

29-04-16

Recensie: Life on sneakers - Evi Renaux

Titel: Life on sneakers
Auteur: Evi Renaux
Recensie: Thea
Genre: Waargebeurd: gezondheid
ISBN: 9789022332368
164 pagina's | Uitgeverij Manteau | maart 2016

Evi Renaux:
Evi Renaux; koffie-addict, wordt vrolijk van de zon én frangipanetaart. Houdt van festivals met vrienden, van onverwachte tripjes met haar familie, van luidkeels meezingen op Clouseau. Droomt van een kast vol sneakers, een koffiebar, een huis aan zee en stokoud worden. Studeerde ooit journalistiek, maar belandde na haar studies bij VT4, VIJFtv en later bij Libelle. Tot ziek worden alles stopzette. Zij herontdekte haar liefde voor het schrijven en richtte Rue NØ op. Sinds 1 juli 2013 geniet zij vooral volop van de kleine dingen in het leven. Van de schoonheid in alle dagen. 

Over het boek:
Wat als je morgen niet meer kunt doen wat je altijd al deed? Wat als je hele leven ineens op zijn kop staat? Heb jij een plan B?

Voor Evi Renaux, alias Rue NØ, veranderde alles toen ze ziek werd. Haar lichaam zou nooit meer doen wat het voorheen deed, en dat zorgde ervoor dat ze een andere kijk op het leven kreeg. Ze ging terug naar de kleine dingen die haar gelukkig maken. Ze ontdekte nieuwe passies, besloot nieuwe dromen te creëren en haar verhaal te herschrijven. In 'Life on sneakers' nodigt ze iedereen uit om hetzelfde te doen. Vijf hoofdstukken leiden je door de golf van emoties waarin je terechtkomt na een tegenslag: onmacht, verdriet, hoop, aanvaarding en dankbaarheid. Evi's verhaal over de zoektocht naar hulp en een nieuw leven, de verschillende foto's, persoonlijke brieven, prachtige quotes, tekeningen en illustraties zetten je aan tot nadenken, geven je moed maar laten ook ruimte om te huilen of te lachen.


Recensie door Thea:
“Wie me twee jaar geleden gezegd had dat ik een professional zou worden in loslaten, had ik voor gek verklaard. Ik? De perfectionist? Loslaten? Alles kan toch altijd beter? Grenzen zijn er om opgezocht te worden. Je hoeft niet blij te zijn met goed, als uitstekend ook kan. Diezelfde vrouw, die vroeger geen moment rust kende, verdrinkt nu bijna in een zee van tijd. Ongewild. Ongevraagd ook. Het lot heeft daarover beslist.(..)Het monstertje dat ‘pijn’ heet, stapt als een schaduw met me mee, of ik dat nu wil of niet.”

Met een diepe zucht sla ik het boek dicht en staar even voor me uit. Het aangrijpende maar ook inspirerende verhaal van Evi Renaux is gelezen. Haar verhaal raakt me diep en roept tevens de nodige emoties bij mij op. Mede omdat het lijkt alsof ik gedeeltelijk mijn eigen verhaal aan het lezen ben, heel bizar. Regelmatig stromen de tranen dan ook over mijn wangen; tranen van herkenning, verdriet en wanhoop. In haar boek Life on sneakers beschrijft Evi de 5 stappen die ze tijdens haar zoektocht naar een juiste diagnose doorliep: onmacht, verdriet, hoop, aanvaarding en dankbaarheid. Haar verhaal wordt versterkt door prachtige foto’s en illustraties, persoonlijke brieven, pakkende quotes en fragmenten uit songteksten. 


Bron: Rue-NØ

“Wat had ik een leven! Op high heel huppelde ik van meeting naar meeting, voelde ik me belangrijk, reed ik ’s avonds met mijn bedrijfswagen naar huis, om me daar een voorbeeldmama te wanen. De enige zekerheid die ik nu nog heb, is dat mijn lichaam niet meer functioneert zoals het zou moeten. (..)Het enige wat ik nu zeker weet is dat ik opsta met pijn en ga slapen met pijn. En dat die pijn zal beslissen hoe mijn dag eruit zal zien.”

We lezen over haar klachten en helse pijnen, haar zoektocht naar de juiste diagnose, ziekenhuis in en uit en al die artsen die aan haar voorbij zijn getrokken. Hoe zij niet geloofd werd door medici en hoe ze met het onbegrijpelijke ‘het zit tussen je oren’ verhaal wordt geconfronteerd… 

“(..)Want ook al besef ik ten volle dat je niet zomaar doodgaat, toch voelt het aan of er elke dag een stukje van mij sterft. Letterlijk en figuurlijk. Ik voel het leven beetje bij beetje uit me wegstromen. (..)Ik heb het gevoel dat ik niet meer stop met huilen, dat ik verplicht word om van zoveel dingen afscheid te nemen. Van mijn job, mijn vrijheid, mijn gezonde lichaam, qualitytime met mijn dochter. Alles valt langzaam weg. En ik voel me naakt. Beroofd. Is er ergens nog iemand die mij kan redden?”

Dan komt Evi maanden later in contact met een neurologe die haar wél gelooft. Deze neurologe weet de puzzel van haar zoektocht compleet te maken. Eindelijk wordt duidelijk waardoor de scheefstand van haar rug ontstaan is en waar haar erge (hoofd)pijnen vandaan komen… 

“(..)Wat ik nu heb, is goed. Zo waardevol. Dus het is oké dat niemand me nog belt. Het is niet erg dat mijn naam nergens meer valt. En ik huil niet meer omdat ik besef dat ik geen potten meer zal breken in de mediawereld. Ik glimlach omdat omdat ik aanvaard heb dat het leven niet altijd loopt zoals het moet lopen. Of zoals je gehoopt had dat het zou gaan lopen. Soms neemt het leven een wending die je niet hebt zien aankomen. Maar als je die wending aanvaardt en met opgeheven hoofd doorgaat, dan vallen nieuwe kansen je zomaar voor de voeten. Kansen die je zelf creëert. Omdat het kan. Omdat het mag. Omdat niets meer echt moet.”

Vanaf dat moment besluit Evi niet bij de pakken neer te gaan zitten maar over te gaan tot plan B: terug te gaan naar de kleine dingen die haar gelukkig maken. Ze geniet van dat wat het leven haar te bieden heeft. Niet langer materiële zaken als die dure auto voor de deur, een merktrui van meer dan driehonderd euro, de nieuwste smartphone of wat dan ook, maar zaken die er in het leven écht toe doen. Zaken als tijd, familie en liefde. Ze ontdekt nieuwe passies, besluit nieuwe dromen te creëren en haar verhaal te herschrijven. Zo herontdekt ze haar passie voor schrijven en richt haar blog Rue NØ op. En ondanks de tegenslagen en de pijn die ze iedere dag voelt, kan ze weer lachen …

Er is altijd een reden om weer dankbaar te zijn en te blijven lachen. Je omgeving is daar ontzettend belangrijk bij. Familie en vrienden helpen je erdoor. Een onverwacht sms’je, onverwachte etentjes met familie, koffiedrinken in de stad, een zelfgeschreven kaartje in je brievenbus … Het zijn kleine dingen, maar die maken dat je weer kunt lachen.”

“Won’t stop ’til it’s over
We won’t stop to surrender”

23-04-16

In de toren. Leven met een depressie - Merel Melchers


Dit waargebeurde verhaal beschrijft op aangrijpende wijze een maand uit het leven van de 17-jarige Merel, die kampt met meerdere psychische aandoeningen, waaronder een depressie en een eetstoornis. Met hulp is ze op zoek naar zichzelf, maar ze voelt zich eenzamer dan ooit tevoren. Ze wordt alsmaar somberder en twijfelt aan de reden van haar bestaan. Ze zoekt steeds meer naar een lichamelijke uitlaatklep om haar psychische pijn te verlichten. Glijdt ze steeds dieper weg of is er nog een uitweg? In de toren zorgt voor herkenning bij lotgenoten en geeft anderen een realistische inkijk in wat het betekent om te leven met een depressie.

166 pagina's | ISBN9789402223804 | Boekscout | februari 2016 | € 17,85


Fragment:
Ik weet wat jullie denken. Ik heb het vaker gehoord: ‘Kun je het niet één dag langer volhouden? Slechts één? Maar hoe kan ik nog één dag langer leven als ik me elke ochtend vol teleurstelling afvraag waarom ik in ’s hemelsnaam wakker moest worden? Ik voelde me rustiger in die twee uurtjes slaap.

16-04-16

In gevecht met verdriet - Jee Wee Junior


In Gevecht met verdriet is een ontzettend heftig verhaal. Jee Wee Junior beschrijft in detail het ziekteproces van zijn zoon, die aan lymfeklierkanker leed. Wanneer tijdens zijn behandeling ook bij zijn vrouw borstkanker wordt geconstateerd, krijgt het gezin het nog zwaarder te verduren. Zijn verhaal bevat enkele flashbacks naar de tijd dat zijn zoons opgroeiden en zijn eigen jeugd. Hierdoor leert ook de onbekende lezer zijn gezin kennen en worden ze meegesleept in zijn verhaal. Kanker is een ziekte die velen van ons treft, maar veel mensen weten niet hoe ze met die situatie om moeten gaan. Met dit boek geeft de auteur deze mensen een stem. Ondanks dat alle patiënten een ander traject bewandelen en geen behandeling hetzelfde is, blijft de pijn en de onmacht voor patiënt en omgeving bestaan. Dit verhaal benoemt de machteloosheid, radeloosheid en de wanhoop.

224 pagina's | ISBN: 9789402221268 | Boekscout | oktober 2015 | €18,95

Fragment:
Een verhaal dat zo maar ergens begint.
Ergens op een moment wanneer de ziekte kanker in mijn leven komt
En alle zaken die zich daaromheen afspelen. Hoe mensen omgaan met gevoelens. Hoe er omgegaan wordt met strijd. Met tegenstrijd.
Hoe veel pijn wordt aangedaan. Al vertellende, vordert een verhaal, bijna een levensverhaal. Met terugblikken, met sterke herinneringen, met trauma’s. Met als rode draad afscheid. Afscheid van ervaringen.
Een verhaal dat een ieder geschreven zou kunnen hebben.
Vandaar ook dat de vertellende persoon soms vanuit een ander perspectief schrijft. Het tijdsbeeld is niet altijd chronologisch, maar dat is niet de essentie van dit verhaal. Vele vragen worden er gesteld.
Vragen die een ieder op zijn eigen manier zou kunnen invullen.
Vragen die een ieder zich zou kunnen afvragen.
Antwoorden worden er soms gegeven. Een ieder geeft antwoord op vragen zoals hij die interpreteert. Een ieder heeft zijn eigen belevingswereld.
Een ieder heeft zijn eigen ervaringen en zijn levenslessen opgedaan.
Dit verhaal is er een van.

14-04-16

Recensie: Als je dit leest ben ik er nog - Jette Vonk

Titel: Als je dit leest ben ik er nog
Auteur: Jette Vonk
Recensie: Thea
Genre: Waargebeurd: gezondheid
ISBN: 9789022577073
176 pagina's | Uitgeverij Boekerij | maart 2016

Jette Vonk:
Jette Vonk werkt als freelance journalist voor diverse bladen en televisieprogramma's. Ze studeerde journalistiek en culturele antropologie. Samen met haar man en zoon woont ze op het platteland van Noord-Brabant.

Over het boek:
Het is dinsdag 25 juni, mijn leven tot nu eindigt hier. Het stokt, stolt en blijft roerloos achter als een versteende laag in mijn arme lichaam. Maar mijn wil beveelt mijn benen mij verder te dragen, te brengen naar een onzekere toekomst. Zo wandelen we dit limbo binnen, het grensgebied tussen vroeger en later. Niemandsland. 

Jette Vonk (33) is in de bloei van haar leven als ze te horen krijgt dat ze uitgezaaide borstkanker heeft. In eerste instantie wordt ze overspoeld door paniek. Hoe ga je om met een levensverwachting van twee jaar? En hoe is het om te leven in "geleende tijd"? Samen met haar man en haar driejarige zoontje zoekt ze de grenzen op van het geluk, dat soms diep verscholen lijkt te zitten, maar dan weer in volle kracht aanwezig is. In Als je dit leest ben ik er nog laat Jette zien dat het leven veel meer kan zijn dan slechts een diagnose.

Recensie door Thea:
“Het is de namiddag van dinsdag 25 juni, mijn leven tot nu eindigt hier. Het stokt, stolt en blijft roerloos achter als een versteende laag in mijn arme lichaam. Het zou ineen willen zijgen, dubbel willen klappen, naar adem willen happen. Mijn mijn wil beveelt mijn benen mij verder te dragen, te brengen naar een onzekere toekomst. Zo wandelen we dit limbo binnen, het grensgebied tussen vroeger en later. Niemandsland. Hier is de lucht ijl, het licht diffuus.”

Met bewondering las ik het verhaal van Jette Vonk. Bewondering voor de wijze waarop zij haar leven leidt nadat ze de diagnose uitgezaaide borstkanker kreeg. Al vrij snel na het incasseren van deze mokerslag herpakt ze zich, gaat op zoek naar het geluk en probeert te genieten van hetgeen het leven haar te bieden heeft. Overleven met kanker wordt hierdoor leven met kanker. Het boek is dan ook geen zwaarmoedig verhaal, maar een verhaal waarin vooral haar positiviteit, kracht en levenslust naar voren komen. Haar verhaal zal een inspiratiebron zijn voor lotgenoten, chronisch zieken én voor de gezonde medemens! 

“Hoe moet ik de balans vinden tussen wat moet, wat kan en wat ik wil? Hoe moet ik begrijpen dat in dit lichaam, dat in ruim twee jaar tijd niet zo goed gevoeld heeft, de dood zijn intrek heeft genomen? De dood een plaats in je leven geven, je eigen dood, de dood van de moeder van je kind, de vrouw van je man, dochter van je ouders, zus van je zus, vriendin van je vriendin. Ik ga niet dooier dan de rest, ik weet ook niet wanneer, net als de rest. Ik weet waarschijnlijk wel waaraan en dat het eerder is dan gemiddeld. Wat doe je met een leven dat rafelt aan het eind?”

Als je dit leest ben ik er nog bestaat uit drie delen: Diagnose - Bali & Beyond - Een nieuw leven. Het is een verhaal in dagboekvorm, waarbij, haast poëtisch geschreven, tekst regelmatig wordt afgewisseld met foto’s, gedichten en quotes. De fragmenten uit haar dagboek beginnen vaak met titels van songs en boeken die voor haar, op dat moment, veel betekenen. Jette neemt de lezer mee op reis in haar gedachten en leven, een leven met kanker … 

“In ieder geval gaan we op zoek naar een plek waar het hart het hart kan zijn, waar het niet constant overschreeuwd wordt door het hoofd, waar de ratio plaats kan maken voor het gevoel. Want leven doe je niet met je hoofd.

Jette Vonk was 33 jaar toen ze in 2013 te horen kreeg dat ze borstkanker had. Acht dagen later hoorde ze dat de kanker was uitgezaaid. Levensverwachting: gemiddeld twee jaar. Haar zoontje Mac was pas twee jaar oud. Hoe ga je dan verder? Jette besluit niet bij de pakken neer te gaan zitten, maar op zoek te gaan naar geluk en te genieten van wat het leven haar te bieden heeft. Ze leest inspirerende boeken, stelt een bucketlist op, gaat met haar gezin voor drie maanden naar Bali, raadpleegt  een goeroe, volgt een bootcamp noble silence meditation bij meditatieleraar Pak Merta Ada en komt er tot rust. Terug in Nederland volgt zij een workshop bij Iceman Wim Hof. Hetgeen ze van hem en Pak Merta Ada leert helpt haar om verder te gaan en een juiste balans in haar leven te vinden. 

“Ik weet niet of het mij beter gaat maken, mijn dieet, mijn yoga, mijn meditatie en straks ook de kou van Wim Hof. Maar het stuwt ons voort, het geeft hoop, het geeft je wat te doen, iets doen aan die kanker. Het niet weten. Dat je het gewoon niet mag weten, dat niemand van je vraagt te besluiten om te geloven dat je beter wordt. Ik kan dat besluit niet nemen, ik kan alleen maar zorgen dat ik er alles aan doe. Dat is een zware last, want wat als je er dan op een dag niet meer alles aan doet? Maar nu zie ik weer in dat elke dag nieuwe kansen biedt, elk moment kan weer een nieuw begin zijn, een nieuwe belofte aan jezelf.”

Jette gaat aan de slag met haar bucketlist. Op haar bucketlist staan geen grote, onmogelijke, plannen maar zaken die er werkelijk toe doen. Zaken zoals: veel tijd doorbrengen met haar gezin, genieten van alledaagse dingen, een ouderwetse Pinkpop beleven met haar oude vrienden, wonen op haar eigen boerderij, en schrijven, veel schrijven …

“Als ik dit schrijf ben ik er nog. Dit boek is mijn droom, het resultaat van mijn bestaan, mijn vlinderslag in deze woeste wereld, dit prachtige leven. Ik ben geworden wie ik was. Ik had mezelf gedroomd en ik heb de vrijheid gevonden om te bestaan.”

09-04-16

Bloedrode Tulpen - Anita van Ballegooijen


Wanneer Johan, de man van Jennifer ziek wordt, moet zij het bedrijf overnemen. Jaloers op haar succes begint hij haar te mishandelen. Jennifer negeert het en wanneer Johan haar in een vlaag van razernij wil neersteken, kan ze ternauwernood aan hem ontsnappen. Johan laat het hier niet bij zitten en begint haar genadeloos te stalken. Wanneer Jennifer daardoor haar dochter verliest, stort ze in en moet ze naar een vrouwenopvang verhuizen. Daar krijgt ze te maken met inaccurate wetgeving en falende hulpverlening. Lukt het Jennifer om een nieuw leven op te bouwen of moet ze voor altijd achterom kijken?

266 pagina's | ISBN: 9789402220889 | Boekscout | november 2015 | € 20,35


Fragment:
'Hallo?' zegt een vreemde stem. In de veronderstelling dat ik het nummer verkeerd heb ingetoetst, zeg ik ook: 'Hallo', en Johan schreeuwt: 'Ik had jou bijna te pakken! Ik zag je bij het winkelcentrum. Maar ik krijg jou nog wel! Weet je wel wat je dat kind hebt aangedaan? Zij heeft de hele nacht niet geslapen omdat haar moeder niet van haar houdt.' Bevroren luister ik naar Johan en de vrouw tegenover mij zit razendsnel mee te schrijven. Johan gilt dan met een overslaande stem: 'Als ik jou te pakken krijg, snij ik je helemaal open!' Direct daarna zegt Mathilde timide: 'Hallo, mama', en ik weet zeker dat zij Johan gehoord heeft. Ik doe mijn best, maar ik praat te snel en de maatschappelijk werkster maakt mij met gebaren duidelijk dat ik rustig moet blijven. Ik moet mijn uiterste best doen om me op het gesprek te concentreren en vraag aan Mathilde hoe het op haar nieuwe school was. Mathilde geeft geen antwoord, maar vertelt dat zij van papa heel duur speelgoed heeft gekregen omdat zij steeds droomt dat ik een ander kindje heb en daarom niet meer van haar zou houden. Ik zeg tegen Mathilde dat ik altijd van haar zal houden, waarop Johan nors zegt: 'Jij moet je rekeningen betalen, anders halen ze mijn huis leeg en dan heeft dat kind nog niets.' De vrouw tegenover mij is diep verontwaardigd.

08-04-16

Recensie: Pippa Leeuwenhart 2 - Mijn leven is een prachtige puinhoop - Barbara Tammes

Titel: Pippa Leeuwenhart 2: Mijn leven is een prachtige puinhoop
Auteur: Barbara Tammes
Recensie: Thea
Genre: Jeugd
ISBN: 9789045119038
160 pagina's | Querido Kinderboeken | februari 2016

Barbara Tammes:
Barbara Tammes groeide op in het centrum van Amsterdam, maar woont nu met haar man, twee kinderen en zeven paarden op een boerderij op haar platteland. Eerder schreef en illustreerde ze het Handboek voor het bouwen van je eigen Luchtkasteel, dat in heel veel talen is verschenen.

Het verhaal:
In haar tweede journal beschrijft en tekent de 14-jarige Pippa Leeuwenhart opnieuw haar chaotische leven. Want het valt niet mee om steeds over te schakelen van het platteland (waar ze doordeweeks bij haar moeder woont) naar een leven in de stad (bij haar vader in het weekend), én weer terug. Alles wordt er niet bepaald overzichtelijker op: Pippa krijgt te maken met een heel bijzondere paardendief, doet haar zusje een onmogelijke belofte en wordt voor het eerst heel erg verliefd. Helaas op de enige jongen ter wereld op wie ze juist niet verliefd mag worden...

Recensie door Thea:
Het boek gaat verder waar het eerste deel eindigde. Het boek is wederom voorzien van schitterende illustraties die het verhaal versterken. De 14-jarige Pippa Leeuwenhart woont in twee werelden: doordeweeks bij haar moeder, diens vriend Tim en haar zusje Poppy op de boerderij waar chaos heerst, er nauwelijks regels zijn, haar moeder haar vrij laat, waar ze omringd wordt door haar paarden én haar beste vriendin Dorris woont. In het weekend woont zij bij haar vader, stiefmoeder Tessa en halfbroertje Hugo in het chique appartement in de stad, waar ze de laatste gadgets ter beschikking heeft, nieuwe kleren in overvloed krijgt én waar haar beste vriendin Phine woont. In dit nieuwe deel schrijft Pippa verder in haar journal (dagboek) over haar gedachten, gevoelens én avonturen … 

“Wat heb ik gezegd? Dat ik papa en mama met Tessa en baby Hugo gezellig bij elkaar kan krijgen met kerst? Dat gaat me van zijn lang zal ze leven niet lukken Ze haten elkaar. Maar ik heb het Poppy beloofd en ze gelooft me. Het is fijn dat ze in me gelooft. Ze gelooft in iemand die ik graag zou zijn, iemand die dingen voor elkaar krijgt. Dus moet ik een manier vinden om het voor elkaar te krijgen.”

En avonturen beleeft Pippa zeker: zo vindt er een omgekeerde paardendiefstal plaatst en wordt merrie Isabel bij hen achtergelaten, is zij nog steeds verliefd op Wolf, de skater, die tot overmaat van ramp haar halfbroer Tijl blijkt te zijn, gaat ze met haar vader mee naar een filmpremière en deelt er zelfs handtekeningen uit. En Pippa doet een bijna onmogelijke belofte aan haar zusje Poppy …. 



Gelukkig heeft ze haar dagboek, waar ze al haar gevoelens en gedachten in woord en beeld in kwijt kan. Pippa vraagt zich in haar dagboek af of ze wel een goed mens is en komt met allerlei bewijsstukken die zouden laten zien dat ze dit niet is. Verder schrijft en tekent zij over het trainen van merrie Isabel; hoe ze haar leert haar te vertrouwen. En over haar onmogelijke verliefdheid op haar halfbroer Tijl; haar verwarde gevoelens, hoe ze uitkijkt naar de woensdagen dat hij naar de boerderij komt. Maar die belofte die ze aan haar zusje heeft gedaan; hoe krijgt Pippa dit voor elkaar? 

“Ik vind het lief van haar, maar ik voel me een enorme sukkel als het me niet eens lukt mijn beide ouders één dag of avond gezellig bij elkaar te krijgen. Als ik dát al niet kan, wat kan ik dan wel? Maar hoe ik het aan moet pakken? Ik heb echt geen idee, want het lijkt erger dan ooit tussen die twee.”

Hoe zal het tussen Pippa en haar halfbroer Tijl vergaan, is hij ook verliefd op haar? Zal het Pippa lukken om haar belofte aan haar zusje waar te maken: één dag samen met hun beide ouders zonder dat zij ruzie maken? En Pippa, zal zij erachter komen dat ze wél een goed mens is? 

“Het zijn beste mensen. Vast. Ze kunnen niet beter. Niet boos maar wel heel beslist ben ik tot de volgende conclusie gekomen: ik ga scheiden van mijn ouders.”

03-04-16

Boektrailer: HENRY! - Thomas van Aalten


Nederland, begin jaren zestig. De welvaart groeit en twintiger Henry Imholz, wereldburger en zoon van een steenrijke ondernemer, voelt dat haarfijn aan. Na een baantje als dagbladverslaggever besluit Henry zijn eigen tijdschrift op te zetten – en hij geeft het zijn eigen naam. Henry! bevat flitsende reportages, een societyrubriek, spraakmakende interviews en advertenties voor sterke drank en automerken. De lezers verslinden het blad. Als eind jaren zestig het optimisme in Nederland plaatsmaakt voor maatschappelijke onrust, lijkt Henry zijn doelgroep uit het oog te verliezen. Een drama uit het privéleven van Henry brengt bovendien het voortbestaan van zijn tijdschrift in gevaar.

400 pagina's | ISBN:9789046820773 | Nieuw Amsterdam | februari 2016


Bron: Uitgeverij Nieuw Amsterdam

02-04-16

Schijnhuwelijk - Everdien Wiggers


Verliefd worden op iemand uit het buitenland is niet alleen maar bijzonder en mooi. De Nederlandse Everdien kan hierover meepraten. Zij wordt verliefd op de Syrische Kawa. Een relatie die het waard is om voor te vechten. Er wordt gestreden tegen de Nederlandse bureaucratie, maar ook tegen de cultuurverschillen. Everdien ontketent allerlei acties, waarbij ze ook politici mobiliseert om Kawa in Nederland te houden.  Eerst lukt dat niet, maar uiteindelijk kunnen ze trouwen. Het huwelijk van Everdien blijkt echter verre van ideaal te zijn... Aanvankelijk vertelt dit moedige verhaal over de liefde, maar Everdien geeft prachtig weer hoe verliefdheid kan eindigen in een schijnhuwelijk.

94 pagina's | ISBN: 9789402219494 | Boekscout | 2015 | € 14,95 

Fragment:
Eind november, op een middag, gooit Kawa een schoen naar de kat omdat die hem met zijn gemiauw wakker maakt. Ik ben verontwaardigd. Die kat is van mij en kan er niets aan doen. Het beestje kan zich niet verweren en bovendien is het midden op de dag. Slapen doe je maar ’s nachts! Ik zeg tegen Kawa: “ik ga nu even naar mijn ouders en als ik terug ben wil ik dat je uit bed bent.” Als ik na een uurtje terug ben, is Kawa zijn kleren in vuilniszakken aan het stoppen en brengt ze naar zijn auto. Ik stop zelfs nog zijn vuile was in een vuilniszak. Hij vertelt me dat hij weggaat maar wil niet zeggen waarheen. Hij laadt zijn auto vol met vuilniszakken en vertrekt. Hij laat zijn huissleutel achter. Ik ontvang dit sms’je van hem: “ik beslis over mijn leven en mijn toekomst.” De volgende dag, als ik naar mijn werk wil gaan, belt Kawa aan. Hij wil even een lijst opstellen om de inboedel te verdelen. Ik zeg: “nee, neem nou geen overhaaste beslissingen. Bovendien wil ik dat je gaat, want ik moet naar mijn werk.” Hij vertelt dat hij heeft overnacht in zijn auto. Het vroor die nacht zes graden en er lag een dik pak sneeuw.