29-04-16

Recensie: Life on sneakers - Evi Renaux

Titel: Life on sneakers
Auteur: Evi Renaux
Recensie: Thea
Genre: Waargebeurd: gezondheid
ISBN: 9789022332368
164 pagina's | Uitgeverij Manteau | maart 2016

Evi Renaux:
Evi Renaux; koffie-addict, wordt vrolijk van de zon én frangipanetaart. Houdt van festivals met vrienden, van onverwachte tripjes met haar familie, van luidkeels meezingen op Clouseau. Droomt van een kast vol sneakers, een koffiebar, een huis aan zee en stokoud worden. Studeerde ooit journalistiek, maar belandde na haar studies bij VT4, VIJFtv en later bij Libelle. Tot ziek worden alles stopzette. Zij herontdekte haar liefde voor het schrijven en richtte Rue NØ op. Sinds 1 juli 2013 geniet zij vooral volop van de kleine dingen in het leven. Van de schoonheid in alle dagen. 

Over het boek:
Wat als je morgen niet meer kunt doen wat je altijd al deed? Wat als je hele leven ineens op zijn kop staat? Heb jij een plan B?

Voor Evi Renaux, alias Rue NØ, veranderde alles toen ze ziek werd. Haar lichaam zou nooit meer doen wat het voorheen deed, en dat zorgde ervoor dat ze een andere kijk op het leven kreeg. Ze ging terug naar de kleine dingen die haar gelukkig maken. Ze ontdekte nieuwe passies, besloot nieuwe dromen te creëren en haar verhaal te herschrijven. In 'Life on sneakers' nodigt ze iedereen uit om hetzelfde te doen. Vijf hoofdstukken leiden je door de golf van emoties waarin je terechtkomt na een tegenslag: onmacht, verdriet, hoop, aanvaarding en dankbaarheid. Evi's verhaal over de zoektocht naar hulp en een nieuw leven, de verschillende foto's, persoonlijke brieven, prachtige quotes, tekeningen en illustraties zetten je aan tot nadenken, geven je moed maar laten ook ruimte om te huilen of te lachen.


Recensie door Thea:
“Wie me twee jaar geleden gezegd had dat ik een professional zou worden in loslaten, had ik voor gek verklaard. Ik? De perfectionist? Loslaten? Alles kan toch altijd beter? Grenzen zijn er om opgezocht te worden. Je hoeft niet blij te zijn met goed, als uitstekend ook kan. Diezelfde vrouw, die vroeger geen moment rust kende, verdrinkt nu bijna in een zee van tijd. Ongewild. Ongevraagd ook. Het lot heeft daarover beslist.(..)Het monstertje dat ‘pijn’ heet, stapt als een schaduw met me mee, of ik dat nu wil of niet.”

Met een diepe zucht sla ik het boek dicht en staar even voor me uit. Het aangrijpende maar ook inspirerende verhaal van Evi Renaux is gelezen. Haar verhaal raakt me diep en roept tevens de nodige emoties bij mij op. Mede omdat het lijkt alsof ik gedeeltelijk mijn eigen verhaal aan het lezen ben, heel bizar. Regelmatig stromen de tranen dan ook over mijn wangen; tranen van herkenning, verdriet en wanhoop. In haar boek Life on sneakers beschrijft Evi de 5 stappen die ze tijdens haar zoektocht naar een juiste diagnose doorliep: onmacht, verdriet, hoop, aanvaarding en dankbaarheid. Haar verhaal wordt versterkt door prachtige foto’s en illustraties, persoonlijke brieven, pakkende quotes en fragmenten uit songteksten. 


Bron: Rue-NØ

“Wat had ik een leven! Op high heel huppelde ik van meeting naar meeting, voelde ik me belangrijk, reed ik ’s avonds met mijn bedrijfswagen naar huis, om me daar een voorbeeldmama te wanen. De enige zekerheid die ik nu nog heb, is dat mijn lichaam niet meer functioneert zoals het zou moeten. (..)Het enige wat ik nu zeker weet is dat ik opsta met pijn en ga slapen met pijn. En dat die pijn zal beslissen hoe mijn dag eruit zal zien.”

We lezen over haar klachten en helse pijnen, haar zoektocht naar de juiste diagnose, ziekenhuis in en uit en al die artsen die aan haar voorbij zijn getrokken. Hoe zij niet geloofd werd door medici en hoe ze met het onbegrijpelijke ‘het zit tussen je oren’ verhaal wordt geconfronteerd… 

“(..)Want ook al besef ik ten volle dat je niet zomaar doodgaat, toch voelt het aan of er elke dag een stukje van mij sterft. Letterlijk en figuurlijk. Ik voel het leven beetje bij beetje uit me wegstromen. (..)Ik heb het gevoel dat ik niet meer stop met huilen, dat ik verplicht word om van zoveel dingen afscheid te nemen. Van mijn job, mijn vrijheid, mijn gezonde lichaam, qualitytime met mijn dochter. Alles valt langzaam weg. En ik voel me naakt. Beroofd. Is er ergens nog iemand die mij kan redden?”

Dan komt Evi maanden later in contact met een neurologe die haar wél gelooft. Deze neurologe weet de puzzel van haar zoektocht compleet te maken. Eindelijk wordt duidelijk waardoor de scheefstand van haar rug ontstaan is en waar haar erge (hoofd)pijnen vandaan komen… 

“(..)Wat ik nu heb, is goed. Zo waardevol. Dus het is oké dat niemand me nog belt. Het is niet erg dat mijn naam nergens meer valt. En ik huil niet meer omdat ik besef dat ik geen potten meer zal breken in de mediawereld. Ik glimlach omdat omdat ik aanvaard heb dat het leven niet altijd loopt zoals het moet lopen. Of zoals je gehoopt had dat het zou gaan lopen. Soms neemt het leven een wending die je niet hebt zien aankomen. Maar als je die wending aanvaardt en met opgeheven hoofd doorgaat, dan vallen nieuwe kansen je zomaar voor de voeten. Kansen die je zelf creëert. Omdat het kan. Omdat het mag. Omdat niets meer echt moet.”

Vanaf dat moment besluit Evi niet bij de pakken neer te gaan zitten maar over te gaan tot plan B: terug te gaan naar de kleine dingen die haar gelukkig maken. Ze geniet van dat wat het leven haar te bieden heeft. Niet langer materiële zaken als die dure auto voor de deur, een merktrui van meer dan driehonderd euro, de nieuwste smartphone of wat dan ook, maar zaken die er in het leven écht toe doen. Zaken als tijd, familie en liefde. Ze ontdekt nieuwe passies, besluit nieuwe dromen te creëren en haar verhaal te herschrijven. Zo herontdekt ze haar passie voor schrijven en richt haar blog Rue NØ op. En ondanks de tegenslagen en de pijn die ze iedere dag voelt, kan ze weer lachen …

Er is altijd een reden om weer dankbaar te zijn en te blijven lachen. Je omgeving is daar ontzettend belangrijk bij. Familie en vrienden helpen je erdoor. Een onverwacht sms’je, onverwachte etentjes met familie, koffiedrinken in de stad, een zelfgeschreven kaartje in je brievenbus … Het zijn kleine dingen, maar die maken dat je weer kunt lachen.”

“Won’t stop ’til it’s over
We won’t stop to surrender”

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen