02-11-16

Recensie: Het uur dat de bergen doorzichtig worden - Wyneke de Geus


Titel: Het uur dat de bergen doorzichtig worden
Auteur: Wyneke de Geus
Recensie: Nynke
Genre: Waargebeurd (Autobiografie)
ISBN: 9789491773440
278 pagina's | Uitgeverij Palmslag | september 2016
Wyneke de Geus:
Wyneke de Geus kwam als Helene Ida Wijndelina Everse in 1935 ter wereld als dochter van twee artsen. Na haar studie biologie in Utrecht was ze dertig jaar werkzaam als docente in Groningen. In 1962 trouwde ze met Jan Kees de Geus. Ondertussen is ze moeder van vier zonen en grootmoeder van vijftien kleinkinderen.

Over het boek:
In Het uur dat de bergen doorzichtig worden toont Wyneke de Geus met een verzameling autobiografische schetsen een deel van haar leven met familie, vrienden en vriendinnen. Ze zag het levenslicht in een klein gehuchtje op Sumatra. Haar geboortehuis lag te midden van toen nog vrijwel ongerept oerwoud. Tijgers en slangen waren geregelde bezoekers in de grote tuin van het doktershuis. Ze tracht door kleine tekeningetjes te maken met woorden, geholpen door familieverhalen, oude brieven, dagboeken, haar herinneringen en haar fantasie de sfeer op te roepen van een vooroorlogse kindertijd, de internering tijdens de Japanse bezetting en de jaren daarna in Nederland.

Recensie door Nynke:
Op de cover, hoe kan het ook anders, doorzichtige bergen. Dit verwijst naar de bergen in Indonesië, de plek waar de auteur haar vroegste jeugd doorbracht. In Het uur dat de bergen doorzichtig worden kijkt de auteur terug op haar leven. Van haar prilste jeugd in voormalig Nederlands-Indië tot haar leven nu als oudere vrouw en grootmoeder. Het eerste deel is voornamelijk chronologisch beschreven en raakt me het meest. Dit is ook het deel dat in mijn ogen het sterkst geschreven is. De mooie vroege jeugd in Indonesië, de oorlog die hieraan een eind maakt, het verblijf in een kamp en vervolgens de terugkeer naar Nederland, waar ze van hot naar her gesleept wordt en nergens echt een thuis lijkt te vinden en er niet bepaald een warm welkom is voor de repatrianten uit Nederlands- Indië. Hier en daar licht de auteur toe vanuit welke persoon het onderdeel van het verhaal geschreven is. Ik vind de wisselingen hierin verwarrend en de toelichting op deze keuze voegt voor mij niets toe aan het boek. Naarmate het boek vordert, worden de hoofdstukken korter en wisselt ze steeds meer af in tijdsperiodes en onderwerpen. Zo neemt ze al haar vriendinnen door en de scholen die ze bezocht heeft. Het heeft dan meer weg van een persoonlijk dagboek en minder van een autobiografie. De focus had wat mij betreft vooral op haar jeugd mogen liggen en vervolgens op de moeizame terugkeer in Nederland. Op zichzelf was dat een prachtig boek geweest. De bespiegelingen op haar vriendschappen en de mensen die ze nog een brief had willen schrijven, horen wat mij betreft niet thuis in dit boek. Less is more in dit geval.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen